۴۰۰۰تن از کارگران آلومینیوم اراک در بزرگ‌ترین اعتراض صنفی سال‌های اخیر، بیش از ۴۳روز است که دست به اعتصاب غذا زده‌اند؛ اعتراض به بی‌عدالتی‌ها و محرومیت‌های مزمن. شرایط به مرحله‌ای رسیده که هر ساعت بحرانی‌تر می‌شود و نگرانی‌ها از وقوع یک فاجعه انسانی جدی‌تر از همیشه است.
کارگران آلومینیوم اراک که با جان کار می‌کنند
اعتصاب کارگران آلومینیوم اراک نه به معنای توقف تولید، بلکه به شکلی کم‌سابقه با ادامه کار همراه بوده است. آن‌ها در حالی همچنان پشت خط تولید ایستاده‌اند که حتی توان جسمی برای ایستادن روی پاها را از دست داده‌اند. طی روزهای اخیر، ضعف شدید و مشکلات جسمی سبب انتقال ده‌ها نفر از کارگران به بیمارستان شده است. با این وجود، آن‌ها بر ادامه اعتراض خود تأکید دارند و می‌گویند:«کار همیشه اولویت ما بوده، اما حقوق و کرامت‌مان بر زمین مانده است»
رفاهیات نابود شده، فقط یک بن‌کارت ناچیز!
یکی از اصلی‌ترین محورهای اعتراض، نابودی کامل امکانات رفاهی و بی‌توجهی مطلق مدیریت به معیشت کارگران آلومینیوم اراک است. تنها امتیاز پرداخت‌شده در این مدت، یک بن‌کارت کوچک و بی‌ارزش بوده که نه کفاف زندگی می‌دهد و نه پاسخگوی سختی‌های طاقت‌فرسای کار است. یکی از کارگران با صدای خسته می‌گوید: «گرسنه باید برویم بیمارستان! کارگران با جان خود کار می‌کنند، اما مدیریت هیچ پاسخی نمی‌دهد».
بحران ملی در راه است
اصرار مدیریت بر بی‌توجهی، در کنار فرسودگی جسمی کارگران آلومینیوم اراک ، چشم‌اندازی هولناک پیش رو گذاشته است. فعالان کارگری هشدار می‌دهند که اگر هیئت‌مدیره و نهادهای مسئول همچنان سکوت کنند، این اعتصاب می‌تواند از یک بحران صنفی به یک فاجعه ملی بدل شود.
حاکمیت به جای پاسخگویی و حل مشکل، در عمل کارگران آلومینیوم اراک را تا مرز مرگ کشانده است. ۴۳روز اعتصاب غذا، نشانه‌ای روشن از عمق نارضایتی و بی‌عدالتی است که در سایه سکوت رسانه‌های رسمی و بی‌توجهی سرکردگان حکومتی، جان هزاران کارگر و خانواده‌هایشان را تهدید می‌کند.
در همین زمینه
کارگران کارخانه هپکو اراک در پی اعتصابشان از جانب حکومت مورد تهدید قرار گرفتند
چشم‌ها به اراک
اکنون اراک و کارخانه آلومینیوم آن، به صحنه‌ای بدل شده که چشم‌های بسیاری از کارگران و خانواده‌هایشان در سراسر کشور به آن دوخته شده است. کارگران آلومینیوم اراک می‌خواهند با مقاومت خود پیامی روشن بدهند: «ما برای زندگی شرافتمندانه ایستاده‌ایم». تداوم این وضعیت، نه‌تنها حیثیت مدیریت کارخانه، بلکه وجهه اجتماعی و انسانی تصمیم‌گیران کشور را زیر سؤال خواهد برد.
نتیجه روشن است: اگر پاسخ عادلانه و فوری داده نشود، این اعتصاب دیر یا زود به رویدادی تلخ و برگشت‌ناپذیر در تاریخ جنبش کارگری ایران تبدیل خواهد شد. حکومت ضد کارگری ولایت فقیه تا کنون هیچ پاسخ روشنی به مطالبات کارگران نداده است و کارگران اعلام کرده اند تا رسیدن به خواسته‌هایشان به اعتصاب ادامه خواهند داد.
