لحظات حساس تاریخ ایران ، بطور خاص بعد از خروش و قیام آبان، ما در حساسترین برهه تاریخ میهنمان هستیم؛ چرا که تاریخ مقاومت و مردم ایران، از نظام جنایتکار ولایت فقیه، در حال چرخش، به سوی آزادی و دمکراسی، و تحقق حاکمیت مردم، و به سمت آزادی است.
این روزها، هر چه در میهنمان، می بینیم یا می شنویم؛ همه و همه، انعکاس و پژواک قیام پیروزمند آبان ماه است؛ و اینکه این قیام، با شتاب، به سوی سرنگونی این رژیم و پیروزی، در حرکت است. اما تحقق چنین پیروزی عظیمی، نیاز به انجام وظایفٍ تک به تک ما دارد؛ همه ما در هرجایی که هستیم.
درهمین رابطه آقای محمدرضا مرادی درگفتگویی با تلویزیون ایران آزاد به موضوع قیام پرداخته و به سئوالات پاسخ میدهد
محمد رضا مرادی: قبل از هر چیزی اگر ما بخواهیم ببینیم محصولش برآیند چه موضوعی هست خوب است اشاره کنیم وقتی خلقی و مردمی بپا میخیزند و قیام میکنند، در مسیر خودشان پیشروی میکنند و گامهای بلندی برمیدارند، جهانی را به حمایت و ستایش از خودشان برمی‌انگیزاند. یکی از آثار مهم قیام آبان ماه همین بود که جهانی را به ستایش از خودش برانگیخت و به حمایت از خودش آورد، از طرفی ابعاد جنایاتی که خامنه‌ای در قیام آبان ماه داشت چنان ابعاد فراگیر و گسترده‌ای داشت فی‌الواقع جهان را به واکنش انداخت. یعنی همه را به این نقطه آورد که در برابر چنین جنایتی در این گوشه از جهان واکنش نشان بدهند و یکی از این اقدامات همین موضوعی است که گفتید. اما یک پارامتر دیگری هم دارد آمار و اطلاعاتی که داده میشود همان ارقام و آماری است که مقاومت ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران آن را بارها و بارها اعلام کرده و این به دلیل اعتباری است که در سالهای گذشته آمار و ارقامش داشته و همچنین همه میدانند آمار و ارقامی که سازمان مجاهدین خلق اعلام میکند محصول اطلاعات دقیقش هست از نیروها و مردمی که در ارتباط با آنان هست، حاوی اطلاعات دقیقی از داخل ایران است، برای همین قابل تکیه هست و به جز آقای برایان هوک مقامات بین‌المللی بسیاری را در پروسه اخیر داشتیم که روی همین آمار وارقام تکیه کردند و رژيم هم بارها فکر کنم فلاحت پیشه بود گفت تمام آمار وارقام برایان هوک و سایر ارگانهای بین‌المللی و سراسری از سازمان مجاهدین خلق گرفته میشود.
محمد رضا مرادی: این قیام را میتوانید مثل منشوری تصور کنید از جهات و زوایای مختلف ارزیابی کرد و دستآوردهایش را دید.
این قیام ضربه بسیار سنگینی بود که مردم ایران بر پیکره فرسوده این نظام وارد کردند. ضربه‌ای که در قیام آبان ماه به رژيم خورده شد از جنس ضربه سرنگونی بود و لرزه سرنگونی به اندام رژيم وارد کرد. همچین این قیام دستآوردهای زیادی داشت، قیامی گسترده و سراسری در تمام ایران که یکپارچه در شعار واحدی با نفی کلیت رژیم به صحنه آمدند. این قیام رویارویی تمام عیار مردم ایران و اقشار محروم و لشکر گرسنگان و مردمی که به فقر و جنایت کشانده شده بودند، با کلیت رژيم قرار گرفته بودند.
این قیام بدلیل پیروزی و دستآوردهای عظیمی که داشت حمایتهای بین‌المللی بود که یک نمونه را شما مطرح کردید. این قیام پیروزمند جهانی را به ستایش از خودش وادار کرد. به جهان پوسیدگی رژیم را نشان داد. چون نیروهای مماشاتگر غربی که سوار بر وضعیت رژیم که گویی این تبلیغات رژيم که پایگاهی داشته اگرعمری داشته محصول حمایت های مردم و یا بخشی از مردم بوده، قیام تمام اینها را دود و برملاء کرد و ماهیت رژيم را به نمایش گذاشت و همگان دیدند که این رژيم از هیچ پایگاهی برخوردار نیست.
به همین دلیل ما واکنش های جهانی داشتیم، سازمان ملل بود، پارلمان اروپا بود و رسانه های متعدد بین‌آلمللی با انعکاسات جالب و سمپاتیکی از مقاومت ایران حمایت کردند. این قیام موضوع دیگری را که اثبات کرد که رژيم سالیان تلاش میکرد بگوید سازمان مجاهدین خلق و نیروها و ارگانهایش در داخل ایران به هر حال ضربه خورده از بین رفتند، این قیام نشان داد تا کجا کانونهای شورشی بودند و هستند و پویا و رونده در قیام تاثیر گذار بودند و در گسترش آن تاثیرات خودشان را داشتند. برادر مسعود در جمعبندی قیام ۹۶ گفت این قیام پشت دارد و با ارتش آزادیبخش و با رهبری جنبش و قیام پیوند دارد و این موضوع در قیام به اثبات رسید.
