شاید درباره چه گوارا و کارهای قهرمانانه‌اش نوشته‌ها و کتاب‌های زیادی دیده یا خوانده باشید. اما او واقعاً که بود؟ چه می‌کرد و چه می‌گفت؟
او پزشکی بود که عاشق مردم بود. شب و روز در مطب کوچکش بیماران را رایگان درمان می‌کرد. باور داشت که با این کار به کشورش و مردم فقیرش کمک می‌کند. امیدوار بود بتواند بیماری‌ها را ریشه‌کن کند. اما هرچه درمان می‌کرد و دارو می‌داد، باز مرگ‌ومیر بیشتر می‌شد. سرانجام فهمید که درد مردم با دارو خوب نمی‌شود.
کدام دارو می‌تواند گرسنگی را درمان کند یا فقر را از بین ببرد؟ حتماً دارویی باید باشد که ریشه این دردها را بخشکاند. آن پزشک از مطب کوچکش بیرون آمد و به سوی مطب بزرگ‌تری رفت؛ راهی سخت و پرپیچ‌وخم که حتی از مرزهای آمریکای لاتین هم گذشت. او دریافت که همه این دردها از یک بیماری بزرگ می‌آید: بیماری‌ای که مثل زالو خون مردم را می‌مکد و آن‌ها را به هزاران درد دیگر گرفتار می‌کند. نام این بیماری استثمار بود و میکروبش استثمارگران بودند؛ نه یکی و دوتا، بلکه هزاران میکروب که ثروت مردم را به یغما می‌برند. مردم روی گنج‌های سرزمین‌شان نشسته‌اند، اما از فقر، گرسنگی و نداری می‌میرند.
در همین زمینه
ارنستو چه‌گوارا نماد شورش در جهان معاصر
مبارزه تنها درمان درد توده‌ها
حالا که بیماری و میکروبش را شناخت، باید چه می‌کرد؟ او روزها فکر کرد و به این نتیجه رسید که چاره‌ای جز مبارزه نیست. مبارزه با دشمنی که هم دزد بود و هم با زور ثروت مردم را می‌گرفت. دشمنی که به هیچ‌کس رحم نمی‌کرد و هر صدای مخالفی را با گلوله خاموش می‌کرد. دشمنی تا دندان مسلح که باید با او جنگید.
اینجا بود که دیگر نه از راه ترسید، نه از چاه. نه از گرسنگی شکایت کرد و نه از تشنگی. از کوه و جنگل و دریا گذشت. هیچ‌چیز برایش مهم نبود جز پیروزی بر دشمنی که تازه پیدایش کرده بود. او باور داشت که هر کشوری باید به دست مردم آزاده خودش اداره شود، نه مشتی دزد و فاسد.
در این راه، دوستان و همرزمان بیشتری پیدا کرد. چه گوارا حالا پیک انقلاب بود. هر جا قدم می‌گذاشت، شعله‌های انقلاب برافروخته می‌شد. صدایش، صدای آزادی و پایداری بود؛ صدای مبارزه با همه دشمنان مردم.
سرانجام در نهم اکتبر ۱۹۶۷، در جنگی نابرابر در جنوب شرقی بولیوی کشته شد. دوستانش می‌پرسیدند: آیا واقعاً چه گوارا مرده است؟ تاریخ نشان داد که نه. اندیشه‌های انسانی و آرمان‌های آزاد او، که علیه ظلم و فساد مبارزه می‌کرد، هنوز در قلب مردم آزاده زنده است.
