اعتصاب کارگران شرکت آلومینیوم اراک، یکی از بزرگ‌ترین صنایع مادر ایران، روز پنجشنبه ۲۰ شهریور وارد چهل و چهارمین روز متوالی خود شد. بیش از چهار هزار کارگر این مجموعه در حالی همچنان بر ادامه اعتصاب تأکید دارند که فشارهای امنیتی، تهدیدهای مدیریت و حضور پلیس امنیت تهران در کارخانه نتوانسته عزم آنان را در پیگیری مطالباتشان بشکند.
صبح امروز نیروهای پلیس با ورود به محوطه کارخانه تلاش کردند با ایجاد رعب و وحشت، اعتصاب غذای کارگران را در هم بشکنند. اما کارگران اعلام کردند که دست‌کم تا روز دوشنبه به اعتصاب خود ادامه خواهند داد و در صورت بی‌اعتنایی به خواسته‌هایشان، اعتصاب غذای خشک را از سر خواهند گرفت.
خواسته‌های اصلی کارگران
کارگران آلومینیوم اراک بارها در بیانیه‌ها و تجمعات خود تأکید کرده‌اند که در حالی که در یکی از بزرگ‌ترین صنایع کشور کار می‌کنند، اما همچنان زیر خط فقر زندگی می‌گذرانند. حقوق‌های پرداختی نه تنها با تورم افسارگسیخته تناسبی ندارد، بلکه حتی هزینه‌های ضروری زندگی نظیر مسکن، درمان و خوراک را نیز پوشش نمی‌دهد. بسیاری از خانواده‌ها به ناچار کالاهای ضروری را از سبد مصرفی خود حذف کرده‌اند.
مطالبات کلیدی کارگران شامل موارد زیر است:
- اجرای بازنگری در طرح طبقه‌بندی مشاغل
- پرداخت به موقع حقوق‌ها و پایان دادن به تعویق‌های طولانی‌مدت
- نوسازی تجهیزات فرسوده و رعایت استانداردهای ایمنی
- خلع ید از سهامدار عمده خصولتی که سیاست‌هایش کارخانه را به سمت تعطیلی می‌برد
- پایان دادن به فشارهای امنیتی و تهدیدهای مدیریت
سرکوب و پرونده‌سازی قضایی
مدیریت شرکت به جای پاسخگویی به خواسته‌ها، به ابزارهای امنیتی و قضایی متوسل شده است. در همین راستا، برای پنج تن از کارگران به نام‌های وحید خورشیدی، بهمن مرادبیگی، محمد نجاتی، ناصر سهرابی و علی‌اکبر صابری قرار جلب به دادرسی صادر شده است. اتهامات آنان شامل «اخلال در نظم عمومی» و «تخریب اموال» است؛ اتهاماتی که به گفته فعالان حقوق کارگری صرفاً برای خاموش کردن صدای اعتراضات طراحی شده‌اند.
در همین زمینه
اعتراض ۴۳ روزه۴۰۰۰ کارگر آلومینیوم اراک به اعتصاب خشک کشیده شد
خطر جانی و شرایط ایمنی
در هفته اخیر شماری از کارگران دست به اعتصاب غذای خشک زده‌اند و وضعیت جسمانی برخی وخیم گزارش شده است. شعار «کارگر می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» به نماد مقاومت این اعتصاب تبدیل شده است.
علاوه بر بحران معیشتی، شرایط ایمنی در خطوط تولید یکی از محورهای اصلی اعتراضات است. کارگران یادآور می‌شوند که در سال‌های گذشته به دلیل نبود استانداردهای ایمنی، چندین همکارشان از جمله محمود داودآبادی و جبار عبدی جان خود را از دست داده‌اند. به باور آنان، بی‌توجهی مدیریت می‌تواند هر روز قربانیان جدیدی بر جای بگذارد.
نتیجه‌گیری
اعتصاب ۴۴ روزه کارگران آلومینیوم اراک فراتر از یک مطالبه صنفی ساده، به نمادی از مقاومت در برابر ساختار ضدکارگری حاکم بدل شده است. کارخانه‌ای که باید موتور محرک صنعت کشور باشد، اکنون به میدان جدال میان کارگران محروم و سهامداران خصولتی تبدیل شده است. در این شرایط، حکومت ایران در برابر دو راهی قرار گرفته است: یا با عقب‌نشینی در برابر مطالبات کارگران، موجی از اعتصابات مشابه را در سراسر کشور به جان بخرد، یا با ادامه سرکوب، خشم اجتماعی را به مرز انفجار و شورش سراسری برساند. به بیان دیگر، حاکمیت در یک بن‌بست تاریخی گرفتار آمده است؛ عقب‌نشینی برایش پرهزینه است و پیشروی تنها راه به سوی رویارویی مستقیم با جامعه‌ای است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.
