انتقال شتابزده مجاهدان خلق حامد ولیدی و نیما شاهی از زندان مرکزی کرج به محل نامعلوم در بعدازظهر یکشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۵ صورت گرفت.
حامد و نیما در مهر ۱۴۰۴ در قضاییه حکومتی به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران به اعدام محکوم شده بودند.
حامد ولیدی مهندس عمران ۴۵ساله و نیما شاهی کارگر فنی ۳۸ساله در ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ در تهران همراه با خویشاوندانشان دستگیر و تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفتند.
رئیس کل دادگستری جلادان در استان البرز آنها و ۲ نفر دیگر از دستگیر شدگان از مجاهدین را در روز ۵ مهر ۱۴۰۴ به‌نحوی ابلهانه در رابطه با جنگ ۱۲روزه به جاسوسی متهم کرد در حالی‌که آنها یک ماه قبل از آن جنگ دستگیر شده بودند و سازمان مجاهدین اسم و مشخصات آنها را برای ملل متحد و سازمانهای مدافع حقوق‌بشر ارسال کرده بود
همچنین خبر دستگیری آنها در ۱۶ شهریور ۱۴۰۴ از سیمای آزادی اعلام شده بود.
دبیرخانه شورای ملی مقاومت در اطلاعیه ۵ مهر ۱۴۰۴ به رسیدگی به این پرونده در هیأت حقیقت‌یاب بین‌المللی فراخوان داده بود.
در همین زمینه
مقاومت ایران در ساعات باقیمانده تا بامداد دوشنبه ۳۱ فروردین کمیسرعالی، شورای حقوق‌بشر، گزارشگر ویژه ملل متحد درباره ایران و هیأت حقیقت‌یاب بین‌المللی و دیگر مراجع مدافع حقوق‌بشر را به اقدام فوری برای نجات جان حامد ولیدی و نیما شاهی فرامی‌خواند.
پیشتر منابع وابسته به مقاومت ایران این اتهامات را «ترفندی تکراری» برای چسباندن مخالفان به موساد و توجیه احکام سنگین از جمله اعدام توصیف کرده‌اند. به‌گفته این منابع، اسامی حامد ولیدی و نیما شاهی در اردیبهشت ۱۴۰۴، یعنی یک ماه پیش از جنگ ۱۲روزه، به سازمان ملل متحد و سازمانهای مدافع حقوق بشر ارائه شده و خبر آن نیز در ۱۶ شهریور همان سال از سوی سیمای آزادی اعلام شده است.
بر اساس این گزارش‌ها، حامد ولیدی، مهندس عمران ۴۵ ساله (متولد ۱۳۵۹) اهل کرمانشاه و ساکن اصفهان، دارای یک فرزند دختر، و نیما شاهی، کارگر فنی ۳۸ ساله (متولد ۱۳۶۶) اهل تهران و ساکن کرج، در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ در تهران به‌همراه برخی از خویشاوندان خود بازداشت شده‌اند. گفته می‌شود این دو در دوران بازداشت تحت فشار و شکنجه برای اخذ اعترافات اجباری قرار گرفته‌اند.
همچنین گزارش‌هایی درباره وضعیت خانواده این زندانیان منتشر شده است؛ از جمله بی‌خبری از سرنوشت الینا ولیدی، دختر ۱۵ ساله حامد ولیدی، پس از بازداشت که بر نگرانی‌های حقوق بشری افزوده است.
انتقال ناگهانی زندانیان محکوم به اعدام به مکان نامعلوم، در بسیاری از موارد به‌عنوان نشانه‌ای از نزدیک بودن اجرای حکم تلقی می‌شود. در مورد این دو زندانی نیز، این جابجایی خطر اجرای حکم را افزایش داده و بر ابهامات موجود در روند دادرسی افزوده است. منابع حقوق بشری تأکید دارند که روند رسیدگی به پرونده آنان با نقض‌های جدی همراه بوده و استانداردهای دادرسی عادلانه رعایت نشده است.
در پی این تحولات، مقاومت ایران با اشاره به آنچه «دجالبازی و سیرک بیدادگاه» خوانده، از کمیسر عالی حقوق بشر، شورای حقوق بشر، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران و هیأت حقیقت‌یاب بین‌المللی خواسته است برای نجات جان حامد ولیدی و نیما شاهی اقدام فوری انجام داده و پرونده آنان را در سطح بین‌المللی مورد رسیدگی قرار دهند.
