وقتی مدیران پتروشیمی میلیون‌ها می‌گیرند و کارگران نان شب ندارند. فیش‌های نجومی گواه این واقعیت است در حالی که کارگران ایرانی برای تأمین نان شب خود سر به زیر انداخته‌اند، مدیران حکومتی و وابستگانشان با فیش‌های نجومی، ثروت ملت را به جیب می‌زنند.
بررسی‌ها نشان می‌دهد که برخی مدیران پتروشیمی، پالایشگاه‌ها و دستگاه‌های دولتی، حقوق‌هایی دریافت می‌کنند که نه با حجم کارشان تناسب دارد و نه با عقل و قانون. این حقوق‌های نجومی، که از بهار ۱۳۹۵به ادبیات اقتصادی کشور راه یافت، حالا به یک سریال تکراری تبدیل شده است: هر چند ماه یک بار، فیش‌های نجومی چند صد میلیونی منتشر می‌شود و موجی از خشم و ناامیدی در جامعه به‌راه می‌افتد. این گزارش بازتاب واقعیت‌هایی است که رسانه حکومتی هم میهن تحت عنوان فیش‌های نجومی در تاریخ ۱۳اسفندماه ۱۴۰۳درج کرده است.
قانون درحکومت خامنه‌ای بیشتر یک شوخی است
طبق قانون خدمات کشوری، حقوق مدیران ارشد نباید بیش از ۷برابر حقوق کارمند عادی باشد. اما این قانون برای برخی فقط یک شوخی است! گزارش دیوان محاسبات فاش کرد که در سال گذشته، ۱۲دستگاه دولتی پرداختی‌های نامتعارف داشته‌اند و ۱۰,۱۷۴نفر، مازاد بر سقف قانونی حقوق گرفته‌اند که فیش‌های نجومی آن‌ها فاش گردید. از سازمان توسعه معادن تا بانک مرکزی و شرکت گسترش صنایع بلوچ، تخلف در ۹دستگاه آشکار است؛ افزایش حقوق بیش از ۲۰درصد ضریب سالانه، چیزی که قانون آن را ممنوع کرده است.
فیش‌های نجومی ۲۵۰میلیونی و طنز تلخ روزگار:
تازه‌ترین نمونه؟ فیش حقوقی ۲۴۷میلیون تومانی یک مدیر پتروشیمی که چند روز پیش منتشر شد و طوفانی در شبکه‌های اجتماعی به‌پا کرد. کاربری با طعنه نوشت: «این مدیر احتمالاً همان کسی است که می‌گوید افزایش حقوق کارگر تورم می‌آورد! ۱۵۰میلیون کسورات دارد، ۹۰میلیون می‌گیرد و ۱۰۰هزار تومان هم برای باقیات صالحاتش کنار گذاشته.» این فیش‌های نجومی فقط یک عدد نیستند؛ نماد سیستمی است که خون کارگران را می‌مکد و مدیرانش را با میلیون‌ها نوازش می‌کند.
سال ۱۴۰۲هم مدیران پالایشگاه‌های دولتی فیش‌های نجومی ۸۵تا ۱۲۰میلیون تومانی داشتند و در سال ۱۴۰۰، مدیران میانی شرکت‌هایی مثل «پلیمر پاد جم» با حقوق ۶۰تا ۷۰میلیونی خبرساز شدند. آن زمان که دلار ۳۰هزار تومان بود و پراید ۱۰۰میلیون، کارگران همان شرکت‌ها با پایه حقوق ۵میلیون تومان روزگار می‌گذراندند؛ شکافی ۱۲برابری که هیچ توجیهی نداشت و هیچ مدیری هم پاسخگو نشد.
در همین زمینه
حقوق های نجومی گوشه کوچکی از چپاول بیت المال توسط سران حکومت ایران
آغاز ماجرا از کجا بود؟
داستان فیش‌های نجومی از سال ۱۳۹۵کلید خورد، وقتی فیش ۵۷میلیون تومانی صفدر حسینی، رئیس وقت صندوق توسعه ملی، افشا شد. در آن روزها که پایه حقوق کارگر ۸۰۰هزار تومان بود، این مبلغ یک سیلی محکم به صورت عدالت بود. بعد از آن، فیش‌های مشابه از مدیران بیمه مرکزی و بانک‌ها بیرون آمد و مشخص شد که این فقط نوک کوه یخ است.
ماده ۷۶قانون خدمات کشوری می‌گوید حقوق مدیر نباید از ۷برابر پایه کارمند بیشتر باشد، اما در عمل، این سقف برای بسیاری به یک شوخی تبدیل شده است.
حقوق نجومی یعنی چه؟
حقوق نجومی یعنی دستمزدهای کلانی که به مدیران دولتی و شبه‌دولتی پرداخت می‌شود؛ مبالغی که گاهی ۱۰برابر یا بیشتر از حقوق کارمند عادی است و هیچ تناسبی با شرایط اقتصادی کشور ندارد. در حالی که تورم بالای ۳۲درصد کمر مردم را شکسته، این فیش‌های نجومی نه تنها شکاف طبقاتی را عمیق‌تر می‌کنند، بلکه اعتماد عمومی را به خاک می‌مالند. بدتر اینکه، این مدیران پس از افشاگری‌ها نه شفاف‌سازی می‌کنند و نه استعفا می‌دهند؛ فقط سکوت می‌کنند و منتظر می‌مانند تا موج بعدی برسد.
فساد ساختاری یا ناکارآمدی؟ هر دو!
این حقوق‌ها نشان‌دهنده کارایی بالای مدیران نیست؛ بلکه پرده‌ای از فساد ساختاری در حکومتی است که ولایت فقیه آن را اداره می‌کند. وقتی کارگری با حقوق ناچیز شرمنده خانواده‌اش می‌شود و مدیر پتروشیمی با میلیون‌ها به ریش او می‌خندد، دیگر نمی‌توان از ناکارآمدی حرف زد؛ این یک دزدی سازمان‌یافته است. سیستمی که مدیرانش را با ثروت‌های نجومی تغذیه می‌کند و کارگرانش را به فقر محکوم، نه اصلاح‌پذیر است و نه مشروع. تنها راه، سرنگونی این ساختار فاسد با تمام باندها و دستجاتش است.
فیش‌های نجومی، آینه تمام‌نمای بی‌عدالتی در ایران امروز است. تا وقتی این سیستم پابرجاست، کارگران سر خمیده‌تر و مدیران پرروتر می‌شوند. این مردم‌اند که باید برای پایان دادن به این نمایش ظلم، به پا خیزند.
