برای زندانیان سیاسی و بازماندگان قتل عام ۶۷ سفر اول گالیندوپل گزارشگر ویژه حقوق بشر به ایران در سال ۶۸ یک لکه سیاه در کارنامه سازمان ملل بود. گالیندوپل در بهمن سال ۶۸ در حالی به ایران سفرکرده بود که امیدهای زیادی بین خانواده قتل عام شدگان برانگیخته شده بود. بسیاری از زندانیان بازمانده از قتل عام درانتظار آن بودند که وی یک گزارش تاثیر گذار از قتل عام و جنایت بی سابقه حکومت در زندانها منتشر کند. اما این اتفاق نیفتاد. گالیندوپل پرفسور آرژا نتینی در دامی افتاد که آخوندها برای او طراحی کرده بودند.
مقامات زندان و دادستانی و اطلاعات طوری برای این پرفسور نا آشنا به دجالیت آخوندها برنامه ریزی کرده بودند که او یک گزارش سرهم بندی شده بدون تاثیر از وضعیت حقوق بشر ارائه کند. او در گزارش خود اشاره کم رنگی به بزرگترین جنایتی که همین یک سال پیش از سفرش به ایران اتفاق افتاد کرد. انتقاد او از وضعیت حقوق بشر در ایران چنان سطحی و کم تاثیر بود که صدای بسیاری از فعالان حقوق بشر و مقاومت ایران را در آورد. در عوض بسیاری از خانواده‌ها و زندانیانی که برای ملاقات با او رفته بودند، بازداشت و بعضا اعدام شدند.
درهمین زمینه
نامه سرگشاده به ندا النشیف معاون کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل
سفر کمیسر عالی حقوق بشر به ایران یاد آور سفر گالیندوپل
اکنون در بحبوحه اعدام‌ها، حکومت خامنه ای در یک ترفند کثیف، با قبول سفر معاون کمیسر عالی حقوق‌بشر به تهران در روز ۱۳بهمن، دست پیش گرفته تا به رفع و رجوع و استمرار جنایت‌هایش علیه بشریت بپردازد. یعنی حکومتی که تاکنون ۷۰بار در مجمع‌عمومی و کمیسیون و شورای حقوق‌بشر به‌خاطر نقض وحشتناک و سیستماتیک حقوق‌بشر محکوم شده است، اکنون برای رفع و رجوع تضاد خود با جامعه جهانی از معاون کمیسر حقوق بشر برای دیداراز ایران دعوت کرد.
هم‌اکنون چند هزار زندانی در زیر احکام اعدام به سر می‌برند. مقامات درجه اول رژیم از جمله ولی‌فقیه، رئیس‌جمهور، رئیس مجلس، رئیس و بسیاری از مقامات قضاییه این رژیم در ۴۵سال گذشته بی‌وقفه دست‌اندرکار جنایت علیه بشریت از جمله قتل‌عام ۳۰هزار زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷ بوده‌اند. نسل‌کشی و صدور تروریسم و جنگ‌افروزی حکومت حاکم بر ایران پنهان کردنی نیست.
پذیرش معاون کمیسرعالی حقوق‌بشر در حالی است که به‌رغم درخواست‌های مکرر مجمع عمومی و شورای حقوق‌بشر ملل متحد، ۲۸سال است که خامنه ای به هیچ گزارشگر حقوق بشری اجازه ورود به ایران نداد. گزارشگران ویژهٔ ملل متحد درباره وضعیت حقوق‌بشر در ایران (پروفسور موریس دنبی کاپیتورن، پروفسور احمد شهید، پروفسور عاصمه جهانگیر و دکتر جاوید رحمان) هرگز اجازه نیافتند به ایران بروند.
در چنین شرایطی سفر یک مقام رسمی ملل متحد به ناگزیر به یک رشته ملاقات با سرکردگان حکومت که خود بیشترین نقش را در نقض حقوق‌بشر دارند محدود می‌شود. یا بازدیدها و سناریوهایی را در بر می‌گیرد که توسط خود حکومت انتخاب و صحنه‌آرایی و تنظیم شده‌اند. یعنی مثال همان کاری که با گالیندوپل کردند. این فرصتی برای آدمکشان حاکمفراهم می‌کند تا در قدم بعد فشارش را بر قربانی بیفزاید و سرکوب و جنایت را بیشتر کند.
سفر معاون کمیسر حقوق بشر چگونه ثمربخش خواهد بود؟
بنابراین باید پیشاپیش یاد آور شد که این سفر وقتی می‌تواند مثمرثمر باشد که ملل متحد رژیم ایران را وادار به پاسخگویی و التزام به یک رشته موضوعات اساسی نماید.آزادی عمل فرستادگان آن بدون هر گونه محدودیت در هرکجا و هر زمان با هر کس و در هر زندان تضمین شده باشد. و مهمتر اینکه پاسخگویی به سؤالات زیر و مقولات مشابه در شمار همین مسایل اساسی مورد تحقیق خانم کمیسر باشد؛
-تاکنون چه تعداد زندانی سیاسی اعدام شده و چه‌تعداد زیر شکنجه به‌شهادت رسیده‌اند؟
-اسامی زندانیان سیاسی که بر اساس حکم خمینی در سال۱۳۶۷ اعدام شده‌اند و محل دفن آنها!
-تعداد و اسامی شهیدان قیامهای ۱۳۸۸، ۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ و محل دفن آنها.
-تعداد و اسامی زندانیان سیاسی و محل و شرایط نگهداری آنها مخصوصاً زنان.
-محل گورهای جمعی زندانیان سیاسی اعدام شده و تعداد و اسامی آنها
-تعداد و محل خانه‌های امن و زندانهای مخفی و غیررسمی وابسته به وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه پاسداران و نیروی انتظامی و دیگر ارگانهای سرکوبگر.
گالیندوپل تکرار شدنی نیست!
-پذیرش بازدید منظم و دوره‌یی گزارشگر ویژه ملل متحد و نمایندگان صلیب‌سرخ جهانی و دیگر مراجع بین‌المللی مدافع حقوق‌بشر از زندانها و زندانیان به‌ویژه زندانیان سیاسی بدون هیچ استثناء.
البته اینها خواسته‌های حداقلی است که خانم معاون کمیسر عالی حقوق بشر در سفر به ایران باید مد نظر قرار دهد. الان به یمن آگاهی عمومی و وجود رسانه های اجتماعی و تعادل ضعیف رژیم در صحنه بین المللی، این مردم و مقاومت آنهاست که دست بالا را دارد. نباید اجازه داد که «خیانت به حقوق بشر» مانند سفر گالیندوپل به ایران در سال ۱۹۸۹ در ریاست‌جمهوری رفسنجانی بار دیگر تکرار شود. محاکمه سردمداران حکومت به‌ویژه خامنه‌ای و رئیسی و اژه‌ای را به‌خاطر چهار دهه جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی حداقل خواسته ای است که مطالبه اصلی مردم ماست.
