روز یکشنبه ۶ مهر ۱۴۰۴، خیابانهای ایران به صحنهای از خشم و عصیان واعتراض بدل شد. از رشت تا اهواز، از تهران تا کوت عبدالله، بازنشستگان، کارگران، کشاورزان، پرستاران و رانندگان با فریادهایی که آسمان را شکافتند، علیه حکومتی که معیشت و کرامتشان را پایمال کرده، به پا خاستند. این اعتراضات، نه فقط مطالبه حقوق معوقه، بلکه طغیانی علیه چپاول سیستمی است که زیر سایه خامنهای، زندگی میلیونها ایرانی را به ورطه نابودی کشانده است.
بازنشستگان: فریاد عدالت در برابر وعدههای پوچ
در رشت، بازنشستگان تأمین اجتماعی گیلان مقابل اداره کل این سازمان تجمع اعتراضی برپا کردند و خواستار آزادی زندانیان سیاسی و کارگری چون شریفه محمدی، منوچهر فلاح و پیمان فرحآور شدند. این سه کارگر، که به اعدام محکوم شدهاند، نمادهایی از مقاومتاند: مادری مهربان، کارگری فداکار و شاعری که قلمش ظلم را عیان میکند.
در اهواز، بازنشستگان تأمین اجتماعی خوزستان با شعار «ننگ ما، دولت الدنگ ما» تبعیض، گرانی و فقر را محکوم کردند.
در تهران، بازنشستگان فولادی و تأمین اجتماعی مقابل وزارت کار فریاد زدند: «حقمان را کف خیابان میگیریم» سالها کار و تلاش، حالا با حقوقهای ناچیز و بیمهای ناکارآمد پاسخ داده شده است.
اعتراض کارگران پالایشگاه فاز ۱۴
کارگران، از پالایشگاه تا کارخانه، مقاومت در برابر استثمار
کارگران پالایشگاه فاز ۱۴پارس جنوبی، با بستن درب ورودی، چهار ماه حقوق معوقه و خطر اخراج را به چالش کشیدند. وعده دادستان کنگان برای پرداخت ۴۸ساعته، برای کارگرانی که به وعدهها بیاعتمادند، کافی نبود.
در کوت عبدالله، کارگران شهرداری با دو ماه حقوق عقبافتاده، از هزینههای سنگین زندگی و تحصیل فرزندانشان گفتند. بسیاری، پس از ۲۰سال کار، مجبور به مشاغل دوم مانند بنایی و جمعآوری ضایعاتاند.
تجمع اعتراضی کارگران کارخانه چینی تقدیس در گناباد
کارگران کارخانه چینی تقدیس در گناباد نیز برای دومین روز متوالی تجمع کردند، چرا که عدم پرداخت دستمزدها، خانوادههایشان را در بحران فرو برده است.
کادر درمان و کشاورزان: فریاد علیه بیعدالتی
کادر درمان بیمارستان روانپزشکی رازی و پرستاران رفسنجان، با تجمع مقابل مراکز درمانی، فریاد «معوقات ما را بدهید» سر دادند. حقوق پرداختنشده از سال گذشته، زندگی این مدافعان سلامت را فلج کرده. در غیزانیه خوزستان، کشاورزان علیه پرداخت ناچیز خسارت بیمه تجمع کردند و بیمه را «دزدی رسمی» خواندند.
در همین زمینه
صدای خشم در صحن دانشگاه، تحصن دانشجویان، سرکوب فرهنگیان و فریاد عدالتخواهی
تجمع اعتراضی اهالی طرقرود
در طرقرود اصفهان، اهالی برای حفظ قنات حیاتی منطقه در برابر تخریب معادن اعتراض کردند، چرا که نابودی منابع آبی، حیات و کشاورزیشان را تهدید میکند.
رانندگان و نانوایان: چرخهای اقتصاد زیر فشار ظلم
رانندگان کامیون در تهران، مقابل وزارت صنعت، به موانع ترخیص کامیونها و بروکراسی فلجکننده اعتراض کردند. نانوایان اهواز نیز، به دلیل عدم پرداخت یارانهها، کرکرهها را پایین کشیدند. لوکوموتیورانان مقابل وزارت راه، برای حقوق معوقهشان تجمع کردند؛ کسانی که قطار زندگی مردم را میچرخانند، خود در تنگنای معیشت گرفتارند.
شکست خامنهای، قیام مردم
این اعتراضات، گواهی است بر شکست حکومت خامنهای در تأمین معیشت اقشار مختلف ایران. حکومتی که با چپاول منابع ملی، بازنشستگان را به فقر، کارگران را به بیحقوقی، و کشاورزان را به نابودی کشانده، دیگر مشروعیتی ندارد. مردم ایران، از رشت تا خوزستان، با فریاد و مقاومت نشان دادهاند که تنها راه رهایی از این بحران، سرنگونی این رژیم ستمگر است. انتخاب با مردم است: یا ادامه ظلم، یا قیامی برای عدالت و کرامت. بی تردید صبر مردم ایران نسبت به این همه ظلم و ستم لبریز شده است و تنها راه را سرنگونی این حکومت ضد مردمی می دادند.







