مکانیسم ماشه اتمی و ماشه قیام
وزیر خارجه فرانسه ژان ایو لودریان، روز چهارشنبه ۶آذر۹۸ در سخنانی در پارلمان آن کشور، با اشاره به اقدامات رژیم حاکم بر ایران، در کاهش اجرای تعهداتش در برجام گفت: «هر دوماه یکبار، ضربه دیگری به برجام وارد میشود تا جایی که به صراحت بگویم، امروز موضوع به جریان انداختن مکانیسم ماشه برای ما مطرح میشود». البته بدلیل باتلاقی که تمامیت رژیم آخوندی در آن فرو رفته است و برای مسئله اتمی خود هیچ راه برونرفتی ندارد.
قریب به یقین، اروپاییها مجبور خواهند شد که به مکانیسم ماشه متوسل شده و همه تحریمهای قبلی را برگردانند. اما برای رژیم مهمتر آنست که قبل از فعال شدن مکانیسم ماشه اتمی، ماشه قیام بر علیه تمامیت رژیم آخوندی فعال شده است و از لبنان و عراق شروع شده و اکنون در ایران زمین، این خلق بپاخواسته و محروم ایران است که با به آتش کشیدن اماکن و ارگانهای دولتی، قصد آن دارند که ریش و ریشه نظام آخوندی را در ایران و منطقه بسوزانند.
مکانیسم ماشه، در واقع همان «ساز و کار حل اختلافات» است که در بندهای ۳۶ و ۳۷ توافق هستهای برجام گنجانده شده است. این دو بند، از آنجا که به کارگیری آنها میتواند به بازگشت خودکار تحریمهای بینالمللی علیه ایران منجر شود، به مکانیسم ماشه معروف شده است.
قرارداد برجام در ۲۳تیر۱۳۹۴، بین رژیم ایران و آمریکا امضا شد و سه کشور اروپایی فرانسه، انگلیس و آلمان بعلاوه روسیه و چین ناظر بر این توافق و تضمین اجرایی آن شدند. ترامپ توافق برجام را ناقص میدانست و در اردیبهشت۱۳۹۷، از آن خارج شد.
چین و روسیه که اختلاف منافع خود با آمریکا را دنبال میکردند اساسا در سمت رژیم قرار گرفتند و با این اقدام آمریکا مخالف بودند. اما اروپاییها، با قبول ایراداتی که آمریکا بر سر توافق برجام مطرح کرده بود، سعی بسیار داشتند تا با راهکارهای مختلف برجام را حفظ کرده و نگذارند این قرارداد بهم بخورد.
رژیم ایران نیز سعی داشت بهر ترتیبی که شده این قرار داد را حفظ کرده و نگذارد بهم بخورد. به همین دلیل، از فردای خروج آمریکا از برجام، روحانی اعلام نمود که برجام را با اروپاییها ادامه خواهد داد. دولت فرانسه سعی بسیار نمود تا با راضی کردن آمریکا و ایجاد راهکاری مالی بنام اینستکس، به کالبد برجام روحی بدمد و آنرا زنده نگهدارد. اما رژیم ایران نتوانست لوایح FATF و CFTرا به تصویب برساند و از قافله اروپاییها نیز جا ماند.
شروع تحریمهای آمریکا و سیاست فشار حداکثری آن، خامنهای را به این وادی راند که نیت اصلی آمریکا، تغییر رژیم است و تصمیم گرفت سیاست انقباضی را در مقابل آن در پیش بگیرد. خامنهای در راستای سیاست انقباضی خود، راهکار ضربه به همپیمانان آمریکا و نشان دادن قدرت منطقهای خود را نیز در پیش گرفت. از یکطرف با حمله به کشتیها و تاسیسات آرامکو و زدن پهباد آمریکا، و از طرف دیگر هم، گامهای ۷گانه خروج از تعهدات برجامی را در پیش گرفت.
