ارادهی مردم ایران بر سرنگونی رژیم آخوندی قرار گرفته است. بروز این اراده را از جمله میتوان در قیام دیماه ۹۶ و اعتراضاتی که پس از آن در سراسر ایران در جریان است مشاهده کرد.
اسماعیل محدث
ارادهی تغییر نظام حاکم بر ایران از خواسته های دمکراتیک مردم برمی خیزد که در آن نیاز به رفاه اقتصادی و اجتماعی هم نهفته می باشد. ارادهی جمعی ملتی در طول زمان، زیر تاثیر شرایط داخلی و خارجی، پررنگ و یا کمرنگ می شود، اما تا محقق شدن خواسته های آن ملت، هرگز از بین نخواهد رفت.
ارادهی دست یابی به آزادی و دمکراسی، و در سایهی آن امنیت، از اوایل قرن بیستم میلادی و با انقلاب مشروطه در مردم ایران ایجاد شده است. این خواسته ها هنوز بدست نیامده و به عنوان آرزوئی در روح و وجدان عمومی خانه دارد، به همین دلیل مردم ما برای رسیدن به آن تلاش و مبارزه می کنند. با این اراده است که همه بازیگران صحنهی سیاسی ایران باید تصویه حساب کنند. نادیده گرفتن این اراده، با سرکوب و فریب، می تواند زمان را منجمد کند و حسابرسی را به تعویق بیندازد، اما روز موعودِ به بار نشستن آرزوها سرانجام فرامی رسد.
اگر تحقق برقراری حکومت مستقلِ ملی در زمان دولت محمد مصدق را با کودتای نظامی منتفی کردند، این امر خود باعث روشن شدن موتور انقلابی شد که پروندهی دیکتاتوری سلطنتی را در ایران بست. این که بعد از دیکتاتوری شاهنشاهی دیکتاتوری مذهبیِ هزار بار بدتر از آن بر سرکار آمد، موضوع این یادداشت کوتاه نیست و چیزی هم از جرم نظام استبدادی گذشته کم نمی کند.
مردم ایران تشنهی آزادی و مشتاق رسیدن به آن هستند و امروز خیلی خوب می دانند که تحقق آن از سرنگونی رژیم آزدای کُش آخوندی می گذرد. مردم ایران می دانند که آنچه رفاه و امنیت آنها را مختل کرده است رژیم آخوندی است. مردم ایران می دانند که دلیل فقر فراگیر در مملکت فساد نهادینه شده در این نظام پوسیده می باشد. ملت ایران و مقاومت سازمانیافتهی آن می دانند که خودشان شرط اصلی و تعیین کننده برای آزاد کردن ایران و ساختن ایرانی آباد می باشند و بقیهی بازیگران این صحنه، دولتهای غربی و در رأس آنها دولت امریکا، نقش چاشنی داشته و زیر تأثیر مستقیم مبارزهی آحاد ملت ایران می باشند.
شرایط بین المللی در تغییر اوضاع در هر کشوری بسیار مهم می باشد. بسیار مثبت است که سیاست دولتهای متنفذ خارجی به موازات خواسته های مردم ایران باشد و یا حداقل در تقابل با آن نباشد، اما به طور خاص در ایران این سیاست به شدت زیر تأثیر مبارزهی مردم و خواسته های آنها قرار دارد. اصولا در کشوری مانند ایران از دولت حاکم گرفته تا اپوزیسیون و دولتهای خارجی هرگز نمی توانند اراده و خواست دمکراتیک مردم را نادیده بگیرند. قیام فراگیر دیماه سال ۹۶ از یکطرف همجنسی آن با مقاومت و از طرف دیگر تأثیر جدی آن برروی موضعگیری و سیاست دولتهای غربی را به خوبی ثابت می کند. اتفاقاً قلب مشکل لاینحل رژیم عقب ماندهی آخوندی، مردم ایران و خواسته های دمکراتیکشان می باشند و راه حل رژیم برای این معضل فرافکنی و سرکوب است.
اگر مقاومت ملی مردم ایران و در نوک آن سازمان مجاهدین خلق این ارادهی ملت ایران را در قلب مبارزه اش قرار داده است، رژیم ضدایرانی در مقابل این اراده صف بندی کرده و برای سرکوب آن از هیچ تلاشی فروگذار نکرده است. رژیم آخوندی توان جوابگوئی به خواسته های دمکراتیک مردم ایران را ندارد. اگر مقاومت به نیروی حیرت انگیز مردم ایران باور داشته و به آن وابسته است، رژیم آخوندی مجبور است برای ادامهی حیات خود مردم را سرکوب کند، آب را گِل کند، هر روز بحران تازه ای ایجاد کند و دست آخر دست به دامان کشورهای اجنبی بشود. دوره گردی های زمخت جواد ظریف و معاونش به کشورهای مختلف و اظهارات ضد و نقیض سرکردگان رژیم بی بتهی آخوندی نشانی از وخامت اوضاع دارد؛ این جماعت بر خلاف هارت و پورتشان نه توان «مقاومت» در برابر فشار و تحریم های خارجی را دارند و نه برگی برای مذاکرهی مفروض؛ رژیمی که به شدت مخالف مردم و خواسته های ابتدائی آن می باشد و ظرفیت ارتباط با کشورهای خارجی را نداشته باشد، سرانجامش گدائی با گردن کج در مقابل اجنبی است.
حسن روحانی روز ۸ خرداد اعلام کرد: «هر زمان آنها دست از ظلم نسبت به ملت ایران برداشته و تحریمهای ظالمانه را کنار گذاشته و در برابر تعهدات خود پایبند بوده و به میز مذاکرهای که خودشان ترک کردند و برهم زدند بازگشتند، راه به روی آنها بسته نیست». در حالیکه علی خامنه ای در همان روز اعلام داشت که: «ما درباره مسائل ناموسی انقلاب مذاکره نمیکنیم». رژیم آخوندی از درک اظهارات چند پهلوی مقامات دولت آمریکا عاجز است، و رابطه با دولتهای دیگر را در چهارچوب شانتاژ و گدائی درک میکند؛ اما اکنون به نظر می رسد که هم برای گدائی و هم برای قمپوز درکردن دیر باشد! رژیم درماندهی ضدایرانی در تلهی سیاستهای خود از سرنگونی بدست مردم ایران و مقاومت سازمانیافتهی مردمی راه گریزی ندارد.
از همین نویسنده:
آیا رژیم راه گریزی از بازگشت شتابان تحریمها دارد؟گفتگو با اسماعیل محدث
بحران جاری، آخرین بحران؟
