یورش وحشیانه ۳۰۰ مأمور سرکوب به کمپ چابهار، خانه‌ها بر سر فقرا آوار شد!
بی‌خانمانی یک مادر و شش کودک در سایه خشونت شبانه
بامداد یکشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۴، در یکی از تلخ‌ترین فصل‌های ستم بر مردم محروم چابهار در استان سیستان و بلوچستان، بیش از ۳۰۰ نیروی نظامی و عوامل بنیاد مسکن به کمپ چابهار یورش بردند. ده‌ها خانه کپری و مسکونی ساکنان بلوچ، بدون حکم قضایی، به خاک و خون کشیده شد. در این جنایت، یک زن سرپرست خانوار با شش کودک خردسال، تمام دارایی و سرپناهش را از دست داد و برادرش زیر ضربات قنداق اسلحه به بیمارستان افتاد. این واقعه، نمادی از فقر ساختاری و سرکوب سیستماتیک در حاشیه‌های ایران است.
جزئیات هولناک یورش، محاصره، ضرب‌وشتم و ویرانی در تاریکی
طبق گزارش‌های رسانه‌های محلی و شاهدان عینی، عملیات سرکوب حوالی ساعت ۲بامداد در دوشنبه‌بازار کمپ چابهار آغاز شد. حدود ۷۰ خودرو نظامی و شخصی، منطقه را محاصره کردند. خانواده‌ها، که عمدتاً کارگران روزمزد و ماهیگیران فقیر هستند، در برابر بلدوزرها مقاومت کردند، اما مأموران با خشونت فیزیکی و تهدید اسلحه، آنها را بیرون راندند. یکی از زنان آسیب‌دیده در ویدیویی دلخراش می‌گوید: «گفتیم از خانه نمی‌رویم، اما با کتک و زور بیرون کردند. برادرم را آن‌قدر زدند که بیهوش شد. حتی قرآنم زیر آوار ماند؛ نگذاشتند وسایل را بردارم!» منابع محلی تأیید می‌کنند که ده‌ها واحد کاملاً ویران شده و هیچ مسئولی از بنیاد مسکن، فرمانداری یا شورای شهر پاسخگو نبوده است.
چرخه تکراری جنایت، از کنارک تا چابهار، سرکوب بی‌پایان
این یورش، ادامه الگویی شوم است. در سال‌های اخیر، تخریب خانه‌های حاشیه‌ای در چابهار، کنارک و مناطق مشابه، بارها تکرار شده. اعتراض‌های مردمی به جایی نرسیده و نهادهای حکومت سرکوبگر خامنه ای، به جای ساماندهی، به خشونت متوسل شده‌اند. مناطق فقیر نشین، با ساکنان بلوچ محروم که از بیکاری و فقر رنج می‌برند، قربانی سیاست‌های تبعیض‌آمیز می‌باشد. این اقدامات، نه بازسازی، بلکه نابودی معیشت را هدف قرار داده و صدای مظلومان را خفه می‌کند.
آوار سرکوب، بذر قیام
تخریب خانه‌ها و آوار کردن آن بر سر مردم، بخشی از جنایت سازمان‌یافته و سرکوبگرانه حکومت خامنه‌ای است. در فاز پایانی حکومتش، ماشین سرکوب او همه‌جا را ویران می‌کند، اما مردم، با قیام برای سرنگونی، جواب این دیکتاتور را خواهند داد. کاخ ستم او را بر سرش آوار خواهند کرد و آن روز، دیر نیست
