اینترنت و نظام ولایت
گودرزایرانی
دلواپسان و دلسوختگان نظام با نگرانی و اضطراب می گویند: عجب روزگاری است ما که روزگاری همه وسایل ارتباط جمعی ایران و جهان را دراختیار داشتیم و هنوزهم داریم و ملت حق داشتند فقط ما را ببینند و صدای ما را بشنوند و روزنامه های ما را بخوانند. از رادیو و تلویزیون گرفته تا همه روزنامه ها و مجلات تا تمام تریبونهای دولتی و غیردولتی از نماز جمعه و منبر و مسجد تا حوزه های علمیه و مؤسسات تبلیغاتی عریض و طویل اسلامی که حول و حوش آنهاست.تا تمام مراسم مذهبی و اسلامی مثل محرم و عاشورا و ماه رمضان تا در و دیوار شهرها و آسفالت خیابانها، همچنین چندین شبکه تلویزیونی داخلی و خارجی و بنگاههای فیلم و سریال سازی. . . و هرچه و هرجایی که در این مملکت بتوان با بکارگیری آن پیامی را رساند و یا حرفی زد و نوشت.
در خارج از کشور هم همه تریبونها سازمان ملل و سایر ارگانهای وابسته به آن و. . همه در بست در اختیار ما بود و هنوز هم هست و از قضا بیشتر هم شده اند.خلاصه برای تبلیغ دیدگاهها و برنامه های نظام و آرمانهای امام ره . . چیزی کم نداشتیم و نداریم بودجه کافی هم برای هزینه های هنگفت تبلیغی هم هرچه لازم باشد از بودجه عمومی کشور به این کار اختصاص می دهیم .
حالا با این همه دارایی و امکانات تبلیغی و خبری نامحدودی که در اختیار داریم باز هم کُمیتمان لنگ است از ملت رودست میخوریم و هر چه مخفی کاری میکنیم که کسی از کارهای «امنیتی» ما سردر نیاورد و مطلع نشود ولی چنددقیقه یا چند ساعت بعد فیلم و عکس و خبر کارهای امنیتیمان در همه جای دنیای دیده و شنیده میشود و نمی توانیم مانند سالهای دهه شصت و هفتاد که آنهمه کشتیم و شکنجه و اعدام کردیم، آنها را منکر شده و حاشا کنیم همچنانکه یک قلم سی هزار زندانی دست بسته را در سال شصت و هفت قتل و عام کردیم ولی هیچگاه چند ثانیه فیلم یا حتی یک قطعه عکس هم از آن کارها یمان به بیرون درز نکرد و به دست معاندان و منافقان نرسید.
اما فعلا بلایی به نام اینترنت نازل شده که دشمنان و معاندان و اشرار از آن طریق هم کار و بارشان را به سهولت پیش می برند و ارتباطاتشان را سریعتر برقرار میکنند و هم با انتشار عکس و فیلم از کارهای ضد اغتشاشاتی ما دیگر آبرویی برایمان باقی نگذاشته اند ، آبرویی که خودمان هم فکر میکنیم سالهاست که دیگر چیزی از آن نمانده است .
به هر حال این اینترنت و فضای مجازی خیلی خوب است ما خودمان بیشتر از همه از آن استفاده میکنیم ، ولی به شرطی که مانند رادیوتلویزیون و مطبوعات و . . . فقط در انحصار ما ودر خدمت نظام باشد و بس .
در همین «اغتشاشات»و «فتنه» آبانماه کار داشت به جای باریک میکشید و اگر چند روز دیرتر از خیر اینترنت و منافع اقتصادی و ارتباطی و . . . که برایمان داشت نمیگذشتیم و آن را قطع نمیکردیم و اغتشاشات ادامه می یافت هیچ معلوم نبود چه بلایی سرمان بیاید و الآن کجا میبودیم شانس آوردیم که به دستور مقام معظم با قطع کردن و محروم کردن «اشرار» از آن، هم ارتباطاتشان را قطع کردیم و هم با دست باز به قلع و فمع و کشتار آنها اقدام کردیم و چهل و هشت ساعته «فتنه» را جمع کردیم. معاندان برانداز را هم از داشتن هرگونه آمار و ارقام عکس و فیلم و خبر از کارهایما محروم کردیم خلاصه « خدا رحم کرد ».
حالا این وسط چقدر از ملت تف لعنت شنیدیم و درخارج هم چقدر مارک و اتهام به ما زدند و از طرفی هم روزانه چند میلیارد ضرر و زیان اقتصادی داشتیم بماند .
ولی باز هم خاطرمان جمع نیست و به شدت دلشوره و استرس داریم چون به تجربه دریافتیم که ملت و براندازان هرگز ولکن قضیه نیستند حتماً دارند برای فتنه بعدی آماده میشوندکه البته دفعه بعد بسیار اساسی تر و آتشین تر خواهد بود.
در این رابطه «فتنه گر» زیرکی گفت اگر نظام منتظرالسقوط از سر درماندگی و استیصال با بستن اینترنت و فضای مجازی موقتا جان سالم به در برده ولی در فضا و دنیای حقیقی دیگر توان و فرصت چندانی برایش نمانده است چه اینترنت را ببندد یا نبندد. خشم و خیزش ملتی خیانت شده که در نیرد جوانان شورشی اش نمایان می شود را دیگر نمی تواند مهار و انکار کند. منتظر قیام بعدی که چندان هم دیر نیست باشند .
