چارلی چاپلین نابغه بی‌بدیل سینما
سرچارلز اسپنسر چاپلین جونیور از جمله نام‌هایی است که تقریبا در تمام دنیا شناخته شده هستند. این بازیگر کمیک، فیلم‌ساز و آهنگ‌ساز با نام چارلی چاپلین بیشتر شناخته می‌شود.
چارلی چاپلین در ۱۶ آوریل ۱۸۸۹ در انگلستان دیده به جهان گشود. دوران کودکیش در لندن همراه با سختی بسیار و فقر و نداری گذشت. مادر و پدر چارلی هر دو بازیگر و آوازخوان بودند ولی پیش از ۳ سالگی چارلی از هم جدا شدند. هنوز ۹ سالش نشده بود ولی دوبار به اردوی کار فرستاده شد. مادرش که برای تأمین مخارج زندگی به سختی تلاش می‌کرد زمانی که او تنها ۱۴ سال داشت در یک آسایشگاه روانی بستری شد. چاپلین بعدها در مورد مادرش گفته بود: اگر مادرم نبود شک دارم که می‌توانستم در پانتومیم موفقیتی کسب کنم. او یکی از بزرگترین هنرمندان پانتومیم بود که تاکنون دیده‌ام.
او که با فقر و درد آشنا بود در فیلم‌هایش نیز بیشتر به صورت یک ولگرد و آواره ظاهر شده و با همین شخصیت توانسته بود ارتباط نزدیکی با مردم در سراسر جهان برقرار کرده و آنها را بخنداند.
چارلی چاپلین در زمینه سینما و تئاتر حدود ۷۷ سال فعالیت ارزشمند هنری داشت. او از سالن ویکتوریای انگستان و در نقش پسربچه‌ای فقیر شروع به کار کرد و تا سن ۸۷ سالگی دوران هنریش ادامه داشت. او در طول عمر هنریش ۳ بار موفق به دریافت جایزه اسکار شد و بی تردید می‌توان اورا به عنوان یکی از محبوب‌ترین و موفق‌ترین هنرمندان قرن بیستم دانست.
او به همراه فرد کارنو از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ سراسر آمریکا را گشت و نمایش تئاتر اجرا کرد در همین دوران او هم اتاقی استن لورل کمدین معروف بود. چارلی چاپلین به انگلستان برنگشت و در آمریکا اقامت کرد و در سال ۱۹۱۳ با شرکت فیلم‌سازی کی استون شروع به همکاری کرد.
شخصیت هنری چارلی چاپلین چطور ساخته شد!
چارلی چاپلین در قسمتی از زندگی‌نامه‌اش در مورد شخصیت فیلم‌هایش نوشته: من هیچ ایده‌ای در مورد لباسم و یا چهره مناسب برای فیلم‌هایم نداشتم. لباسی که در فیلم اول داشتم را دوست نداشتم. به این نتیجه رسیدم که شلوار گشاد بپوشم و کفش‌های بزرگ استفاده کنم و کلاهی خاص داشته باشم. می‌خواستم همه چیز با هم در تضاد باشد. کتی تنگ و کلاهی کوچک و کفشی بزرگ و شلوار گشاد. زمانی که لباس‌ها را پوشیدم گویی شخصیت را دیدم…
نامه های چارلی به دخترش
نامه های چارلی چاپلین به دخترش جرالدین بسیار معروف است. او در این نامه‌ها عشق و علاقه پدری را در کنار نصایح یک هنرمند با تجربه به دخترش تقدیم می‌کند. او که خود درد و رنج را تجربه کرده بود همواره به یاد فقرا بود و در کنارشان ماند.
قسمتی از یکی از نامه‌های بسیار زیبا را در اینجا می‌آورم: من چارلی هستم، من دلقک پیری بیش نیستم. امروز نوبت توست، برقص! من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم و تو در جامه‌ی حریر شاهزادگان می‌رقصی! صدای کف‌زدن‌های تماشاگران گاه تو را به آسمان‌ها می‌برد، برو، آنجا هم برو! اما گاهی هم روی زمین بیا و زندگی مردمان را تماشا کن! زندگی آن رقاصان دوره‌گرد کوچه‌های تاریک را که با شکم گرسنه و پاهایی که از بینوایی می‌لرزد، می‌رقصند. من یکی از اینان بودم جرالدین!
من طعم گرسنگی را چشیده‌ام. من درد بی‌خانمانی را کشیده‌ام و از اینها بیشتر، من رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را احساس کرده‌ام…
جرالدین، هنگامی که از سالن پرشکوه تئاتر بیرون می‌آیی آن تحسین کنندگان ثروتمند را فراموش کن، اما حال آن راننده تاکسی‌ای که تو را به منزل می‌رساند بپرس.. حال زنش را هم بپرس …اگر پولی برای خریدن لباس بچه‌اش نداشت، چک بکش و پنهانی توی جیبش بگذار. به نمایندگی خودم در پاریس دستور دادم فقط این نوع خرج‌های تو را بی چون و چرا قبول کند. [جک لندن، از کودک کار تا نویسندگی + ویدئو]
چارلی چاپلین در نهایت در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۷ و در سن ۸۸ سالگی در حالیکه میراثی با ارزش از خود به جا گذاشته و در طول عمر هنریش بیش از هرکسی خنده و شادی برای مردم به ارمغان آورده بود، چشم از جهان فروبست.
از مشهورترین آثار او می‌توان به: جویندگان طلا، روشنایی‌های شهر، عصرجدید و دیکتاتور بزرگ اشاره کرد.
