قدرت تشکیلات در مبارزه با دیکتاتوری!
عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
در راه رسیدن به آزادی و دموکراسی، یکی از اساسی‌ترین درس‌های تاریخ معاصر ایران این است که مبارزه اجتماعی بدون «تشکیلات»، محکوم به شکست است. نمی‌توان به تنهایی در برابر یک دیکتاتوری سازمانیافته و مجهز به تمام ابزارهای سرکوب ایستاد. قدرت واقعی در دست آن جمعی است که با انسجام و هدف واحد، برای سرنگونی رژیم حاکم تلاش می‌کند. تجربه بشری نشان می‌دهد که تغییرات بزرگ اجتماعی هیچ‌گاه از دل اقدامات فردی برنخاسته، بلکه همواره محصول حرکت جمعی و سازمانیافته بوده است.
هر جمعی برای آن‌که بتواند به سوی یک هدف مشترک گام بردارد، نیازمند تشکیلات، سازمان‌دهی دقیق و پایدار است. بدون ساختار و انضباط درونی، نیروها پراکنده می‌شوند و انرژی‌شان هدر می‌رود. کسانی که در پی «تک‌ستاره» شدن بودند یا هستند و می‌خواهند به تنهایی قهرمان صحنه باشند، در واقع از همان آغاز خود را از میدان مبارزه کنار گذاشته‌اند. دوران قهرمان‌پروری فردی به سر رسیده است؛ امروز پیروزی در گرو کار جمعی و تشکیلاتی است.
ویژگی یک مبارزه تشکیلاتی
یک جریان تشکیلاتی موفق جریانی است که همزمان دو جبهه را اداره کند: درون خود با مشکلات، اختلافات و چالش‌ها مقابله کند و به سوی انسجام بیشتر حرکت کند، و در بیرون، به هدف اصلی یعنی تضعیف و سرنگونی دیکتاتوری نزدیک و نزدیک‌تر شود. آنچه مقاومت سازمانیافته ایران را از بسیاری جریان‌های دیگر متمایز کرده، همین توانایی حرکت همزمان در این دو مسیر طی پنج دهه گذشته است. این مقاومت نه تنها توانسته انسجام درونی خود را حفظ کند، بلکه دشمن را نیز ضعیف‌تر کرده است. بی جهت نیست که رژیم‌های دیکتاتوری در ایران ضد تشکیلات بوده و هستند و تمام موجودیت خویش را در خطر دیده و برای فروپاشی تشکیلات دست به دست هم داده و به اشکال مختلف در پی تلاشی آن هستند.
قیام عاشورای ۸۸ با انجام ۱۵عملیات آتشین کانون‌های شورشی گرامی داشته شد
آنچه امروز در ایران می‌بینیم، حاصل همین تشکیلات، حرکت مستمر و سازمان‌یافتگی است. فرد یا جریانی که فاقد یک تشکیلات است، سرانجام به دو راه محتوم می‌رسد: یا شکست می‌خورد و کنار می‌رود، یا ناگزیر چشم به قدرت‌های خارجی می‌دوزد و به وابستگی تن می‌دهد. تاریخ معاصر ایران مملو از نمونه‌هایی از اینگونه جریانات هستند که بدون تشکیلات بوده و به جای دموکراسی، خود به دیکتاتورهای کوچک تبدیل شده‌اند و در نهایت یا حذف شده‌اند یا به ابزار دست قدرت‌های بیرونی بدل گشته‌اند. اینان از شنیدن واژه‌های «جمهوری» و «دمکراتیک» وحشت دارند، زیرا اساساً با روحیه دیکتاتوری پرورش یافته‌اند و نمی‌توانند ساختار دموکراتیک را تحمل کنند.
سازمان یافتگی ضرورت مبارزه
یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های مقاومت ایران، همین تأکید مداوم بر تشکیلات و سازمان‌یافتگی از نخستین روزهای مبارزه تا امروز است. این مقاومت هم در داخل کشور و هم در خارج از آن، همیشه بر ساختن و حفظ ساختار تشکیلاتی تمرکز داشته است. به همین دلیل است که رژیم‌های دیکتاتوری از همان ابتدا با «تشکیلات» اعلام دشمنی کرده‌اند و تمام تلاش خود را برای انحلال و تفرقه‌افکنی در آن به کار بسته‌اند. شیطان‌سازی، ترور شخصیت، شایعه‌پراکنی و حتی کمک گرفتن از برخی عناصر داخلی و خارجی، همه، بخشی از این جنگ طولانی آنها علیه تشکیلات ِمقاومت بوده است.
اما تجربه نشان داده که تشکیلات ِواقعی، قدرت ماندگاری و غلبه بر مشکلات را به همراه دارد. بدون تشکیلات، هر حرکتی به «سراب»ی می‌ماند که به سرعت در باتلاق دیکتاتوری فرو می‌رود. بدون تشکیلات، راه برای شیطان‌سازی، قتل‌عام، ترور و سرکوب هموار می‌شود، زیرا چنین حرکتی فاقد پشتوانه مردمی سازمانیافته است و به عقب بازمی‌گردد.
رژیم دیکتاتوری برای نابودی تشکیلات یک نیروی مقاومت واقعی، حتی از متحدان و مزدوران خود در داخل و خارج کمک می‌گیرد. تمام تبلیغات منفی، ادعای طولانی شدن مبارزه برای سرنگونی دیکتاتوری، و تلاش برای ایجاد یأس در جامعه، محصول همین جنگ روانی و عملیاتی رژیم دیکتاتوری در ایران است. اما مقاومت ایران در همین آتش و فشار، پولادین شده، آب‌دیده گشته و قوی‌تر از همیشه ایستاده است.
سخن آخر!
قدرت واقعی در داشتن تشکیلات منسجم و دموکراتیک نهفته است. تشکیلاتی که بر پایه مشارکت جمعی، پاسخگویی و شفافیت بنا شده باشد، نه تنها می‌تواند دیکتاتوری را سرنگون کند، بلکه قادر است پس از سرنگونی نیز مانع بازگشت دیکتاتوری شود. پاسداری از این تشکیلات، پاسداری از آینده ایران است. هر کس که به رهایی ایران می‌اندیشد، باید این حقیقت تاریخی را دریابد که بدون تشکیلات، آزادی فقط یک آرزوی دست‌نیافتنی باقی خواهد ماند.