قبل از آنکه دولت روحانی بخواهد گام چهارم خود را بردارد، اروپاییها، رژیم را شدیدا از اینکار منع میکردند. و حتی عنوان کردند که برداشتن گام چهارم، تیرخلاص به برجام است. اما رژیم در ۱۴آبان۹۸ اعلام کرد وارد گام چهارم شده و شروع به گازدهی سانتریفوژهای سایت فردو کرده است. در فاصله ۳هفتهای که تاکنون از شروع گام چهارم گذشته است، بازرسان انرژی اتمی تخلفاتی را در سایتهای رژیم اعلام کردهاند. رژیم نیز صراحتا عنوان کرده است که غنی سازی را از ۵/۳درصد به ۵درصد رسانده است و میزان آب سنگین تولیدیش از ۱۳۰ تن عبور کرده که نقض توافق هستهای میباشد.
با چنین چالشی، دولتهای اروپایی بر سر دوراهی قرار گرفتهاند. از یکطرف تمایل ندارند که این قرار داد بهم بخورد، و از طرف دیگر هم نمیتوانند جلوی اقدامات تجاوزکارانه رژیم را در عرصه منطقهای و در صحنه اتمی و موشکی بگیرند. به همین دلیل شیب تحولات آتی به سمت آنست که مواضع اروپاییها، در مقابله با رژیم، با آمریکا یکی شود.
حال قرار است روز ۶دسامبر یعنی ۱۵آذر، مقامات چین، روسیه، فرانسه، آلمان و انگلیس در وین کمیسیونی مشترکی تشکیل داده و در مورد آینده توافق اتمی ایران تصمیمگیری کنند. اروپا که هنوز خط مماشات با این رژیم را کنار نگذاشته است، امید به آن داشت تا بتواند با تکیه بر عناصر میانهرو در این رژیم، مذاکره مجدد آمریکا با ایران را برقرار نماید. اما در طی پروسه یکسال گذشته، برهمگان معلوم شد که روحانی و ظریف وزیرخارجه او، در این زمینه کارهای نیستند و تصمیم گیرنده نهایی خود خامنهای است. خامنهای هم بصراحت اعلام کرده است که نه جنگی در پیش خواهد بود و نه مذاکره خواهد کرد.
در چنین شرایطی است که دول اروپایی نیز به نقطه تعیین تکلیف رسیدهاند. اگر در کمیسیون مشترک ۵کشور در وین، به تصویب برسد که رژیم بندهای مندرج در توافقنامه را نقص کرده است، تحریمهایی را که از جانب اروپاییها بخاطر توافق برجام لغو شده بود دوباره جاری خواهد شد.
بیشک چنین تصمیماتی بیتاثیر از دیگر تحولات جاری در منطقه نخواهند بود. قیامهای مردم لبنان و عراق، نشانههای روشنی است که این رژیم تا چه میزان در کشورهای دیگر دخالت داشته و از تروریسم بین المللی حمایت و پشتیبانی مینماید. در هر دو کشور بپاخواسته لبنان و عراق، شعار اصلیشان، بیرون کردن عوامل رژیم و نفی نظامهای طایفی آنست. و این را دنیا بخوبی دریافته است.
قیام آبان ایران نیز موتور محرکی قوی بود که بعنوان کاتالیزور وارد شد تا طرفهای بین المللی را به این درک وادارد که این رژیم رفتنی است و امکان بقایی ندارد. لذا باید که آنها نیز بتوانند سیاستهای آینده خود را با این رژیم تنظیم نمایند.
قیام آبان که در اعتراض به گرانی بنزین شروع شد، نشان داد که مشکل اصلی فقط گرانی بنزین نبوده و تمامیت رژیم مورد هدف است. هر بانکی که به آتش کشیده شد و هر ارگان سرکوبی که مورد حمله قرار گرفت، بواقع نشان دهنده آنستکه ماشه قیام کشیده شده و سر باز ایستادن هم ندارد. و هدف آن نیز، نابودی و سرنگونی تمامیت این رژیم ضد مردمی و ضد ایرانی است که سران رژیم بروشنی به آن اذعان کردهاند.







