خامنهای بر سر دو راهی و بازی با آتش
از زمانی که ترامپ بر سرکار آمد و از برجام خارج شد، خامنهای در شرایط جدیدی قرار گرفت. یا باید به ۱۲ شرط تعیین شده از طرف آمریکا تن داده و پای مذاکره میرفت، و یا مسیر مقابله و ستیزهجویی با آمریکا را در پیش میگرفت. دو سال گذشته نشان داد که خامنهای، مسیر دوم را برگزیده است. تا کنون تلاش بسیار نموده تا با آتش افروزی و ایجاد دهها بحران منطقهای، دعوای اصلی خود با آمریکا را تحتالشعاع قرار داده و منحرف نماید، که البته در این مسیر، موفق نشده است. حال، در شرایطی که بحران کرونا، سیاستها و تعاملات همه کشورها را تحتتاثیر قرار داده است، بار دیگر خامنهای برسر یک دوراهی قرار گرفته که، یا سیاست بازی با آتش را ادامه دهد و یا مسیر مذاکره و مسالمت جویی را انتخاب نماید.
هفته گذشته شاهد جابجاییهای عظیم نیرو از طرف نیروهای آمریکایی در عراق بودیم. بگونهای که حکایت از یک آمادگی رزمی برای حمله و یا هرگونه دفاع متقابلی بود. سفارت آمریکا در منطقه سبز بغداد، و دیگر پایگاههایش از جمله هدفهایی بودند که همچنان پس از کشته شدن قاسم سلیمانی، توسط نیروهای نیابتی رژیم و حشدالشعبی، بطور پراکنده مورد اصابت موشک واقع میشدند. با شیوع کرونا در جهان برای مدتی کوتاهی، چنین عملیاتهایی فروکش کرد. اما از دو هفته پیش، موشکپرانیها دوباره از سرگرفته شدند.
از آنجا که چنین اعمالی توسط نیروهای نیابتی رژیم آخوندی در عراق صورت میگیرد، ترامپ اینبار خیلی جدیتر وارد صحنه شد و در توئیتی اعلام نمود: «بر اساس اطلاعات ما، ایران یا گروههای وابسته به آن، در حال برنامهریزی برای یک حمله غافلگیرکننده علیه نیروهای آمریکایی، یا تاسیسات آمریکایی در عراق هستند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، ایران هزینه بسیار سنگینی خواهد پرداخت». دو روز گذشته فضایی پر التهاب، از پرواز هواپیماهای گشتی و هلیکوپترهای آپاچی بر فراز بغداد و آسمان عراق، برقرار بود. واکنش خامنهای نسبت به همه موضعگیریها، سکوت محض بود. نهایتا ظریف وزیر خارجه دولت روحانی، روز گذشته بزبان آمد و گفت ما خواهان هیچگونه جنگ و درگیری با هیچ دولتی نیستیم.
پیام متقابل ترامپ به خامنهای خیلی کوتاه و روشن بود. وی روز گذشته در سخنانش گفت: «من فکر میکنم آنها خواستار یک توافق هستند. اما واقعا نمیدانند چگونه آغاز کنند. برخی توصیههای بد از سوی جان کری، وزیر خارجه سابق به آنها داده شده است». این پیام نشان میدهد، رئیس جمهور آمریکا دریافته است که خامنهای بشدت ضعیف شده و حتی بدنبال پیدا کردن راهی برای مذاکره است. ترامپ آتش افروزیهای رژیم توسط نیروهای نیابتیاش در عراق را نیز، تلاشهای مذبوحانه و گمراهکنندهای میبیند که میخواهند با چنین آتشافروزیها، از موضع بالا پای هرگونه مذاکره احتمالی بروند. به همین دلیل است که ترامپ میگوید «آنها واقعا نمیدانند که چگونه آغاز کنند».
