مجتبی هم آیتالله یک شبه می شود؟
در روزهای اخیر خبر تحویل طومار درخواست جمعی از آخوندهای استان قزوین برای اعلام مرجعیت مجتبی خامنه ای به دبیرخانه جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، بار دیگر پروژه سیستماتیک مرجع تراشی برای فرزند علی خامنه ای را برجسته کرده است.
این خبر که توسط سایت خبرآنلاین در ۲۴ آبان ۱۴۰۵ منتشر شد، اعلام می کند امام جمعه قزوین شخصاً این طومار را در ۲۰ آبان به قم تحویل داده است. اما بررسی ها نشان می دهد این طومار یک حرکت خودجوش حوزوی نیست بلکه بخشی از یک کمپین سراسری حکومتی است که برای سالمرگ خامنه ای در ۹ اسفند ۱۴۰۵ برنامهریزی شدهاست.
الگوی تکراری طومارنویسی از قزوین
بر اساس متن منتشر شده، طومار قزوین به امضای نماینده ولی فقیه در استان و جمعی از ائمه جمعه و باصطلاح استادان حوزه های علمیه استان رسیده و در آن بر نقش مرجعیت در تثبیت رهبری تأکید شده است.
این الگو کاملاً آشنا است. رژیم در سال ۱۳۷۳ نیز پس از مرگ گلپایگانی و اراکی، با فشار و لشکرکشی عده ای به مقابل جامعه مدرسین، نام علی خامنه ای را در لیست مراجع مورد تأیید خود قرار داد. امروز همان نهاد یعنی جامعه مدرسین، دوباره به عنوان ابزار مشروعیت بخشی برای مجتبی به کار گرفته شده است.
در همین زمینه
پروژه سراسری است، نه محدود به قزوین
بررسی فضای رسانه ای رژیم نشان می دهد حرکت قزوین یک استثنا نیست:
۱. گچساران: کارکنان اداره بهزیستی شهرستان گچساران در مراسمی رسمی با در دست داشتن پرچم و تصاویر، بیعت خود را با مجتبی خامنه ای به عنوان سومین رهبر نظام اعلام کرده اند. همین مراسم با حضور امام جمعه و مدیران شرکت نفت و گاز در مصلی این شهر تکرار شده است.
۲. چهارمحال و بختیاری و تهران: همین الگوی بیعت گیری در اداره کل بهزیستی استان چهارمحال و بختیاری و همچنین در بهزیستی استان تهران تحت عنوان پویش اقتدار ملی تکرار شده است.
۳. بسیج نهادهای حکومتی: علاوه بر بهزیستی، نهادهایی مانند بنیاد مسکن ، انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس و حتی برخی محافل اهل سنت نیز با بیانیه های مشابه وارد این کمپین شده اند.
این پراکندگی جغرافیایی ثابت می کند که ما با یک دستورالعمل مرکزی برای بیعت گیری از ادارات دولتی روبرو هستیم، نه درخواست علمای مستقل.
کارخانه تولید شهادت اجتهاد در فضای مجازی
لایه دوم پروژه، لایه شبه حوزوی آن است. رژیم برای جبران فقدان سابقه علمی، اقدام به راه اندازی سایت هایی برای تولید گواهی اجتهاد کرده است.
یکی از این سایت ها با انتشار آنچه “دسته اول گواهی های اهل خبره” می نامد، مدعی شده که مجتبی خامنه ای مجتهد مطلق، عادل، با تقوا، مدیر و مدبر و شجاع است و قدرت استنباط احکام شرعی دارد و تقلید از او نه تنها جایز بلکه بهتر است.
سایت دیگری حکم مرجعیت او را منتشر کرده و نوشته تقلید از او بدون هیچ تردیدی جایز است. حتی بیوگرافی هایی با عنوان مرجع اعلای شیعه برای او ساخته شده است.
در همین راستا، در ۱۹ آبان ۱۴۰۵ ویدیویی منتشر شد که از نامه جنجالی نجم الدین طبسی از چهره های حوزه حکومتی قم خبر می دهد که در آن ادعای اجتهاد مطلق برای مجتبی خامنه ای مطرح شده است. این در حالی است که منابع مستقل حوزوی تأکید می کنند او تا مرداد ۱۴۰۲ تنها با عنوان حجت الاسلام که رتبهای متوسط محسوب می شود شناخته می شد و تنها از آن تاریخ به بعد سایت رسمی حوزه قم برای اولین بار لقب آیت الله را برای او به کار برد. شروع تدریس درس خارج فقه او از سال ۱۳۸۸ نیز از سوی تحلیلگران به عنوان تلاشی برای تراشیدن سابقه علمی تفسیر شده است.
تبلیغات شهری و بیلبوردهای هوش مصنوعی
همزمان با این اقدامات، گزارش رسانهها حاکی است که در تهران بیلبوردهای عظیم با پرتره های تولید شده توسط هوش مصنوعی از مجتبی خامنه ای به عنوان رهبر جدید نصب شده است. بر اساس این گزارش ها، این بیلبوردها توسط گروهی به نام خانه طراحان انقلاب اسلامی تولید می شود که از مدت ها قبل از این وقایع نیز در حال فعالیت بوده است و یک نهاد حکومتی و وابسته است.
چرا ۹ اسفند ۱۴۰۵؟
اهمیت تاریخ ۹ اسفند در این پروژه کلیدی است. بر اساس گزارش های منتشر شده توسط رسانه های رسمی و بین المللی، علی خامنه ای در ۹ اسفند ۱۴۰۴ در جریان حملات کشته شده است. برخی از دانشنامه های بین المللی نیز تاریخ آغاز به کار مجتبی خامنه ای به عنوان رهبر سوم رژیم را ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ ذکر کرده اند.
بنابراین فاصله زمانی بین هلاکت و جانشینی تنها چند روز بوده است. اما رژیم برای تثبیت این جانشینی موروثی نیاز به یک سالگرد نمادین دارد. انتشار طومارها و گواهی های اجتهاد در آبان ۱۴۰۵، یعنی حدود ۴ ماه قبل از ۹ اسفند ۱۴۰۵، نشان می دهد که هدف نهایی، فراهم کردن زمینه برای اعلام رسمی و نهایی مرجعیت او در اولین سالگرد هلاکت پدرش است تا این مرجعیت به عنوان یک امر تثبیت شده جشن گرفته شود.
پروژه مرجع تراشی برای ولی فقیه رژیم مجتبی خامنه ای دارای سه ویژگی اصلی است:
اول، این پروژه دستوری و از بالا به پایین است و با استفاده از ظرفیت ادارات دولتی و نهادهای انتصابی مانند ائمه جمعه پیش می رود.
دوم، فاقد مشروعیت حوزوی است و به همین دلیل به جای اجماع علما و آخوندهای حوزه، به تولید گواهی های اینترنتی و بیلبوردهای هوش مصنوعی متکی است.
سوم، دارای زمان بندی سیاسی مشخص است و تلاش دارد با سوء استفاده از سالگرد ۹ اسفند ۱۴۰۵، رهبری موروثی را با لباس مرجعیت دینی بزک کند.
تجربه مرجع تراشی برای علی خامنه ای در سال ۱۳۷۳ نشان داد که چنین مرجعیت های حکومتی هرگز در میان حوزه مستقل و بدنه جامعه مقبولیت پیدا نمی کند.







