کانون‌های شورشی با «یادبود آتشین» یاد آن قیام پیروزمند را گرامی داشتند
در آستانه سالگرد ۶ دی، یادآور قیام تهران در عاشورای ۱۳۸۸، کانون‌های شورشی موجی از اقدامات آتشین هماهنگ در نقاط مختلف کشور صورت دادند که بازتاب‌دهنده تداوم خشم اجتماعی و اعتراض سازمان‌یافته علیه ساختار حاکم است. این اقدامات که در قالب ۱۵ «یادبود آتشین» انجام شد، پیوندی نمادین میان خاطره آن قیام تاریخی و وضعیت ملتهب امروز جامعه برقرار کرد؛ وضعیتی که در آن شکاف میان مردم و حاکمیت عمیق‌تر از هر زمان دیگری احساس می‌شود.
در تهران، به‌عنوان کانون اصلی قیام ۶ دی ۱۳۸۸، نمادهای تبلیغاتی مربوط به مراسم جنازه‌گردانی و جنگ ضدمیهنی رژیم بر روی پل‌ها به آتش کشیده شد. این اقدام، پیامی روشن در نفی سیاست‌های جنگ‌طلبانه و سرکوبگرانه حاکمیت داشت و همزمان با سردادن شعارهایی علیه اصل ولایت فقیه و شخص خامنه‌ای همراه بود؛ شعارهایی که نشان می‌دهد اعتراضات از سطح مطالبات اقتصادی فراتر رفته و مشروعیت کل نظام را هدف قرار داده بود.
در این زمینه
بیانیه زندانیان به مناسبت صدمین هفته کارزار “سه‌شنبه‌های نه به اعدام”
دامنه این اقدامات به شهرهای مختلف گسترش یافت. در کرج، قزوین، همدان و خرمشهر پایگاه‌های بسیج سپاه پاسداران به آتش کشیده شدند و در ماهشهر و چابهار نیز مراکز مشابه با پرتاب کوکتل هدف قرار گرفتند. این حملات نمادین، بیانگر نفرت عمومی از نهادهایی است که در ذهن بخش بزرگی از جامعه به‌عنوان بازوی سرکوب شناخته می‌شوند. در استان سمنان، بیلبوردی با تصویر خامنه‌ای که جوانان او را «ضحاک» نامیده‌اند، در دامغان طعمه حریق شد و در مسجدسلیمان پوسترهای خمینی و خامنه‌ای به آتش کشیده شد.
همچنین نمادهای مرتبط با قاسم سلیمانی ، در شهرهای ازنا، الیگودرز و بندرعباس هدف قرار گرفت. به‌موازات آن، تابلوها و علائم راهنمای مراکز وابسته به وزارت اطلاعات در خرم‌آباد و دورود سوزانده شد؛ اقدامی که بیانگر اعتراض مستقیم به دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی حاکمیت است. در لنگرود نیز بنرهای بسیج به آتش کشیده شد تا گستره جغرافیایی این حرکت اعتراضی بیش از پیش نمایان شود.
مجموعه این اقدامات، صرف‌نظر از شکل و شیوه اجرایی، حامل یک پیام سیاسی واحد است: زنده‌بودن حافظه قیام‌های گذشته و تداوم اراده برای تغییر. سالگرد ۶ دی نه‌تنها یک یادآوری تاریخی، بلکه بهانه‌ای برای بازتولید مقاومت و پیوند نسل‌های مختلف معترض با یکدیگر است؛ نسلی که تجربه سرکوب ۱۳۸۸ را با واقعیت‌های امروز گره زده و آن را به کنش فعال بدل کرده است.
«کانون‌های شورشی» به‌عنوان واحدهای کوچک، چابک و مردمی مقاومت تعریف می‌شوند که با اتکا به ابتکار فردی و جمعی، در محلات و شهرهای مختلف شکل می‌گیرند. این کانون‌ها با انجام اقدامات افشاگرانه و نمادین، فضای رعب و اختناق را می‌شکنند، روحیه اعتراض را زنده نگه می‌دارند و نقش پیشران در سازمان‌دهی قیام‌ها و اعتراضات سراسری ایفا می‌کنند؛ نقشی که آن‌ها را به یکی از عناصر کلیدی در معادله تحولات سیاسی و اجتماعی ایران تبدیل کرده است.
