سیاست کشدادن سیاستی است که نظام آخوندی درپیش گرفته وکماکان تصورمیکنید با کجدار و مریزمیتواند زمان بخرد و وضعیت را به انتخابات ۲۰۲۰آمریکا برساند و راه برون رفتی برای حکومت آخوندی باشد .
به عقیده برخی ناظران با توجه به[ اظهارات اخیر ترامپ در ملاقات با نخستوزیر هند] که گفت من هیچ عجلهای در رابطه با رژیم ایران ندارم و رژیم وقت به اندازه کافی دارد که برای مذاکره تصمیم بگیرد؛ پس میتوان نتیجه گرفت که با این وضعیت، رژیم میتواند کماکان سیاست کجدار و مریز را با هدف زمان خریدن ادامه بدهد و چه بسا به همان هدفی که دارد، یعنی کشاندن شرایط به انتخابات ۲۰۲۰آمریکا برسد. بنابراین میتوان گفت این یک راه برونرفت برای رژیم است!
اما واقعیت این است که رئیسجمهور آمریکا از این بابت عجلهیی ندارد، چون میداند رژیم در باتلاق اتمی و تلهی تحریمها گرفتار شده است و راه خلاصی از آنها ندارد. همچنانکه میداند زمان هم بهشدت علیه رژیم در جریان است.
اقتصاد رژیم هم که از پیش از تحریمها ویران بود، بر اثر تحریمها (که گفته میشود ۸۰درصد اقتصاد را به تعطیلی کشانده) اکنون بهحالت احتضار افتاده است. رژیم تا چه زمانی میتواند با این وضعیت ادامه دهد؟
سیاست دفعالوقت و در عینحال دست زدن به ماجراجوییهای تروریستی مانند انفجار کشتیهای تجاری و نفتکشها یا حملات نیابتی به فرودگاه عربستان و مراکز نفتی عربستان و امارات، سیاستی عقیم است. حتی در شق اینکه هیأت حاکمه کنونی آمریکا در انتخابات ۲۰۲۰شکست بخورد، (که اگرچه احتمال آن بسیار ضعیف است) سیاست دفعالوقت همراه با حملات تروریستی، رژیم را قادر به حل بحرانهای گریبانگیرش نمیکند:
نه بحرانهای اقتصادی و اجتماعی رژیم در این احتمال چشماندازراه حلی یپدا میکنند نه جامعه جهانی حاضر خواهد بود بیش از این جنگافروزی، تروریسم و تلاش برای دستیابی به بمب اتمی و توسعه پروژههای موشکی رژیم را بپذیرد و مانند دوران توافق برجام به امید آن که تغییر رفتاری در رژیم به وجود بیاید بر آنها چشم بپوشد. انزوای منطقهای رژیم و تعارض سیاست مداخلهجویانه رژیم با کشورهای منطقه نیز که در اساس تابعی از متغییر هیأت حاکمه آمریکا نیست و در این زمینه هم رژیم نمیتواند با دفعالوقت تا ۲۰۲۰مسأله یی از انزوای منطقهیی خود حل کند. بیانیه کشورهای اسلامی در اجلاس اخیر مکه که با تکتک سیاستهای رژیم آخوندی و اشاعه تروریسم این رژیم زیر پرده دجالگریهای اسلام پناهانه مخالفت کرده بودند شاخصی از این حقیقت است.
به همین علت باید مطمئن بود که رژیم حداقل در نهان خویش بهخوبی میداند که «کش دادن» شرایط نه تنها تغییری در سرنوشت محتوم آن نمیگذارد، بلکه اقدامات تروریستی رژیم در منطقه آنچنانکه اکنون بهخوبی میتوان دید، تعادل سیاسی در صحنه منطقهیی و بینالمللی را بهشدت علیه رژیم به هم میزند و رژیم را بسا بیشتر از پیش در دنیا مطرود و منزوی میسازد.
درهمین زمینه:
تحریم پتروشیمی ضربه سیاسی و اقتصادی به دستگاه صدورتروریسم حکومت آخوندی؟







