۸مارس روزی است که بهیاد و افتخار زنان محروم جهان بنام «روز جهانی زن» نامیده شده است. هرساله بهمناسبت بزرگداشت این روز بزرگ، در بیشتر کشورهای جهان، برای احترام به حقوق زنان مراسمهای باشکوهی برگذار میگردد. هرچند که این روز برای همه آنان گرامی است و در راستای آزادی هرچه بیشتر حقوق آنها پاس داشته میشود. اما امسال برای زنان ایران روز جهانی زن معنای دیگری دارد. در قیام شکوهمند دیماه ۱۴۰۴هزاران زن و دختر در خیابانهای ایران علیه دیکتاتوری ولایت فقیه دست به قیام زدند و صدها تن از آنان تنها به جرم همین فریاد آزادی خونشان در سنگفرش خیابانها با خون برادران شان در هم آمیخت. دیکتاتوری که اکنون در اسفندماه به یمن همان خونها آخرین نفسهایش را می کشد.
زنان ایران همچنین در قیام پیروزمندی که از ۲۵شهریور ۱۴۰۱ آغاز شده بود نقش برجسته و پیشتازی داشتند. زنان و دختران ایران در ۶ماه قیام برای آزادی پیشاپیش مردان فریاد زدند، مشت گره کردند، شعار دادند، گلوله خوردند، چشمانشان را از دست دادند، به زندان افتادند، شکنجه شدند، مورد تجاوز قرار گفتند و … اما ذرهای از آرمان آزادی دست بر نداشتند.
از همین رو ۸مارس برای همه زنان جهان و بهخصوص دختران ایران روز خاصی است.
در همین زمینه
روز جهانی زن و تاریخچه پیدایش آن
در روز ۸مارس سال ۱۸۷۵میلادی، زنانی که در یک کارخانه نساجی کار میکردند، با قیام دلیرانه خود پایه گذار این روز تاریخی گشتند. صاحبان کارخانه نساجی در نیویورک، علاوه بر آنکه به آنان حقوق کم میدادند، نسبت به شرایط کاری آنان نیز کاملا بیتوجه بوده و با ستم هر چه بیشتر، بر این کارگران زن محروم فشار میآوردند.
آن زنان دلیر که از این ستم شغلی، تحت فشارهای زیادی قرار داشتند، در چنین روزی، دست به تظاهرات زده و خواهان رسیدگی به خواستههایشان شدند. پلیس سرکوبگر نیویورک اقدام به سرکوبی آنان نمود و چند نفر آنان زخمی و برخی دیگر دستگیر و روانه زندان شدند.
سرکوب اعتراضات
هرچند که این حرکت اعتراضی سرکوب شد، اما این حرکت شجاعانه موجب آگاهی و جسارت دیگران در کارخانههای دیگر گشت. کارگران زن با آگاهی نسبت به حقوق حقه خود با تداوم اعتراضات خود، خواستار بهبود شرایط کاری و حقوقی متناسب با زحماتشان شدند. با اوجگیری تظاهرات کارگران زن ، گروههای زیادی از کارگران مرد و همچنین طبقات دیگر اجتماعی نیز با خواستههای آنان همراه شده و با تظاهراتهای پیاپی، فریادهای حق طلبانه خود را به گوش آحاد جامعه و سیاستمداران رساندند.
روز ۸مارس به ثبت تاریخی رسید
بر اثر این فداکاریها و حوادثی که چندین سال پیاپی رخ داد و کارگران زن نیز بهای زیادی برای آن پرداختند، آنها توانستند به بخشی از حقوق خود و شرایط بهتر کاری دست یابند. نهایتا در سال ۱۹۰۹روز هشتم مارس بهعنوان روز ملی زنان در کشور آمریکا به ثبت رسید.
در واکنش به همین ستم چند وجهی که بر زن ایرانی حاکم شده است، زنان ایران در صفوف مقدم قیامها و اعتراضات اجتماعی و صنفی قرار گرفتهاند. زنان پیشتازی که در اعتراضات دانشجویی، معلمان، فرهنگیان، بازنشستگان، کارگران و کشاورزان حاضرند و به عرصه نبرد با نظام حاکم پیوستهاند.
پیوستن زنان به مبارزات مردم ایران
در نگاهی به مبارزات و مقاومت ۴۲ساله در طول حاکمیت آخوندی، به روشنی مشاهده میشود که زنان شجاع ایرانی، برای کسب حقوق خود و دیگر هموطنانشان بهصفوف مبارزات آزادیخواهانه پیوستهاند. تاکنون هزاران تن از آنان نیز در زندانهای ولایت فقیه شکنجه و اعدام شدهاند.
خمینی از روز اول حاکمیتش با حربه یا «روسری یا تو سری» به این قشر مهم جامعه تاخت و سعی نمود آنان را که به صحنه مبارزات اجتماعی پا باز کرده بودند به کنج خانهها براند.
رزم و استقامت زن ایرانی در میدان نبرد، نشان داد که خمینی و خامنهای باید این آرزو را بهگور ببرند که زن ایرانی را از گرفتن حقوقش محروم نمایند. هرچند که حاکمیت با درست کردن انواع گشتهای سرکوب، سعی نموده که بهخصوصیترین حریمهای زنان نیز تجاوز نموده و آنان را سرکوب و تحقیر نماید، اما تاکنون نتوانسته است اراده آنها را در مبارزه برای آزادی درهم بشکند.
تاریخچه مبارزات
از انقلاب مشروطه که در سال ۱۲۸۵خورشیدی به پیروزی رسید، زنان حضور خود را در عرصهی مبارزات اجتماعی در تاریخ جدید ایران اعلام کرده بودند. آنها در تظاهرات اعتراضی علیه استبداد قاجار نقش فعال داشتند و زمانی که استبداد صغیر بر ایران مسلط شد زنانی بودند که سلاح بر کف در کنار مجاهدان در تبریز جنگیدند.
پس از تسلط استبداد رضاخانی بر ایران او کوشید تا با طرح بیحجابی اجباری آنچه تجدد نامیده میشد را بر زنان تحمیل کند؛ موضوعی که به سرکوب و کشتار مسجد گوهرشاد در مشهد منتهی شد.
پس از شهریور۲۰ و برقراری فضای باز سیاسی در ایران، زنان به تشکل یابی در انجمن و سازمانهای مختص به خود پرداختند؛ اما این جنبش هنوز در مراحل اولیه یک مسیر طولانی بود.
روز جهانی زن در نخستین روزهای پس از انقلاب همراه شد با اعتراض زنان به حجاب اجباری اعلام شده از طرف خمینی. در آن روز زنان مجاهد در حالی که روسری بر سر داشتند به حفاظت از تظاهرات زنان در مقابل حملهی چماقداران خمینی پرداختند.
اکنون زنان ایران در روز ۸ مارس در حالی در زیر وحشت ناشی از بمبارانها و جنگ این روز را گرامی می دارند که بیش از هر زمانی به پایان دیکتاتوری ضد زن در ایران نزدیک شدهایم . لذا به زنان ایران در این مبارزه سهمگینشان علیه بنیادگرایی حاکم و فاشیزم مدعی جانشینی دیکتاتوری دست مریزاد می گوییم و برایشان پیروزی آرزو می کنیم.
