با شروع سال تحصیلی در مهرماه، صدای اعتراض از دیوارهای دانشگاه‌ها و کوچه‌های شهرها برمی‌خیزد. از تحصن جسورانه دانشجویان خواجه‌نصیر تا سرکوب خشن زنان شهرک فرهنگیان همدان، و از فریاد داوطلبان استخدامی آموزش و پرورش تا تجمع کارمندان دانشگاه شریف، این اعتراضات نه تنها مطالبه‌های صنفی، بلکه نمادی از خشم انباشته‌شده از بی‌عدالتی سیستماتیک است. نسلی که دیگر به وعده‌های توخالی باور ندارد، قیام کرده تا صدای خود را به گوش سرکوبگران حکومتی برساند.
تحصن دانشجویان خواجه‌نصیر، پایان فرار مسئولان از پاسخگویی
پس از جلسه بی‌نتیجه پرسش و پاسخ در آمفی‌تئاتر پردیس ونک، جایی که معاونت آموزشی حتی جرأت حضور نیافت، شورای صنفی دانشجویان دانشگاه خواجه‌نصیرالدین طوسی به ساختمان مرکزی هجوم برد و تحصن اعلام کرد. این حرکت نمادین، فریادی بود علیه سیاست‌های پول‌محور هیئت رئیسه، افزایش تعرفه غذای نوبت دوم، حذف سرویس‌های خوابگاه دخترانه اندیشه و تخصیص غیرمنطقی واحدها.
دانشجویان، با استناد به منشور حقوق دانشجویی، تأکید کردند که دانشگاه باید خانه علم باشد، نه قلعه‌ای برای فرار مدیران. تحصن، که با شعارهای بلند همراه بود، نشان داد نسل جوان دیگر قربانی وعده‌های پوچ نمی‌شود. مطالبه‌شان روشن است، پاسخگویی شفاف به بحران‌های آموزشی و رفاهی، پیش از آنکه خشم به آتش بدل شود.
تجمع اعتراضی داوطلبان آزمون استخدامی آموزش و پرورش
همزمان با تحصن و اعتراض دانشجویان داوطلبان آموزش و پرورش، علیه تبعیض در برابر شایستگی مقابل مجلس نمایشی حکومت آخوندی اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی کردند. داوطلبان آزمون استخدامی آموزش و پرورش، بسیاری از شهرستان‌های دورافتاده ، بار دیگر تجمع کردند. دو ماه از اعلام نتایج گذشته، اما ضریب شاغلین و امتیازات تأهل و فرزندی، هزاران قبولی با نمرات بالا را از استخدام محروم کرده است.
این تبعیض آشکار، شایسته‌محوری را وزارتخانه آموزش و پرورش دولت نمایشی پزشکیان به سخره گرفته است. معترضان، که بارها به سازمان بازرسی و شورای انقلاب فرهنگی رفته‌اند، فریاد می‌زنند: «عدالت کجاست؟». بی‌مسئولیتی آموزش و پرورش، نه تنها زندگی‌ها را تباه می‌کند، بلکه بنیان تعلیم را سست می‌سازد.
در همین زمینه
اعتراض کارگران و نفت‌گران، فریادی علیه ستم که هرگز خاموش نمی‌شود
تجمع اعتراضی کارمندان دانشگاه صنعتی شریف
کارمندان دانشگاه شریف با تجمع اعتراضی مقابل معاونت اداری-مالی، خشم خود را از مشکلات معیشتی و رفاهی فریاد زدند و سپس به سمت ساختمان ریاست حرکت کردند. این اعتراض، ادامه موجی است که از تبعیض حقوقی و بی‌توجهی به زحمات‌شان سرچشمه می‌گیرد. کارمندانی که چرخ دانشگاه را برای آموزش دانشجویان می‌چرخانند، حالا خود قربانی سیستمی شده‌اند که عدالت را فراموش کرده است. این اعتراضات، تکه‌های پازلی از قیام بزرگ‌ترند: جایی که علم، عدالت و کرامت انسانی در برابر سرکوب ایستاده است. تا کی این خشم خاموش می‌ماند؟ تاریخ پاسخ را می‌داند: نه برای همیشه.
سرکوب فرهنگیان در همدان
جمعی از زنان و مادران فرهنگی کوی فرهنگیان شهر همدان برای حفظ سلامت فرزندان‌شان در برابر نصب دکل مخابراتی تجمع کردند. اما پاسخ حکومت نه گفت‌وگو، بلکه خشونت بود. مأموران سرکوبگر با اسپری فلفل به زنان و کودکان حمله‌ور شدند و دست‌کم یک نفر مجروح به بیمارستان منتقل شد. این صحنه دلخراش، یادآور نفرت عمیق مردم به سرکوب حکومتی است. دکل‌هایی که بدون گزارش‌های علمی معتبر نصب می‌شوند، تهدیدی برای نسل آینده‌اند، اما سرکوبگران ترجیح می‌دهند با گاز فلفل پاسخ دهند تا با حقیقت. اعتراض کوی فرهنگیان همدان، فریادی است علیه سیستمی که سلامت شهروندان را قربانی سود می‌کند.
بسیاری از این فرهنگیان که برای تربیت آینده سازان زندگی خود را وقف کرده‌اند و بسیاری از دانشجویان تربیت شده این قشر تضمین آینده پیشرفت کشور هستند هم اکنون قربانی سود پرستی باندهای حکومتی شده‌اند. این اعتراضات جرقه های قیام عمومی را روشن خواهد کرد هرچند حکومت خامنه‌ای تلاش می‌کند با سرکوب مانع اعتراض و قیام شود، اما مسیر آزادی از قیام و اعتراض می‌گذرد.
