تلگرام خبرگزاری حکومتی تسنیم در تاریخ ۲۵فروردین‌ماه ۱۴۰۴ به نقل از احمدرضا رادان فرمانده کل نیروهای سرکوبگر انتظامی می‌نویسد: «با بی‌نظمی در شهرها قاطعانه برخورد می‌کنیم».
فرمانده کل انتظامی رژیم ولایت فقیه، با ادبیاتی مبهم و پوشالی از «برخورد قاطع با بی‌نظمی» سخن گفته است. این پاسدار بدنام که نامش با سرکوب خونین قیام‌های مردمی و کشتار جوانان گره خورده، در شرایطی که حکومت خامنه‌ای از هر سو در محاصره بحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است، بار دیگر تیغ سرکوب را از نیام کشید. اما این تهدیدها، که با لفافه «بی‌نظمی» بیان می‌شود، چیزی جز اعترافی به شکنندگی نظامی نیست که از خشم جوانان و قیام برای سرنگونی به‌وحشت افتاده است.
«بی‌نظمی» یا ترس از قیام؟
فرمانده سرکوبگر نیروی انتظامی خامنه‌ای که صحبت‌هایش را خبرگزاری حکومتی تسنیم منعکس کرد از «بی‌نظمی» سخن می‌گوید، اما جرات ندارد کلمه واقعی را به زبان بیاورد، سرکوب. منظور او نه هرج‌ومرج خیابانی، بلکه صدای اعتراض جوانانی است که علیه ظلم و جنایت رژیم به پا خاسته‌اند. از قیام ۸۸ تا اعتراضات ۱۴۰۱، کارنامه رادان پر است از شکنجه، بازداشت و کشتار معترضان. این تهدیدهای جدید نشان می‌دهد که رژیم نه‌تنها از مهار خشم عمومی عاجز است، بلکه هر روز بیش از پیش در برابر اراده مردم برای سرنگونی احساس خطر می‌کند.
رادان، نماد سرکوب در تنگنای بحران
احمدرضا رادان، که به‌دلیل نقشش در جنایات علیه معترضان در فهرست تحریم‌های حقوق بشری آمریکا و اتحادیه اروپا قرار دارد، حالا در نقش سخنگوی ترس رژیم ظاهر شده است. او که زمانی در کردستان و کهریزک با بی‌رحمی تمام اعتراضات را سرکوب کرد، امروز در حالی از «برخورد قاطع» حرف می‌زند که حکومت خامنه‌ای با تورم افسارگسیخته، فقر گسترده و نارضایتی عمومی دست‌به‌گریبان است. این تهدیدها نه از موضع قدرت، بلکه از سر استیصال نظامی است که پایه‌هایش هر روز لرزان‌تر می‌شود.
در همین زمینه
افشای چهره واقعی رادان، و اعتراف به حضور مخفیانه در خیابان‌ها
جوانان آزاده، کابوس دژخیمان
رادان و هم‌قطارانش خوب می‌دانند که تهدید و ارعاب دیگر کارساز نیست. جوانانی که در خیابان‌ها شعار «مرگ بر خامنه‌ای» سر می‌دهند، چیزی برای از دست دادن ندارند. هر خط ونشان دژخیمان، هر نمایش سرکوب، تنها آتش خشم عمومی را شعله‌ورتر می‌کند. قیام‌های مردمی نشان داده‌اند که این نسل، برخلاف ادعای رژیم، نه مرعوب می‌شود و نه عقب می‌نشیند. رادان با این تهدیدها نه‌تنها نمی‌تواند جامعه را مهار کند، بلکه خود به نمادی از درماندگی رژیم در برابر اراده مردم تبدیل شده است.
صدای سرکوب، پژواک شکست
سخنان رادان درباره «برخورد قاطع با بی‌نظمی» چیزی جز تلاشی مذبوحانه برای بقای حکومتی در حال سرنگونی نیست. این تهدیدها نه نشانه اقتدار، بلکه فریادی از وحشت است؛ وحشتی که از قلب جوانان آزاده‌ای برمی‌خیزد که برای آزادی و سرنگونی رژیم از جان خود گذشته‌اند. سرکرده نیروی سرکوبگر انتظامی و رژیمش می‌توانند تیغ سرکوب را تیزتر کنند، اما تاریخ نشان داده که هیچ جلادی نتوانسته اراده یک ملت را برای همیشه خاموش کند. صدای اعتراض مردم ایران، کابوس همیشگی دژخیمانی چون فرمانده انتظامی خامنه‌ای خواهد ماند.
