اول ماه مه روز جهانی کارگر
روز شنبه ۱۱ اردیبشهت ۱۴۰۰ مطابق با اول ماه می ۲۰۲۱روز جهانی کارگر است. کارگران جهان در این روز با یادآوری مبارزات کارگری دیگر خلقها، صفوف خود را برای رسیدن به حقوق خود متحدتر میسازند. در این روز اتحادیهها و سندیکاهای کارگری در کشورهای دمکراتیک و نیمه دمکراتیک، با برگزاری میتینگها و تظاهرات، خواستههای کارگران را به گوش دولت و کارفرمایان میرسانند. [روز جهانی کارگر و وضعیت کارگران در ایران]
وضعیت وخیم کارگران ایران در سایه بیکاری و کرونا
در حالی به روز جهانی کارگر نزدیک میشویم که سال گذشته، یکی از تیرهترین و دهشتناکترین دوران حیات کارگران و فرودستان ایران بوده است. کرونا اولین قربانیاناش را از میان زنان و کارگران و زحمتکشان انتخاب کرده است. در سایه سیاستهای ضدکارگری حکومت و فساد فراگیر در سیستم عمومی و دولتی، بسیاری از مشاغل و کسب و کارها تعطیل شدهاند. بخش بزرگی از کارگاههای کوچک کارشان را متوقف کردند. [مافیای نوظهور واکسن کرونا در ایران!]
کارگران بیکار شده و یا نیمه بیکار برای تأمین زندگیشان دچار مشکل جدی شدهاند. زحمتکشان و تهیدستان ایرانی در حالی به استقبال روز جهانی کارگر میروند که شلاق ستم و استثمار بر گردههایشان و گردههای کودکانشان هر روز شدیدتر میشود. [پولی کردن واکسن کرونا یا تجارت مرگ؟!] آمارهای حکومتی در این مورد تنها انعکاس بخشی از واقعیت دردناک کارگران است.
برخی آمارهای تکان دهنده
بر اساس گزارش رسانههای حکومتی، حجم نقدینگی موجود در کشور در سال ۹۳ اندکی بیشتر از ۷۸۲هزار میلیارد تومان بود. اما در پایان خرداد ۹۹ این رقم به ۲۶۵۱تریلیون تومان رسیده است. این افزایش مهارناپذیر نقدینگی و کاهش ارزش پول، تنها از جیب کارگران و زحمتکشان پرداخت شده است.
شورای عالی کار در اسفند ۹۹ دستمزد کارگران برای سال ۱۴۰۰ را تنها ۳۹ درصد افزایش داد. حداقل دستمزد کارگران برای سال ۱۴۰۰ به ۲میلیون و ۶۵۶هزارتومان رسید که با احتساب همه مزایای دیگرمزدی، دستمزد نهایی در بهترین حالت به ۴ میلیون تومان میرسد. این در حالی است که بنا به آمار بانک مرکزی ایران، سبد معیشتی یک خانوار کارگری ۳.۳ نفره، ۹ میلیون تومان است. به گفته رسانههای ایران، خط فقر در تهران به ۱۰ تا ۱۲میلیون تومان رسیده است.
برمبنای همین آمارهای محافظهکارانه حکومتی میزان حقوق کارگران به یک چهارم خط فقر رسیده است. به عبارتی کارگران تنها برای ده روز از ماه توان تأمین معیشتشان را دارند و ۲۰ روز باقیمانده کارگران و فرزندانشان گرسنهاند.
