پیام زندانی سیاسی مقاوم در برابر دیکتاتوری خامنهای
نامه احسان فریدی، زندانی سیاسی زیر حکم اعدام، در گرامیداشت ۱۶ آذر روز دانشجو؛ پیامی پر از امید و مقاومت است که دانشجویان را به ادامه راه آزادی فرا میخواند.
مانند مشعلی که در تاریکترین سلولهای زندانهای مخوف حکومت خامنه ای هنوز شعلهور است، صدای احسان فریدی از زندان مرکزی تبریز برمیخیزد و یادآور میشود که دیکتاتوری خامنهای هرچند زنجیر به دست و پای ملت بسته، نتوانسته روح آزادیخواهی را به بند بکشد. احسان فریدی، جوانی که به جرم ایستادن در کنار مردم به اعدام محکوم شده است، در آستانه روز دانشجو نامهای نوشته که نه تنها درد مشترک نسل ما، بلکه نقشه راهی است برای آیندهای که بی تردید سپیده آزادی خواهد دمید.
این نامه، یادآوری روز خونین ۱۶ آذر ۱۳۳۲ است؛ روزی که نظامیان محمدرضا شاه دانشجویان را به گلوله بستند تا اراده ملت را بشکنند. امروز نیز حکومت خامنهای با همان منطق گلوله و طناب دار میکوشد آخرین جرقههای امید را خاموش کند. اما احسان فریدی به ما یادآوری میکند که آزادی نه با موشک قدرتهای خارجی، نه با وعدههای توخالی اپوزیسیون وابسته، بلکه تنها با آلترناتیو انقلابی و سازمان یافته و اراده دانشجویان و مردم ایران به دست خواهد آمد. احسان فریدی خود یکی از حامیان این آلترناتیو انقلابی و سازمان یافته بود که به اعدام محکوم شده است.
احسان فریدی در این پیام، خطاب به «یاران دبستانی» خود، معیار واقعی انسانیت را نه مدرک و مقام، بلکه ایستادگی در برابر ستم معرفی میکند. او که خود زیر تیغ اعدام نفس میکشد، به ما میگوید که حتی در بند هم میتوان آزادتر از جلادان بود.
متن کامل نامه احسان فریدی
به نام عدالت و آزادی
۱۶ آذر؛ پیوند تاریخ مقاومت و امروز
به مناسبت گرامیداشت شانزدهم آذر، روز دانشجو، که آن روز در ادامه کودتای ننگین بیست و هشت مرداد چکمهپوشان محمدرضا پهلوی برای خوش خدمتی به اربابان خود با کشتار، دانشجویان را سرکوب کردند تا آخرین روزنه ی امید برای آزادی را کور کنند، سلام و درود میفرستم به همه دانشجویان و اساتید شجاع سرزمینم؛ کسانی که در زیر سایه سنگین سرکوب و بیعدالتی، فریاد را انتخاب کرده، و همچنان مشعل آگاهی را روشن نگه داشتند. امروز نیز شاهدیم مثلث شوم ارتجاع ، استبداد و استعمار، این سه ضلع کهنه اما همچنان فعال تاریخ، میکوشند با چهرهای نو و شعارهای فریبنده بار دیگر حق مردم را مصادره کنند؛ همان کسانی که زمانی با گلوله بر سینههای دانشجویان شلیک کردند، حال میخواهند با کمک موشک و بمب و هواپیمای قدرتهای خارجی نسخه ای تازه از آزادی برایمان بنویسند . اما ما نیک میدانیم که آزادی از بیرون تحمیل نمی شود؛ بلکه تنها از دل ایمان و اراده همین دانشجویان و مردم سرزمین مان زاده خواهد شد.
به یاران دبستانیام، از دانشگاه تا زندانها، در هر رشته و هر مقطعی میگویم: معیار سنجش ما نه عنوانهاست و نه مدرکها؛ تنها ایستادگی ماست که نشان خواهد داد از این آزمون چگونه بیرون آمدهایم. یاران دبستانی، شما امیدهای زنده این سرزمینید. آینده ایران را شما خواهید ساخت؛ شمایی که به آزادی ایمان دارید ، حقیقت را به معامله نمیگذارید و در سختترین لحظات، راه ایستادن را بر فراموشی و سازش ترجیح میدهید.
اگر توانستهایم در روزهای تلخ زندان دوام بیاوریم، بهخاطر شما بوده است؛ بهخاطر همدلیتان، بهخاطر اینکه نشان دادید هنوز در این خاک، دلهایی میتپد که زیر بار ظلم خم نمیشوند و در برابر تحقیر انسانیت خاموش نمیمانند. محکم بمانید، که ایران فردا نه از دل فرمانها و حصارها، بلکه از ایمان شما به کرامت انسان زاده خواهد شد. آینده را شما مینویسید؛ شما که حتی در بند، آزادتر از آنانید که آزادی مردم را به بند کشیدهاند.
احسان فریدی ـ زندانی سیاسی محکوم به اعدام در زندان مرکزی تبریز
نامههای دانشجویان زندانی امیرحسین مرادی و علی یونسی در آستانه ۱۶ آذر
صدای احسان، وجدان بیدار ملت
نامه احسان فریدی فراتر از یک پیام از بند است. او به ما میگوید تا زمانی که دانشجویی در دانشگاه و زندانی در سلول به آزادی ایمان داشته باشد، رژیم تهران هرگز پیروز نخواهد شد.
این پیام، دعوتی است به همه ما، یا امروز در کنار احسان و هزاران زندانی سیاسی دیگر میایستیم و طناب دار را پاره میکنیم، یا فردا نوبت خودمان است که زیر همان طناب برویم. انتخاب با ما است. آزادی ایران با دستان همین دانشجویان و همین زندانیان رقم خواهد خورد، نه با نسخههای وارداتی و نه با سازش با جلاد. احسان فریدی زنده است، چون امید زنده است. تا زمانی که یک دانشجو فریاد بزند «زن، مقاومت، آزادی»، دیکتاتوری خامنهای شکستخورده است.
