در شامگاه جمعه، ۳۰ تیر ۱۴۰۴، شهر سبزوار صحنه‌ی اعتراضات گسترده مردمی بود. شهروندان خشمگین در واکنش به قطعی‌های پی‌درپی آب و برق که زندگی روزمره را مختل کرده، دست به بستن جاده‌ها زدند و با شعارهایی چون «دیگر تحمل این بی‌تدبیری را نداریم»، نارضایتی خود را به شکلی علنی ابراز کردند. معترضان با گلایه از فقدان پاسخ‌گویی مسئولان، اعلام کردند که وعده‌ها تنها در سطح حرف باقی مانده و وضعیت وخیم کنونی هیچ‌گونه بهبودی نداشته است.
یکی از حاضران در محل اعتراض گفت: « در گرمای بالای ۴۰ درجه، نه آب داریم نه برق. بیمار داریم، کودک داریم، اما انگار کسی صدای ما را نمی‌شنود»
بحران آب در ایران؛ بحرانی ملی با پیامدهای گسترده
بحران آب در ایران طی سال‌های اخیر ابعاد بی‌سابقه‌ای یافته و به یکی از مهم‌ترین چالش‌های زیست‌محیطی و اجتماعی کشور بدل شده است. افت شدید سطح منابع زیرزمینی، کاهش بارندگی، سوءمدیریت منابع آبی و توسعه ناپایدار کشاورزی از جمله دلایل اصلی تشدید این وضعیت عنوان می‌شود.
در هفته‌های اخیر، ده‌ها شهر کشور از جمله تهران، اصفهان، کرمان، شیراز و اهواز با کم‌آبی شدید، قطع مکرر آب یا جیره‌بندی ساعتی مواجه شده‌اند. در برخی مناطق، مردم تنها چند ساعت در روز به آب دسترسی دارند. هم‌زمان با بحران آب، قطع برق نیز به معضل بزرگی تبدیل شده است، که خود ناشی از کمبود منابع تولید انرژی در نتیجه خشک‌سالی و کاهش ظرفیت سدهاست.
در همین زمینه
تعطیلی گسترده در تهران و سایر شهرها
در پی افزایش بی‌سابقه دمای هوا و هم‌زمانی آن با کمبود برق و آب، دولت در اواخر تیرماه ۱۴۰۴ تصمیم به تعطیلی موقت ادارات، مدارس و برخی مشاغل در تهران و چند شهر دیگر گرفت. این تعطیلی اضطراری که با هدف کاهش مصرف انرژی و جلوگیری از بحران انسانی اتخاذ شد، به گفته کارشناسان تنها مسکّنی موقت برای بحرانی ساختاری است.
متخصصان حوزه محیط زیست و منابع طبیعی بارها هشدار داده‌اند که اگر اقدامات بنیادین و فوری در زمینه مدیریت مصرف، اصلاح الگوی کشاورزی، ارتقای زیرساخت‌ها و مشارکت مردم صورت نگیرد، بحران آب می‌تواند به ناامنی اجتماعی، مهاجرت‌های گسترده و کاهش شدید کیفیت زندگی در بسیاری از مناطق کشور منجر شود.
