اعدام علنی در میدان علیخانی اصفهان اعتراض مردم را برانگیخت
اجرای حکم اعدام علنی جوانان این سرزمین در میدان علیخانی اصفهان، بیش از آنکه اجرای یک حکم باشد، صحنه‌ای بود از نمایش قدرت؛ نمایشی سرد، حساب‌شده و آکنده از خشونت، برای القای هراس، شکستن اراده‌ها و تحمیل این پیام که خیابان، نفس، و حتی مرگ معترض نیز در قبضه حکومت دیکتاتوری است. اما در جامعه‌ای که در التهاب و خشم می‌جوشد، چنین نمایش‌هایی نه به تسلیم می‌انجامد و نه به سکوت؛ بلکه تنها نفرت را عمیق‌تر و خشم را گسترده‌تر و نبرد علیه حکومت سفاکان را بیشتر می‌کند.
اعدام علنی در میدان علیخانی اصفهان درتاریخ ۶مردادماه۱۴۰۵بار دیگر موضوع حکم اعدام و نحوه اجرای آن را به کانون توجه افکار عمومی و فعالان حقوق بشر کشاند. این رویداد با واکنش‌های گسترده در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های فارسی‌زبان همراه شد و بار دیگر بحث درباره آثار اجتماعی و سیاسی اجرای علنی احکام اعدام را زنده کرد.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، اجرای این اعدام در ملأ عام با حضور شهروندان انجام شد و شعله خشم آنان را برافروخت و فریاد بی‌شرف، بی‌شرف مردم علیه پاسداران، طنین فریادی سنگین در میدان شد. نمایش علنی مجازات، فراتر از اجرای یک حکم قضایی، می‌تواند پیامدهای روانی و اجتماعی گسترده‌ای برای جامعه داشته باشد. چنین صحنه‌هایی به‌ویژه برای کودکان و خانواده‌ها آثار ماندگاری بر جای می‌گذارد و فضای عمومی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
بیشتر بخوانید
از «تسلیم‌نامه» تا «توافق عزتمندانه»؛ سپاه چگونه روایت شکست را بازخوانی می‌کند؟
واکنش‌های مردم به حکم اعدام
بنا به اخبار مندرج در شبکه های اجتماعی مردم اصفهان نسبت به مجازات ضد انسانی حکم اعدام در ملاء عام واکنش نشان دادن و با بی شرف خطاب کردن سرکوبگران حکومتی با نیروهای سرکوبگر به مقابله برخاستند. همچنین هم‌زمان با انتشار خبر این اعدام، کاربران بسیاری در شبکه‌های اجتماعی با انتشار پیام‌ها و تصاویر، مخالفت خود را با مجازات اعدام اعلام کردند. شعار «نه به اعدام» در میان بخشی از این واکنش‌ها تکرار شد و برای مردم به جان آمده ایران نشانه‌ای از گسترش مخالفت با این مجازات ضد انسانی است.
اجرای علنی اعدام نه‌تنها به کاهش تنش‌های اجتماعی منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند شکاف میان حکومت و بخشی از جامعه را عمیق‌تر کند و شرایط انفجاری جامعه ایران را گسترش دهد. از نگاه مردم، استفاده از مجازات اعدام و سلب حیات در فضای عمومی، بیش از آنکه احساس امنیت ایجاد کند، به افزایش نگرانی و نارضایتی و خشم در جامعه دامن می‌زند.
سرکوبگران و سردمداران حکومت فاشیستی آخوندی اعدام را ابزاری برای بازدارندگی از وقوع قیام وخیزش‌های اجتماعی و ممانعت از نبرد بیشتر شورشگران برای سرنگونی بکار می‌گیرند.
اعدام نقض اساسی حقوق بشر توسط حاکمان ایران
موضوع حکم اعدام در ایران همچنان یکی از محورهای اصلی گزارش‌های نهادهای حقوق بشری و سازمان‌های بین‌المللی است. این نهادها بارها خواستار محدود شدن یا توقف اجرای مجازات اعدام شده‌اند و بر ضرورت رعایت استانداردهای حقوق بشر تأکید کرده‌اند. واکنش‌های گسترده به این رویداد نشان می‌دهد که مسئله اعدام همچنان یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در فضای عمومی ایران است.
حکومت فاشیستی ولایت فقیه با آویختن تن‌های جوان در برابر چشم مردم، خواست خیابان را تصرف کند، جامعه را مرعوب سازد و به مخالفان بفهماند که در برابر خشونت عریان قدرت، هر صدا می‌تواند در گلو خفه شود. با این همه، در همین هنگامه‌ی عربده‌ی مستانه‌ی قدرت، فریاد «نه به اعدام» و اعتراض شجاعانه مردم اصفهان ترس را بر پیکره جلادان نشاند و نظم آهنین و سرد سرکوبشان را به حقارت نشاند .
این اعدام، پیش از آنکه نشانه‌ی اقتدار باشد، سند وحشت حکومت از خیابان بود؛ سند ترس حاکمانی که برای حفظ سلطه‌ی خود، ناگزیرند از پیکر جوانان عبور کنند و از مرگ، زبان حکومت بسازند.
