کودکان کار حالا دیگر یک واقعیت غیر قابل چشم پوشی در دنیای کار هستند. این پدیده در ایران آخوند زده بیش از هر کجای دنیا نمود عینی در خیابان‌ها و سر چهارراه‌ها یافته است.
کودکان شاغل گویی در حاشیه دنیای ما قرار دارند. آنان حتی آرزو داشتن را هم باید از یابد ببرند. آرزو برای کسی است که فردایی برای خود متصور است.
این کودکان که در کارهای سیاه و کاذب مشغول به کارند از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی مثل بهداشت، آموزش و تحصیل بی‌بهره‌اند. آنان در معرض انواع خشونت‌های روانی، جسمی، و جنسی قرار دارند.
2۳خرداد برابر با ۱۲ژوئن روز جهانی مبارزه با کار کودکان نام گذاری شده است. پیشنهاد مبارزه با کار اطفال و خردسالان نخستین بار در سال ۲۰۰۲ صورت گرفت. این کار مستلزم همکاری دولت‌ها، کارفرمایان و سازمان‌های کار، جامعه مدنی و میلیون‌ها انسان از سراسر جهان است.
در همین زمینه
کودکان کار در حال تسخیر همه جمعیت کودکان
کودکان کار بخشی از جامعه کار ایران را تشکیل می‌دهند
در حاکمیت آخوندها هرگز آمار دقیقی از تعداد کودکانی که به کار وادار می‌شوند در کشور وجود ندارد. با این حال آمارهایی که به‌صورت غیر‌رسمی منتشر شده است بسیار تکان دهنده است
براساس آمار در سال ۴۰۱، ۲۱درصد از این کودکان در ایران گرسنگی کشیده‌اند. ۱۴درصد تجربه تصادف دارند. بیش از ۱۵درصد آنان از مأموران حکومتی کتک خورده‌اند، حدود ۲درصد مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند و ۲۳درصد نیز با سرما و گرمای شدید دست و پنجه نرم کردند.
بنابراین تا زمانی که عوامل ایجاد معضل این کودکان و کودکان خیابانی یعنی همین خامنه‌ای و دارودسته چپاولگرش وجود داشته باشند، نمی‌توان فاجعه کودکان کار را از بین برد. مگر این که با همت مردم و جوانان شورشی این مرز و بوم این حکومت را سرنگون و به این وضعیت خاتمه داد.
مبارزه با کار کودکان اکنون یک جنبش جهانی است و تلاش دارد آمار این کودکان را به صفر برساند. اما این فرایند در ایران روند معکوس دارد. به‌دلیل افزایش فقر و بیکاری و به‌دلیل بیکار شدن مادران سرپرست خانواده بسیاری از کودکان وادار به کار می‌شوند.
