چرا میگوییم جامعه ایران وارد فاز تعیین تکلیف شد؟
قیام مردم ایران، صرفاً یک خیزش اعتراضی مقطعی نیست؛ این قیام بهمثابه یک نقطه عطف تاریخی، بسیاری از توهمها، نقابها و پروژههای انحرافی را کنار زد و مرزها را شفاف کرد. یکی از مهمترین ویژگیهای این قیام، پایان دادن به افسانهی «بیهزینگی» بود؛ همان توهم خطرناکی که عدهای فرصتطلب سالها بر طبل آن کوبیدند تا مردم را از واقعیت نبرد اجتماعی دور نگه دارند. این قیام نشان داد که آزادی، رهایی و سرنگونی بدون هزینه ممکن نیست و هر ادعایی جز این، یا فریب است یا خیانت.
در جریان این خیزش، نقاب اصلاحطلبی و چهرههایی چون پزشکیان بهطور کامل فرو افتاد. پروژهی نخنمای دوقطبیسازی، که همواره برای مهار خشم مردم و بازتولید عمر رژیم بهکار گرفته میشد، عقیم ماند. مردم دیگر حاضر نشدند میان بد و بدتر انتخاب کنند؛ آنها اصل بازی را به چالش کشیدند. اصلاحطلبی، که قرار بود سوپاپ اطمینان نظام باشد، در برابر ارادهی انقلابی مردم خلع سلاح شد.
از سوی دیگر، چهرهی واقعی بورژوازی وابسته نیز بیپرده آشکار شد. آنجا که «بچه شاه» بهعنوان نمایندهی این جریان، تلاش کرد قیام را مصادره، منحرف و به ریل منافع خود بازگرداند، ماهیت طبقاتی و ارتجاعی این پروژه بیش از پیش افشا شد. این جریان نه آلترناتیو است و نه همسو با رهایی مردم؛ بلکه تلاشی است برای بازتولید سلطه، اینبار با نقابی دیگر. هیاهوی رسانهای آنها، نهتنها کمکی به قیام نمیکند، بلکه عملاً در جیب رژیم ریخته و انرژی انقلابی را مستهلک میسازد.
در همین زمینه
پرونده یک جنایت؛ سه روز زندگی در میان اجساد انباشته شده در کهریزک!
ارتجاع و بورژوازی وابسته تلاش برای بازتولید استبداد
از همینرو، بیش از هر زمان دیگری روشن شد که مبارزه با بورژوازی، این همزاد ارتجاع، یک ضرورت تاریخی است. مرزبندی «نه شاه، نه شیخ» باید قاطع، شفاف و بدون مماشات باشد. هرگونه عقبنشینی در این مرز، به معنای گشودن راه برای دزدیدهشدن دستاوردهای قیام است.
اما در سوی دیگر این معادله، مردم ایستادهاند؛ مردمی که فداکاری، ازجانگذشتگی و جسارت، در رفتار و کنش جمعیشان موج میزند. این قیام، قیام تماشاگران نیست؛ قیام رزمندگان آگاه است. مردمی که بهای ایستادن را میدانند و با چشم باز قدم در میدان گذاشتهاند.
در روزهای اخیر، رژیم با ارتکاب جنایات فجیع، سرکوب خونین و قتلعام، تلاش کرده جامعه را در خود فرو ببرد و بذر یأس بپاشد. دیو خونخوار، بیپرده در خیابانها ظاهر شده است. اما این خونها پاکشدنی نیست؛ نه از حافظهی جمعی مردم و نه از تاریخ. خشونت عریان، نشانهی قدرت نیست، علامت استیصال است.
رسالت این قیام، فراتر از تغییر چهرههاست. این قیام، جنگی است همزمان با ارتجاع داخلی و استعمار خارجی. چشمانداز سرنگونی نزدیک است، اما توهمی در کار نیست: این مسیر، بها دارد. تنها با پرداخت این بهاست که پیروزی معنا پیدا میکند.
این، قیامی است تا پیروزی.
قیامی که دیگر دزدیده نخواهد شد؛ چرا که مردم فداکار و از جان گذشته و آگاه در میداناند.
ی. یزدی
۳۰دی ۱۴۰۴







