مسلم هوشنگی یلی از جوانان قشقایی
در برابرِ تُندر می‌ایستند/ خانه را روشن می‌کنند./ و می‌میرند. بله! امروز در برنامه «به یاد شهیدان قیام» گرامی میداریم یاد جوان دلیر دیگه‌ای از شهر سُمیرم رو. جوان کارگر و مبارز، مسلم هوشنگی که روز ۲۵آبان۱۴۰۱ در مقابل گلوله‌های مزدوران حکومتی سینه سپر کرد و بخون نشست. جوانی که از نوجوانی برای تامین مخارج زندگی خانواده‌اش مجبور بود کار بکنه و عاقبت هم هنوز عرق کارگری آنروزش خشک نشده بود، بشهادت رسید
مسلم هوشنگی کارگری زحمت‌کش
من مسلم هوشنگی هستم اهل سمیرم. جوان ۳۴ساله قشقایی، با پیکری قوی که از سختی‌هایی که کشیده بودم؛ آبدیده شده بود. از ۱۵سالگی مجبور شدم درس و مشقو ول کنم و برم کارگری. من که از نوجوانی سرد و گرم روزگار رو چشیده بودم و دستام از کارگری پینه بسته بود، حالا جوانی غیرتی، نترس و جدی شده بودم. اما علیرغم ظاهر سختم قلب بسیار مهربانی داشتم.
هیچوقت یادم نمیره که یه روز پرنده‌ای هراسان و بال زنان وارد اتاقم شد. احساس کردم بهم پناهنده شده. همانجا موند و منم براش قفسی درباز درست کردم و تا قبل از اینکه با گلوله مزدوران بیرحم این حکومت آدمکش شهید بشم، بهش رسیدگی می‌کردم.
نمیذاشتم کسی از دستم برنجه. حتی اگه کسی باهام بحث می‌کرد، به یه لبخند بسنده می‌کردم. کلا آدم ساکتی بودم. تو کل عمرم فقط یه بار سفر کردم اونم زمان سربازی بود که به تهران رفتم.
تمام سرگرمیم این موتورم بود که خیلی هم بهش می‌رسیدم. یعنی یه جورایی همدمم بود.
داستان شهادت مسلم هوشنگی
امروز میخوام براتون داستان شهادتم رو بگم. از روز۲۵آبان بگم که تو خیابان‌های شهر سمیرم با فریادهای مرگ بر خامنه‌ای ما جوونا، زمین زیر پای ماموران خامنه‌ای به لرزه در آمده بود.
آنروز ساعت ۵عصر بود و تازه از سر کار برگشته بودم. رفتم نانوایی نان بخرم، مامورای وحشی گاز‌اشک‌آور شلیک کردن و نانوایی درش رو بست. تو راه برگشت دوستام گفتن که تظاهرات شروع شده. رفتم خونه و به مادرم گفتم دوباره بر می‌گردم نانوایی. از خونه بیرون زدم و خودم رو به محل تظاهرات رسوندم.
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام شاهو بهمنی
من آنروز رفتم صف جلو تظاهرات. مزدورا دوباره گاز اشک آور زدن و چند ثانیه بعد از پایگاه بسیج مسجد، بهمون شلیک کردن. گلوله به سرم خورد. هیچ چیز نفهمیدم و در جا افتادم.
بله! اینجوری بود که من غروب روز ۲۵آبان۱۴۰۱ در اوج جوانی با گلوله آدمکشان خامنه‌ای در حالیکه هنوز خستگی کارگری آنروز از تنم در نرفته بود، جانم از تنم در رفت و آن غروب، غروب من‌هم شد.
دو روز پیکرم رو به خانواده‌ام تحویل ندادن. بالاخره روز ۲۷آبان، منو تو بهشت رضای سمیرم با ساز و نقاره قشقایی ساعت هشت و نیم صبح بخاک سپردن.
روز چهلمم مردم راه افتادن و بوق زنان اومدن پیشم. من خیلی خوشحال بودم. از شعارهای مردم صفا می‌کردم.
مرگ بر اصل ولایت فقیه و مرگ بر خامنه‌ای لعنت بر خمینی
شبش هم مادرم محل شهادتم شمع روشن کرد و تو تنهایی با من نجوا کرد.
جوونا و نوجوونا هم به یاد من و دوستای شهیدم بادکنک‌های رنگی هوا کردن و یاد ما رو زنده نگه داشتن. بادکنک‌ها تا آسمان آبی پرواز کردن و من در پرواز بادکنک‌های نووجونای شهرمون در آسمان آبی، پیروزی و رسیدن بهار آزادی رو دیدم.
نگاهی به سرگذشت کارگرِ شهید ِقیام مسلم هوشنگی
