آنچه در ظاهر به‌عنوان «مبارزه با قاچاق سوخت» معرفی شد، در باطن پرده از سناریویی شوم برای غارت منابع طبیعی و آواره‌سازی مردم بومی سواحل مکران برداشت. همایش به‌اصطلاح «بسیج، توسعه و امنیت پایدار» در ۱۲خرداد ۱۴۰۴، که با تبلیغات پرطمطراق حکومتی برگزار شد، نقاب از این توطئه برداشت و نشان داد که پشت این حملات وحشیانه، نقشه‌ای حساب‌شده برای چپاول سرزمین بلوچستان نهفته است.
یورش نظامی به کلاهی و کرگان، سرکوب به بهانه دروغین قاچاق
در روزهای ۱۷تا ۲۲اردیبهشت ۱۴۰۴، نیروهای سرکوبگر حکومت خامنه‌ای با یورشی بی‌رحمانه به بنادر کلاهی و کرگان در شهرستان میناب، اموال مردم بلوچ را به آتش کشیدند، منازل را تخریب کردند و با تیراندازی مستقیم و شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای، دست‌کم ۱۵شهروند را زخمی و بیش از ۴۰نفر را بازداشت کردند. این حملات که با بهانه واهی «مبارزه با قاچاق سوخت» آغاز شد، پس از مقاومت شجاعانه مردم محلی با عقب‌نشینی موقت نیروهای یگان ویژه همراه بود. اما این سرکوب‌ها تنها نوک کوه یخ توطئه‌ای بزرگ‌تر بود که با برگزاری همایش حکومتی در ۱۲خرداد۱۴۰۴ ابعاد آن روشن شد.
همایش «توسعه» یا نقشه غارت مکران؟
به گزارش رسانه حکومتی ایکنا، همایش ملی «بسیج، توسعه و امنیت پایدار» در ۱۲خرداد ۱۴۰۴با حضور مقامات نظامی و کشوری برگزار شد. این همایش که با شعار تبدیل جنوب شرق ایران از «چالش» به «فرصت راهبردی» تبلیغ می‌شد، در واقع نقشه‌ای برای تصرف سواحل مکران و بیرون راندن مردم بومی این منطقه را دنبال می‌کرد. رئیس پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس در این همایش صراحتاً اعلام کرد که هدف، «ایجاد احساس امنیت برای جذب سرمایه‌گذاران» است، اما این «امنیت» با سرکوب خونین مردم بلوچ و آواره‌سازی آن‌ها به دست می‌آید. این اظهارات نشان‌دهنده نیتی پلید برای غارت منابع طبیعی و استراتژیک مکران تحت پوشش «توسعه» است.
تصرف مکران، آواره‌سازی مردم بومی برای چپاول منابع
محمدحسین شریفزادگان، مجری طرح تصرف سواحل مکران، در نشستی در دانشگاه بهشتی پرده از اهداف واقعی این طرح برداشت. او با اشاره به تجربه عسلویه، از برنامه‌ریزی برای «تصرف کامل منطقه مکران» سخن گفت و حتی جمعیت ۸۰۰هزار نفری این منطقه را «کم» توصیف کرد، گویی حضور مردم بومی مانعی برای اجرای طرح‌های غارتگرانه حکومت است. شریفزادگان افزود که با الحاق شهر میناب به این طرح، فرصت‌های بیشتری برای بهره‌برداری اقتصادی ایجاد شده است. این سخنان به‌وضوح نشان می‌دهد که سرکوب مردم کلاهی و کرگان بخشی از یک برنامه حساب‌شده برای خالی کردن منطقه از ساکنان بومی و واگذاری آن به سرمایه‌گذاران حکومتی و خارجی است.
در همین زمینه
یورش وحشیانه نیروهای نظامی به بندر کرگان، سرکوب سیستماتیک شهروندان بلوچ
سواحل مکران، گنج استراتژیک در تیررس غارتگران
سواحل مکران، که از چابهار تا جاسک و میناب امتداد دارد، به دلیل دسترسی به آب‌های آزاد، ذخایر نفت و گاز، و موقعیت ژئوپلیتیک بی‌نظیر، یکی از ارزشمندترین مناطق ایران است. حکومت خامنه‌ای با درک این ظرفیت، به دنبال تسلط کامل بر این منطقه برای بهره‌برداری اقتصادی و نظامی است. اما این «توسعه» نه به نفع مردم ایران، بلکه برای پر کردن جیب پاسداران و آخوندهای تبهکار طراحی شده است. سرکوب مردم بلوچ در کلاهی و کرگان، که عمدتاً به فعالیت‌های صیادی و معیشتی وابسته‌اند، گامی برای آواره‌سازی و سلب مالکیت آن‌ها از سرزمین آبا و اجدادی‌شان است.
مقاومت مردم بلوچ، کابوس حکومت سرکوبگر
با وجود خشونت بی‌حد حکومت، مردم بلوچ در بنادر کلاهی و کرگان با شجاعت تمام در برابر نیروهای یگان ویژه ایستادگی کردند. آتش زدن لاستیک‌ها و ایجاد راه‌بندان توسط مردم کرگان، نشان‌دهنده عزم راسخ آن‌ها برای دفاع از حقوق خود بود. این مقاومت، حکومت را وادار به عقب‌نشینی موقت کرد، اما خشم مردم بلوچ فروکش نکرده است. آن‌ها به‌خوبی می‌دانند که حکومت خامنه‌ای با دروغ و فریب، به دنبال غارت منابع سرزمین‌شان است و مصمم‌اند که نگذارند این توطئه به سرانجام برسد.
سرنگونی حکومت، تنها راه نجات مکران
همایش «بسیج، توسعه و امنیت پایدار» و حملات وحشیانه به بنادر کلاهی و کرگان، دو روی یک سکه‌اند، توطئه‌ای برای غارت سواحل مکران و سرکوب مردم بلوچ. حکومت ولایت فقیه، که با فساد و چپاول کشور را به ورطه نابودی کشانده، اکنون چشم به گنج استراتژیک مکران دوخته است. اما مردم بلوچ، با ریشه‌های عمیق در این سرزمین، هرگز اجازه نخواهند داد که خاک‌شان قربانی مطامع آخوندها و پاسداران شود. تنها راه پایان دادن به این سرکوب‌ها و غارت‌ها، سرنگونی حکومت فاسد خامنه‌ای و استقرار حکومتی مردمی است که حقوق همه اقوام ایرانی، از جمله بلوچ‌ها، را به رسمیت بشناسد.