در صحنه داخلی، گفتارها، مقالات، نامههایی در این شرایط منتشر میشود که بیان آنها در سال گذشته و حتی، تا دوماه پیش جرم تلقی میشد. عباس عبدی، اصلاحطلب از دورخارج شده دوران خاتمی، به صحنه آمده و مینویسد: «اعتماد عمومی مردم به حکومت در حال تحلیل رفتن است و هیچ راهی جز بازسازی اعتماد وجود ندارد». وی مهمترین نقیصه را در پس زدن نقش احزاب در حکومت دانست و برای فعالیت و مشارکت احزاب در کشور، خواهان این شد که دولت، شرایط را برای فعالیت احزاب هموار نماید. در هفته پایانی سال ۹۸ تعداد ۱۰۰ زندانی سیاسی قبل از انقلاب نیز، در نامه سرگشاده به خامنهای، نسبت به شرایطی که کشور در آن قرار گرفته، اظهار نگرانی کرده و از خامنهای خواستند « با صدور عفو عمومی و آزادی تمام زندانیان سیاسی»، کلیدی بر قفل شرایط فعلی انداخته و راهگشایی نماید.
آخوند فاضل میبدی عضو مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم در گفتگویی با ایلنا گفت: «معتقدم در حال حاضر، کشور ایران باید سعی کند به هر طریقی که فکر میکند راه و باب گفتوگو با دنیا را باز کند… ما باید راه را برای کسانی که خارج از کشور هستند و تمایل دارند بازگردند باز کنیم، باید مشکلاتمان را با کشورهای دنیا حل کنیم».
بیشک در شرایطی که خامنهای هنوز حاضر نشده موسوی و کروبی را از حصر خانگی آزاد کند، و یا خاتمی رئیس جمهور سابق همین رژیم، برای سخنرانی عمومی ممنوع الکلام است، صحبت از عفو کلیه زندانیان سیاسی و یا راه باز کردن برای کسانی که در خارج کشور هستند، از حرفهای بسیار عجیب و قابل توجهی است که در این شرایط عنوان میشوند. اگر در نظر داشته باشیم که مخاطب اصلی این حرفها، دقیقا شخص خود خامنهای است، معلوم میشود که فضای دیگری در کشور در حال غلیان است که چنین افرادی، بخود اجازه میدهند این سخنان را بگویند.
در زمینه گفتگو و مذاکره با کشورهای دیگر نیز، کاملا پیداست، رژیم در حال حاضر با هیچ کشوری منع مذاکره و مراوده ندارد. موضوع مذاکره هم تنها به مذاکره با آمریکا برمیگردد. اگر تا کنون خامنهای بارها و به صد بیان عنوان کرده است که با آمریکا مذاکره نخواهیم کرد، چنین سخنانی که به او فشار میآورند تا زودتر باب مذاکرات باز شود به چه معناست؟
تنها نتیجهای که میتوان از این فضا و شرایط سیاسی جدید گرفت آنست که خامنهای، در شرایط کنونی بشدت زیر ضرب قرار گرفته، تا نسبت به سیاستهای خود تجدید نظر نماید. هرچند که خامنهای در سال گذشته تصمیم خود را گرفته بود تا با انقباض و سرکوب بیشتر، بتواند باند اصلاحطلب را دور زده و با ادامه سیاستهای انقباضی خود، مسیرش را ادامه دهد، اما با کرونا، و شرایط پس از کرونا، باد حوادث به تمایل و خواستههای ولیفقیه در گل نشسته نمیوزد. براحتی میتوان دید که خامنهای بار دیگر، در سرفصل جدیدی قرار گرفته است. سرفصل انتخاب بین دو راه. یکی راه انقباض و ادامه آتشافروزی در منطقه و اختناق وسرکوب بیشتر در داخل کشور، و یا راه کوتاه آمدن از تمایلات بلند پروازانهاش برای حفظ هلال شیعی و ادامه دخالتهایش در کشورهای منطقه و دست برداشتن از ادامه ساخت سلاح اتمی.
بیشتربخوانید:
آمریکا: رژیم ایران حامی تروریسم دولتی در جهان، با نیروهای نیابتی متعدد
حاکمیت آخوندی در بغداد تنش را تشدید میکنند
دونالد ترامپ رئيس جمهور امریکا خامنهای را تهدید کرد







