جنایت ومکافات در دولت پزشکیان!
در اتاق فرمان دولت پزشکیان، همه‌چیز هست… جز فرمان. او از همان روزهای اول، با دنده‌ی یک «گفتاردرمانی» راه افتاد و گاز را چسباند، بی‌آن‌که مشخص باشد کِی قرار است از پرگویی به حرکت برسد. از عدالت می‌گوید، از اخلاق ناله می‌کند، به صدای مردم گوش می‌دهد (شاید در پلی‌لیست شبانه‌اش!) و مدام وعده‌ی تغییر می‌دهد، اما چیزی که تغییر نکرده، زندگی مردم است… شاید فقط حجم کلماتش بیشتر شده باشد.
دولت او، بیشتر شبیه اتاق گفت‌وگوی بی‌پایان در یک کلاب هاوس متروکه است: کلی حرف، صفر اقدام. هرچند، خودش لابد تصور می‌کند که این «ابهام استراتژیک» است! یعنی همان بازی کلاسیکی که در آن هیچ‌چیز را نمی‌گویی چون هیچ‌چیز در چنته نداری، و مردم هم چون سردرنمی‌آورند، موقتاً گیج می‌مانند… تا وقتی که قبض برق، آب و نان یادشان بیندازد چه کسی قرار بود کاری بکند.
در این استراتژی نابغه‌پسند، نه‌تنها گفت‌وگو با اقشار ناراضی طراحی نشده، بلکه انگار اصلاً دولت تصمیم گرفته که «هیچ صدایی را نشنود» مگر صدای کف زدن خودش. مردم هم که در خیابان فریاد می‌زنند «ای دولت دروغگو حاصل وعده‌هات کو؟»، لابد دارند به آیین‌نامه‌ی کشورداری پزشکیان انتقاد سازنده می‌کنند!
در همین زمینه
سکوت پزشکیان در مقابل اعدام
سکوت دولت در برابر موج اعدام‌ها، بحران انرژی، و ناپدید شدن «فردای بهتر»، فقط نشانه‌ی بی‌توجهی نیست؛ این یک هنر است. هنری به نام «ابهام برنامه‌ریزی‌شده» که در آن هیچ حرفی نباید به نتیجه ختم شود، مبادا کسی توقعی پیدا کند!
حتی رسانه‌های حکومتی هم هشدار داده‌اند که تابستان امسال با «ناترازی انرژی، اعتراض‌های صنفی و اعتصاب‌های پراکنده» همراه خواهد بود. و البته پزشکیان هم طبق روال، با یک نطق دیگر، همه‌چیز را به «شنیدن صدای مردم» حواله خواهد داد. صدایی که از فرط تکرار، دیگر فقط به صورت «نویز پس‌زمینه» درآمده است.
اما خطر اصلی اینجاست: وقتی ابهام بیش از حد طول بکشد، آدم حتی یادش می‌رود که قرار بود کاری بکند. اینجاست که ابهام استراتژیک، جا خوش می‌کند و تبدیل می‌شود به غفلت استراتژیک. و این دقیقاً همان جایی‌ست که دولت‌های نظام در آن ساکن‌اند: جایی میان هیچ و پوچ، با چمدانی از شعار و برنامه‌هایی که هرگز اجرا نمی‌شوند.
در پایان سال اول، آنچه از کابینه‌ی پزشکیان به جا مانده، یک رکورد در «کم‌اثرترین استفاده از حنجره» است. شعارهایش نه‌تنها کسی را جذب نکرد، بلکه فاصله‌ی مردم با نظام را بیشتر کرد. انگار خودش هم فراموش کرده که چرا آمده؛ یا شاید اصلاً از اول هم قرار نبوده بیاید، فقط آمده بود کمی حرف بزند و برود.
در نهایت، حکایت دولت پزشکیان این است:
چمدانی پر از شعار، اما نه برای سفر، بلکه برای ایستادن در برزخ!
