به یاد محمد امینی که قامتی به بلندای کردستان داشت
جوانی بود بلند قامت از کردستان قهرمان. او محمد امینی بود که از نوجوانی با کار و کارگری تونسته بود روی پای خودش بایسته. او که ظلم این حکومت علیه مردم و بویژه مردم کردستان رو نمی تونست تحمل بکنه، با شروع قیام سراسری به قیام کنندگان پیوست و عاقبت روز ۱۶مهر بدست ماموران حکومتی در سنندج بشهادت رسید. مزدوران خامنه‌ای محمد امینی رو به ناجوانمردی از پشت و در تاریکی شب هدف قرار دادند.
محمد امینی جوان رشیدی که تمام قد در مقابل مزدوران خامنه‌ای ایستاد
من محمد امینی روز۲۲بهمن۶۲ در خانواده‌ای مذهبی، پرجمعیت و محروم تو روستای «یونس آباد» سنندج بدنیا اومدم. پدرم با کارگری زندگی ما رو تامین می‌کرد.
علاوه بر اینکه پدرم کارگری می‌کرد من و برادرم هم مجبور شدیم بخاطر وضعیت خانواده درس مون رو ادامه ندیم و دنبال کار باشیم تا بتونیم به پدرمون در تامین مخارج خانواده کمک کنیم.
بدلیل محرومیت، تجربه خوشآیندی از دوران کودکیم نداشتم. تابستانها بعد از تعطیلی مدارس بجای تفریح و بازی با همسن و سال‌های خودم باید شاگردی می‌کردم تا خرج تحصیلم رو در بیارم. بعد از دوره راهنمایی کلا درس رو کنار گذاشتم و وارد کار شدم.
اما این سختی‌ها و ناملایمات باعث شدند که من جوانی خودساخته و مقاوم در برابر سختی‌ها و مشکلات بار بیایم.
من در هیچ کاری شکست رو قبول نمی‌کردم. تو همه جور کارها هم شرکت می‌کردم. کارهای ساختمانی، جوشکاری، کشاورزی و باغداری.
من عاشق کردستان، فرهنگش، زبانش و مردمش بودم. به هیچ کس زور نمی‌گفتم اما در مقابل حرف زور هم هرگز سرخم نمی‌کردم. من معتقد بودم که یک جوان باید بتونه گلیم‌اش رو از آب بیرون بکشه. نباید منتظر دیگران بمونه.
معترض شرایطی بودم که این حکومت برای مردم ایجاد کرده بود. دلم برای جوانان این مملکت می‌سوخت.
وقتی هم روز ۱۶مهر ۱۴۰۱ تو سنندج فراخوان دادند رفتم تظاهرات. تظاهرات ما تاشب ادامه داشت. ساعت هشت و نیم شب وقتی مزدوران رژیم به سمت جوانان معترض هجوم آوردن من رفتم کمک‌شون و بسیاری‌شون رو فراری دادم. اما ماموران لباس شخصی سپاه در تاریکی شب و در خفا، ناجوانمردانه از پشت سر با کلاش بهم شلیک کردن و من داخل این کوچه بخاک افتادم. کوچه شیرینی نیشکر در محله‌ی کارآموزی سنندج
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت کارگرِ شهید ِقیام مسلم هوشنگی
منو به بیمارستان کوثر بردن اما در اثر شدت خونریزی پرواز کردم. خانواده‌ام همان شب زیر فشار ماموران حکومتی با جمع کوچکی منو به زادگاهم در روستای یونس آباد از توابع شهرستان حسین آباد سنندج بردن و تسلیم خاک کردند.
اما بعدش خانواده‌های شهیدان قیام تو سنندج سراغ خانواده‌ام اومدن و با اونها برای ادامه راه من پیمان بستن. وقتی هم سر مزارم اومدن با ابتکار جالبی نوشتن که «ما از خون به ناحق ریخته شده فرزندانمان نخواهیم گذشت.»
راستی بذارید حرفم رو با شعر خوانی برادر زاده عزیزم سامیار تمام کنم که برام شعر خوند. وقتی سامیار کوچک شعر می خوند من به خامنه‌ای گفتم که
گیرم که میزنید
گیرم که می‌کشید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می‌کنید؟
منتظر شعله‌های انتقام باشید.
با درود به روان پاک شهید محمد امینی.
دوستان عزیز! خانواده‌ها و آشنایان شهیدان! برای زنده نگه داشتن یاد و نام این قهرمانان ما به کمک شما نیاز داریم. با ارسال اطلاعات شهیدان‌تان و همچنین فیلم ها و تصایری که از این عزیزان دارید ما رو در تهیه برنامه « به یاد شهیدان» یاری کنید.
