پیکر زندانیان قتل عام شده ۶۷ هنوز بر روی وجدان بشریت سنگینی می‌کند. چرا که هنوز قتل عام کنندگان بر اریکه قدرت هستند و قتل عام شدگان در معرض انکار و قتل‌عام‌های بیشتر.
۳۳سال پیش، خمینی خونریزترین دیکتاتور قرن تصمیم به جنایتی بی‌سابقه گرفت.
او در یک بن‌بست مرگبار، برای نجات حکومتش فتوای قتل‌عام همه زندانیان سیاسی را صادر کرد.
فتوای خمینی چنان جنایت‌بار بود که حتی رئیس وقت قضائیه‌اش اردبیلی در آن تشکیک کرد. او دوباره به خمینی نامه نوشت و استعلام کرد.
اما جلاد قرن دوباره امر کرد که هر مسیری که دشمنان اسلام را زودتر نابود می‌کند همان را بروید!
مرداد ۶۷ بود. طناب‌ها و چهارپایه‌ها و جوخه‌های مرگ به سرعت به کار افتادند.
همه گزمه‌های پیر و تازه رسیده دست به کار کشتاری هولناک شدند. ابراهیم رئیسی، نیری، پور محمدی، آوایی، اشراقی، شوشتری و… صدها جنایتکار دیگر، برای اجرای حکم خمینی جلاد قرن به خط شده بودند.
درباره؛ نقش رئيسی در قتل عام ۶۷ بیشتر بخوانید
ماشین اعدام چگونه به راه افتاد؟
ماشین اعدام به سرعت به راه افتاد. بالا کشید و پایین آورد و باز هم بالا کشید و پایین آورد و بازهم…. گورها انباشته شدند.
بولدوزها به کار افتادند. صدها خاوران آماده شد و ۳۰ هزار زندانی به خاک سپرده شدند. این خلاصه بزرگترین جنایت تاریخ معاصر ایران بود.
اکنون ۳۲سال از آن جنایت فجیع و هولناک گذشته است. شاهدان و بازماندگان قتل‌عام و خانواده‌های آنان به پیشتازی شورای ملی مقاومت ایران جنبشی را آغاز کردند به نام جنبش دادخواهی.
پیکر زندانیان قتل‌عام ۶۷ و جنبش دادخواهی
این جنبش تلاش کرد قتل عام ۶۷ را از یک موضوع فراموش شده به روی میز بشریت بیاورد.
تلاش کرد ذره ذره اسناد آن قتل عام را از لابلای هزاران درد و اشک و خاک فراموشی جمع کند. اول به خود این خانواده‌ها و بازماندگان و بعد به مردم ایران و بعد به جهان یادآور شد که جنایت، مشمول زمان نمی‌شود.
جنایت را نه می‌توان بخشید و نه می‌توان فراموش کرد. کم کم این تلاش‌ها به بار نشست. این جنبش به یک تکاپوی جهانی تبدیل شد.
کم کم پای گزارشگران حقوق بشر و عفو بین‌الملل و ملل متحد به میان کشیده شد. [هشدار کارشناسان ملل متحد به مقامات ایران در مورد قتل‌عام ۶۷]
کم کم جهان دارد به این سمت حرکت می‌کند و باید به این سمت حرکت کند که ملل متحد این جنایت را به عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت بشناسد.
در آن صورت راه برای ارجاع به شورای امنیت و تشکیل دادگاه بین‌المللی علیه جنایتکاران باز خواهد شد.
حکومت ایران هیچ شباهتی به حکومت‌های دیگر در جهان ندارد. عملکرد ۴۳ساله این حکومت باعث باز شدن پرونده‌های جنایی بسیاری، علیه شمار قابل توجهی از مقامات این حکومت شده است.
قتل عام ۶۷ فراموش شدنی نیست
اما جنایت تابستان ۶۷ برجسته‌ترین این پرونده‌هاست. هر روز بازمانده‌یی از آن جنایت زبان باز می‌کند و بخشی از آن جنایت بزرگ را افشا می‌کند. [حقایقی باورنکردنی از قتل عام ۶۷ در زندان گوهر دشت (قسمت دوم)]
یکی از گورهای جمعی می‌گوید. یکی از اذیت و آزار خانواده‌ها و یکی از جنایتکارانی که هنوز بر سر کار و قدرت هستند.
حمید نوری یکی از معدود جنایتکارانی است که در قتل‌عام ۶۷ دست داشته‌است و اکنون در سوئد به عنوان یکی از عوامل آن جنایت بازداشت و در آستانه محاکمه است. [دادستان استکهلم برای حمید نوری در باره قتل عام ۶۷ کیفرخواست صادر کرد]
بر اساس اصل قضایی صلاحیت جهانی، در صورتی که دادگاه‌های کشوری مثل ایران توان و امکان پی‌گیری قضایی یک جنایت را نداشته باشند، بازماندگان می‌توانند مظنونان یا متهمان را در کشورهای مختلف که دارای نظام قضایی عادلانه‌‌ای هستند، مورد پیگرد قرار دهند. حمید نوری بر اساس همین اصل تحت تعقیب قرار گرفته است.
اما چشمان هزاران خانواده ایرانی هنوز به عدالت جهانی است. هنوز به وجدان بشریت امیدوارند. آنان می دانند که پیکرهای زندانیان قتل عام شده روی وجدان بشریت سنگینی می‌کند. این پیکرها فرسوده نمی‌شوند، فراموش نمی‌شوند. آنان وجدان بشریت را فرا می‌خوانند که عدالت را در حق آنان اجرا کنند.