بیکاری کارگران
تنها فقر و کمدرآمدی نیست که گریبان کارگران و زحمتکشان را گرفته است بلکه بیکاری و تعطیل شدن کارگاهها و اخراج کارگران، وجه دیگری از سیمای واقعی کارگران امروز است. بر اساس دادههای مرکز آمار ایران، میزان بیکاری جوانان ۱۵تا ۲۴ ساله در نیمه دوم سال ۹۹ به عدد ترسناک ۴۰ درصد رسیده است. یعنی ۴۰ درصد زحمتکشان ایرانی از همان حداقل حقوق بخور نمیر کارگران هم محروم هستند. از یاد نمیبریم که جمعیت کارگران کشور بر اساس آمار رسمی ۵.۷ میلیون خانوار هستند. فاجعه آنجاست که ۱۲ میلیون کودک در همین خانوادهها زندگی میکنند. به عبارتی نیمی از کودکان ایرانی با فقر بزرگ میشوند. باز هم بر اساس آمارهای حکومتی، نیم میلیون کودک ایرانی اگر کار نکنند و یا به زبالهگردی در خیابان نپردازند،گرسنه میمانند.
زنان کارگر
کرونا و بحران اقتصادی ایران، قبل ازهمه گریبانگیر زنان کارگر شده است. از آن جا که زنان ایرانی با سطح آموزش کمتر و درآمد پایینتر نسبت به مردان، در کارگاههای کوچک کار میکردند، اولین کسانی بودند که در این بحران بیکار شدند.
به اذعان رسانههای حکومت ۳میلیون و ۶۰۰ هزار زنان سرپرست خانوار در ایران هستند که گویی طی یک سال اخیر یک میلیون نفر آنان بیکار شدهاند.
حاشیه نشینی سیمای دیگر فقر کارگران
جمعیت حاشینه نشین ایران با سرعتی شگفت افزایش یافته است. طی سالهای اخیر آمار حاشیه نشینی از ۱۹ میلیون نفر به ۳۲ و بنا به برخی آمار به ۴۷ میلیون نفر رسیده است. به عبارتی نزدیک به نیمی از جمعیت ایران به حاشیه نشینی روی آورده است. این پدیده محصول سیاست ضدتولیدی حکومت است که دیگر امکان تولید و کار را از روستاها و به دنبالش از شهرستانها گرفت و مردم به ناچار به حاشیه شهرهای بزرگ به امید لقمه نانی پناه آوردهاند.
خشم وعصیان؛ نماد جنبش کارگری
روز جهانی کارگر با چنین شرایط دهشتناکی برای کارگران و زحمتکشان ایران فرا میرسد. اما فقر و بیکاری تمام حقیقت جامعه کارگری ایران نیست. چنان که در همین یک سال اخیر دیدیم، روزی نیست که خیابانهای ایران خالی از حرکت اعتراضی کارگران باشد. کارگران به خوبی به این حقیقت اگاه هستندکه دولت و سرمایهدارها، در محروم کردنشان از حقوق اولیه منافع مشترکی دارند. از این رو برغم همه اقدامات سرکوبگرانه، برغم همهگیری کرونا و محدودیتها، کارگران لحظهیی در مطالبه حقوق خود تردید نکردند. کارگران شرکت نیشکر هفتهتپه، اعتصاب بزرگ صنعنت نفت و پتروشیمی ایران، اعتراض مستمر کارگران شهرداریها در سراسر کشور، اعتراض دنبالهدار بازنشستگان و مستمریبگیران که بخش اعظمشان را کارگران بازنشسته تشکیل میدهند و دهها و صدها حرکت دیگر.
روز جهانی کارگر یک فرصت همگانی
حکومت بسیار تلاش کرده است که روز کارگر را از کارگران ایرانی بگیرد. اما تاکنون موفق نشده است. از این رو امسال، در آستانهی بحرانهای بزرگ حکومتی، فرصت خوبی برای کارگران و زحمتکشان است که به صورت متحد و یک پارچه در این روز، خیابانهای ایران را زیر پای خود فتح کنند. کارگران میتوانند مطالبات و خواستههای خود را بر حکومت تضعیف شده و رو به افول تحمیل کنند. اول ماه می روز جهانی کارگر است. خیابانها را مال خود میکنیم. [ایتالیا؛ بیانیه حمایت از کارگران ایران- بمناسبت روز جهانی کارگر]