قیام وضعیت انفجاری جامعه را نشان داد که جامعه ایران جامعه انفجاری است، انفجاری برآمده از خشم ۴۰ ساله مردم ایران و کسی و نیروی نمیتواند آن را متوقف کند و یا رژيم با تمام ید و بیضاء هم نمیتواند جلوی این خشم را بگیرد. این قیام واقعا باعث به وحشت انداختن رژيم شد، سران رژیم از آن بازتابهای که میدادند از فروغ ۲ و لرزهای سرنگونی و کربلای ۴ تا جنگ جهانی دوم، تا الان رژيم لحظه‌ای نداشته که خواب راحت به چشمش رفته باشد.
سرجمع و برآیند دستآوردهای قیام را بخواهم بگویم، آتش فشان و قیامی که از دی ماه ۹۶ شروع شده و در قیام آبانماه نقطه عطف و اوجی را طی کرده، نه تنها متوقف نشده بلکه متوقف شدنی نیست استمرار داشته و استمرار دارد. این قیام در مقاومت خانواده ها و در همین شب یلدا برای شهداء گرفتن و در شب چهلم شهداء میگیرند، در مقاومتی که اسیران ما در زندانها دارند، در همه جا در مریوان و در اعتراضات اجتماعی میتوانیم قیام را ببینیم.
محمد رضا مرادی: مریوان موضوع جالبی در بحث اثبات همین بحثی که میکنیم در رابطه با استمرار قیام است. که توان سرکوب رژيم برای به انجماد بردن جامعه را ندارد، مقاومت مردم در برابر این سرکوب در تعادل بین مقاومت و سرکوب الان شاهد هستیم این نیروی مقاومت است که می‌چربد و برتری دارد. مریوان یکی از مهمترین بینه ها و نشانه های اثبات همین حقیقت است، در قیام آبان ماه مریوان از آن شهرهای شورشی بود که زیر سرکوب شدید رژيم قرار گرفت. شهدای زیادی تقدیم کرد.
اسراء و مجروحین زیادی را تقدیم کرد. قانومند و طبیعی چنین سرکوبی باید شهری را در سکوت فرو ببرد اما ما اتحاد مردم و عکس این را می‌بینیم. در تشیع جنازه این کولبران مردم تکه نانی در دست گرفته بودند و پیامشان این بود که ای رژیم تو با لشکر گرسنگان طرف هستی!!!
با پایین ترین اقشار جامعه که چیزی برای از دست دادن بجزء آن نان خشکی که دستشان هست، ندارند. پیوندی با آن کولبران از خودشان نشان دادند بخش دیگری از قیام بود، نمایشی از قدرت مردم بود، با شعار مرگ بر دیکتاتور کاکل زدند. در قیام مریوان باز وحشت رژيم را دیدیم، تمام الگوی قیام را در مریوان دیدیم.
محمد رضا مرادی: اگر شما دقت کرده باشید، رژيم وقتی موضع قدرت بود، وقتی میتوانست با سرکوبش پیش برود هرگز تن به هیچ کاری نمیداد، مثل جانور وحشی که قربانی خودش را شکار کرده و می‌ایستاد و آن را لت و پار میکرد. اما در حال حاضر ما شاهد سرکوب ناموفق رژیم هستیم، این او را وادار به عقب نشینی میکند، وقتی مشت را در هوای آزاد بزنیم تا جای که هست میرود و تاثیری خواهد داشت، وقتی این مشت به سندان آهنین و صخره میخورد، اما این ضربه مشت به آن فرد منتقل میشود، دچار آسیب پذیری میکند.
سرکوب رژيم الان به صخره ستبر مردم و مقاومت ایران خورده و برگشت میخورد، آنان را به وحشت می‌اندازد، ابعاد فشار بین‌المللی را روی رژيم بیشتر و بسا ستگین تر میکند. از سوی دیگر مردم در مقابل هرگونه سرکوبی خشم‌شان را برمی‌انگیزد، بر طغیان آنان میافزاید و به همین دلیل رژیم در وحشت از گامهای بعدی قیام به پته پته افتاده است. رژيم با دست باز هر جنایتی را در حق این کولبران انجام میداد، میکشت و اعلام میکرد و کسی حرفی نداشت، اما همین امروز به مجلس لایحه بردند که کشتار کولبران را کنار بگذارند، چی شده، ماهیت رژيم عوض شده؟
هرگز، اتفاقا برخورد کرده به قله ستبر خلق!! به همین دلیل معاون روحانی شروع به مجیزگویی کرده و پول خون آنان را میدهیم، خانواده کولبران را تامین میکنیم و فرمانده سپاهی که خودش تمامی جنایت دست او است، از استانداری خواستند مسئله اینها را حل و فصل کند،
محمد رضا مرادی: الان وقتی ما صحبت از سرنگونی رژيم میکنیم این قیام آنقدر درس ها داشته که کم گفتیم، یکی این بود که مردم ایران برای رهایی باید به سرمایه ها خودشان و فرزندانشان و سازمان مجاهدین و کانونهای شورشی تکیه کنند،و کسانی که ۴۰ سال ایستادگی کردند و ۱۲۰هزار شهید دادند و سی هزار قتل عامی داشتند و همواره پرچم مقاومت برافراشته داشتند. مردم ایران در قیام این را اثبات کردند که باید با اتکاء به سازمان، رژیم را سرنگون کنند. دیگران و بخصوص ابر قدرت و فلان کشور تعهدی در برابر سرنگونی نداشته و این کاره نیست. پس سرنگونی آری ولی بدست مردم و مقاومت مردم ایران و الان همه میدانند و به همین دلیل سر تعظیم در مقابل مردم ایران میگیرند. پس چرا از مقاومت ستایش میکنند والا تا جای که به آنان برمیگردد هر گونه خشونتی را محکوم میکنند. خشونتی که به هر حال مورد ستایش همه شده چون می‌بینند این مقاومت ایستاده است، خون میدهد و خون چکان پیش میرود، پس بار این سرنگونی روی دوش خودمان می‌افتد.
