طنین فریاد آزادی در قلب اروپا
برلین – میدان تاریخی براندنبورگ روز شنبه ۱۸ بهمن شاهد صحنه‌هایی کم‌نظیر از حضور ده‌ها هزار تن از ایرانیان آزاده و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بود؛ تجمعی که به نماد اقتدار، همبستگی ملی و عزم راسخ برای سرنگونی دیکتاتوری حاکم بر ایران تبدیل شد. این گردهمایی بزرگ، با وجود موانع متعدد از جمله سرمای زیر صفر برلین، لغو پروازها و اختلال در مسیرهای ریلی، شکل گرفت؛ موانعی که پیش‌تر در گزارش‌های ویدئویی یاران شورشگر از کشورهای مختلف اروپا بازتاب یافته بود. با این حال، این دشواری‌ها نه‌تنها مانع حضور نشد، بلکه جلوه‌ای برجسته از اراده و پایبندی شرکت‌کنندگان به آرمان آزادی را به نمایش گذاشت.
از نخستین نگاه، میدان براندنبورگ و خیابان‌های منتهی به آن، غرق در نمادهای مقاومت و هویت ملی بود. پرچم‌های شیر و خورشید در میان جمعیت موج می‌زد و تصویری از غرور تاریخی و پیوند عمیق با آرمان آزادی ایران را ترسیم می‌کرد. در جای‌جای میدان، پلاکاردها و بنرهای سراسری با تصاویر رهبری مقاومت نصب شده بود. بر روی این پلاکاردها شعارهایی با مضامین «نه شاه نه شیخ»، «شورشیان پیروزی می‌سازند» و «حمایت از قیام دی‌ماه ۱۴۰۴» به زبان‌های فارسی، آلمانی و انگلیسی نقش بسته بود و توجه خبرنگاران و عابران اروپایی را به خود جلب می‌کرد.
برلین؛ آزمون واقعی یک جنبش ریشه دار
جمعیت، فراتر از ظرفیت میدان اصلی، خیابان‌های اطراف را نیز لبریز کرده بود. شرکت‌کنندگانی که از دورترین نقاط اروپا خود را به برلین رسانده بودند، تصویری گویا از گستره جغرافیایی این همبستگی ارائه می‌دادند. حضور پررنگ زنان و جوانان با لباس‌های متحدالشکل و بازوبندهای زرد، نظم، دیسیپلین و سازمان‌یافتگی یاران مقاومت را برجسته می‌ساخت و به این گردهمایی چهره‌ای منسجم و هدفمند می‌داد.
مریم رجوی در گردهمایی بزرگ ایرانیان در برلین: تیک‌تاک سرنگونی آغاز شده است
در بخشی از میدان، پلاکاردهای بزرگی با تصاویر شهیدان قیام اخیر ایران و بنرهایی در محکومیت جنایات رژیم آخوندی برپا شده بود؛ بخشی که به یکی از کانون‌های توجه رسانه‌ها و بازدیدکنندگان تبدیل شد و روایت روشنی از هزینه‌های سنگین آزادی‌خواهی مردم ایران ارائه می‌داد.
اما آنچه بیش از هر چیز فضای برلین را تحت تأثیر قرار داد، اتحاد در شعار و عمل بود. طنین شعار «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» که پیش‌تر در مسیر حرکت یاران شورشگر با کشتی‌ها و قطارها شنیده شده بود، این‌بار با قدرتی هزاران‌برابر در قلب اروپا طنین‌انداز شد. این فریاد، نه یک بازتاب مصنوعی دیجیتال، بلکه صدای واقعی مردم ایران بود که از خیابان‌های یخ‌زده برلین به گوش جهان می‌رسید.
تظاهرات عظیم برلین، بار دیگر نشان داد که علی‌رغم تمامی تلاش‌ها برای تحریف، مهندسی افکار عمومی و ایجاد توهم‌های دیجیتال، واقعیت اراده مردم ایران در میدان‌های واقعی و در حضور جسمانی آنان معنا می‌یابد؛ جایی که آزادی نه در آمار و هشتگ، بلکه در ایستادگی، همبستگی و فریاد مشترک متجلی می‌شود.