باید به وظایف خودمان آشنا شویم و به آن عمل کنیم. بدون این در یک صبح رویایی در سینی طلایی آزادی تقدیم مردم ایران نمیشود. در این قیام با بیش از ۱۵۰۰ شهید و ۴هزار مجروح با ۱۲ هزار بازداشت شده، با چنین ابعادی و هزینه های میتوانیم گامی به جلو برداریم. هیچ انقلابی در تاریخ نداریم که بدون هزینه راهگشایی شده باشد و پیروز شده باشند. الان چه باید کرد؟ جوانان کانونهای شورشی که درارتباط با ارتش آزادیبخش هستند، مشی سرنگونی را پیش میبرند، باید خودشان را وصل کنند، عضو این کانونها شوند، در پیوند با این کانونها قدرت بیشتر و سازمانیافته‌تر پیدا خواهند کرد. که بتوانند ضربات سنگین‌تری به رژیم بزنند،
از تجارب مقاومتی که ۴۰ سال چنگ در چنگ با رژيم هست استفاده کنند. زمان شاه مجاهدین و چریکها بودند که در نبردشان با شاه صاحب تجربه شده بودند و شهید و اسیر داده بودند و هم سنگ در مقابل تجارب ساواک شده بودند، الان وقتی جوانان ما وارد چنین نبرد حماسی میشوند در پیوندشان با کانونها و مقاومت سراسری از تمامی دستآوردها و دست رنج های مقاومت در برابر رژيم بهره مند میشوند. سپر بیشتری در مقابل تهاجمات دشمن میدهد و آنها را آبدیده‌تر میکند.
از طرف دیگر تمامی زنان و مردان با شرف و شورشی ایران در هر نقطه‌ای که هستند با شاخص استمرار قیام باید انجام بدهند. الان خیلی از خانواده ها مجروحین را پناه دادند، درود ، بسیاری از پزشکان در میان همین خانواده ها مجروحین را مداوا میکنند.
در یکی از رسانه های رژیم خواندم بسیاری از مجروحین در خانه ها با زخم های عمیق هستند که اگر به مراکز درمانی مراجعه کنند با بازداشت مواجه میشوند. این اعتراف رژيم هست پس کی رسیدگی میکند و کی آب و نان و دارو آنان را تامین میکند، پزشکان و مردان و زنان ایران این کار را میکنند وایضاء خانواده شهداء در مقابل استمرار این قیام و خون شهیدان تعهد دارند، باید چهلم بگیرند و مراسم برگزار کنند.
لذا تک به تک آحاد مردم باید وظیفه خودشان را انجام بدهند. شما فرض بگیرید اقشار تا قبل از این به خیابان میرفتند و اعتراض برای گرفتن حقوق صنفی خودشان میکردند، اما الان واضح است که رژيم کسی نیست و نبوده که حقوق صنفی اقشار را بپردازد، بنابراین اقشار بصورت گسترده و سراسری مثل امروز معلمین و بازنشستگان باید بیرون بریزند و اعتراض خودشان را گسترده‌تر کنند چون سازماندهی دارند و امکانات ویژه‌ای دارند، متحد هستند و زبان همدیگر را میفهمند، در همان مسیر قیام و با شعارهای قیام و مسیر سرنگونی رژيم اعتراضات خودشان را ادامه بدهند.
رژيم حق آنان را نخواهد داد و حق‌شان فقط با سرنگونی بدست میآید. یا پرسنل ارتش و سربازان وظیفه تعهد و وظیفه مشخص بخصوص در این برهه از قیام بر عهده دارند، باید به مردم و جوانان شورشی بپیوندند، توان رزمی و تجربه رزمی دارند، به تسلیحات دسترسی دارند، میتوانند جلوی پاسداران و بسیجیان بایستند، این رژيم اثبات شده جز با قهر سرنگون نخواهد شد. باید تسلیحات نیروی قیام کننده را تامین کنند.
