ساندیتایمز: آخرین سرود مقاومت در زندانهای ایران؛ از پویا قبادی تا وحید بنیعامریان
روزنامه ساندیتایمز در گزارشی مفصل، از موج کمسابقه اعدامهای سیاسی در ایران پرده برداشت و نوشت که تنها در پنج هفته منتهی به ۲۱ آوریل، دستکم ۱۷ زندانی سیاسی اعدام شدهاند؛ آماری که به گفته ناظران حقوقبشر، در دهههای اخیر بیسابقه است.
این روزنامه با انتشار ویدیوهایی که بهصورت مخفیانه از زندانهای قزلحصار و اوین خارج شدهاند، آخرین لحظات زندانیان مجاهدی چون پویا قبادی، مهندس برق ۳۳ ساله اهل سنقر، و پیامهای سیاسی محکومان به اعدام را بازتاب داد.
در یکی از این تصاویر، پویا قبادی در حیاط زندان، تنها و در سکوت، زیر سایه نهالی خشک نشسته و شعری از مقاومت را زمزمه میکند:«به قبضه سلاح دست میفشارم / که آتش جواب آتش است.»
بیشتر بخوانید
کارزار “سهشنبههای نه به اعدام” وارد صدوهجدهمین هفته شد
به گفته عفو بینالملل، او پیش از اعدام در ۳۱ مارس، تحت شکنجه قرار گرفته بود و با اتهام «شورش مسلحانه علیه حکومت» به دار آویخته شد.
ساندیتایمز همچنین به ویدیویی اشاره میکند که در آن شش زندانی محکوم به اعدام در حیاط زندان، همصدا سرود مقاومت میخوانند. در یکی دیگر از این ویدیوها، وحید بنیعامریان، ۳۳ ساله و دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت، مستقیماً خامنهای را خطاب قرار میدهد و میگوید:
«من و امثال من از خون جوانان آزادیخواه برخاستهایم.»
او با رد مشروعیت دادگاهی که حکم اعدامش را صادر کرده بود، وضعیت فاجعهبار ایران را دلیل پیوستن خود به مقاومت عنوان کرد و از جامعه جهانی خواست سیاستهای شکستخورده گذشته را کنار بگذارد و دست به اقدام قاطع بزند. بنیعامریان نیز در ۴ آوریل اعدام شد.
ساندیتایمز همچنین به بیانیهای سیاسی دست یافته که توسط شش زندانی سیاسی پیش از اجرای حکمشان نوشته شده بود. در این متن آمده است:
«ما در طول تاریخ ایران صدها هزار بار اعدام شدهایم. بنابراین اگر بار دیگر نیز ما را صدها هزار بار اعدام کنید، به امید پیروزی یک جمهوری دموکراتیک و آزادی این میهن اسیر، در موضع شورشی خود استوار خواهیم ماند.»
این روزنامه همچنین به سخنان خانم مریم رجوی در پارلمان اروپا اشاره کرد که سکوت اتحادیه اروپا در برابر اعدامهای سیاسی را «غیرقابل توجیه» خواند و هشدار داد که این سکوت، رژیم را در ادامه سرکوب، توسعه برنامه هستهای و اقدامات تروریستی گستاختر میکند.
پس از اعدام پویا قبادی، خانواده او در سنقر در میان حضور گسترده نیروهای امنیتی مراسم سوگواری برگزار کردند؛ جایی که عزاداران با وجود فضای سنگین امنیتی، با شعارهای اعتراضی، یاد او را گرامی داشتند.
پاریزین: «استراتژی طنابدار»؛ رژیم ایران اعدام را به ابزار اصلی بقا تبدیل کرده است
روزنامه پاریزین نیز در گزارشی تحلیلی، موج تازه اعدامها در ایران را بخشی از یک سیاست هدفمند برای حفظ حاکمیت توصیف کرد و نوشت: «استراتژی طنابدار» اکنون به مهمترین ابزار رژیم برای ایجاد رعب، مهار اعتراضات و تضمین بقای سیاسی تبدیل شده است؛ حتی مؤثرتر از پروژه هستهای.
این روزنامه با اشاره به اعدام امیرعلی میرجعفری، دانشجو و تکنسین فناوری اطلاعات ۲۴ ساله، نوشت که نام او تنها یکی از حلقههای زنجیرهای است که تقریباً هر روز بلندتر میشود.
پاریزین تأکید میکند که جامعه جهانی، درگیر بحرانهای منطقهای و جنگهای جاری، عملاً نسبت به این موج اعدامها بیتفاوت شده است؛ در حالی که قطع گسترده و مداوم اینترنت نیز ایران را بیش از پیش از جهان خارج جدا کرده و اطلاعرسانی درباره این سرکوبها را دشوارتر ساخته است.
به باور این روزنامه، حکومت ایران در شرایطی که با بحرانهای داخلی و نارضایتی عمومی روبهروست، طنابدار را به مؤثرترین ابزار کنترل اجتماعی تبدیل کرده است؛ ابزاری برای ترساندن جامعه و جلوگیری از شعلهور شدن دوباره اعتراضات.
گاردین: روایت بابک علیپور از صف اعدام؛ زندانیانی که مرگ را شکست دادند
روزنامه گاردین در گزارشی از درون زندانهای ایران، روایت بابک علیپور، زندانی سیاسی مجاهد محکوم به اعدام، را منتشر کرد؛ روایتی از انتظار مرگ، ایستادگی و نسلی که حاضر به تسلیم نیست.
بابک علیپور، فارغالتحصیل ۳۴ ساله حقوق و علاقهمند به کوهنوردی، سه سال در صف اعدام بود. او در سلول خود در زندان گوهردشت کرج، درباره دوستانی مینوشت که پیش از او اعدام شدند؛ از جمله بهروز احسانی که به گفته او «هرگز عصبانی نمیشد» و مهدی حسنی که بارها در بیمارستان زندان دیده بود.
با وجود این فضای مرگبار، علیپور در یادداشتهای خود نوشت که از مرگ هراسی ندارد و تأکید کرد:
«دیکتاتورها آمدهاند، سرنگون شدهاند، مردهاند و کشته شدهاند، و حالا نوبت دیکتاتوری پسر خامنهای است.»
کمتر از دو هفته بعد، در ۳۱ اسفند، او همراه با همسلولیاش پویا قبادی، مهندس برق ۳۲ ساله، در زندان قزلحصار اعدام شد. اتهام هر دو، همانند مهدی حسنی و بهروز احسانی، مشارکت در شورش مسلحانه و عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام شده بود.
گاردین مینویسد که تنها در یک ماه گذشته، دستکم ۱۶ زندانی سیاسی در ایران اعدام شدهاند.
جوانترین آنها امیرحسین حاتمی، ۱۸ ساله بود که در ۱۳ فروردین به اتهام «محاربه» و مشارکت در حمله به یک پایگاه سپاه پاسداران در جریان اعتراضات، اعدام شد.
آخرین مورد نیز امیرعلی میرجعفری، دانشجوی ۲۴ ساله و تکنسین کامپیوتر بود که تنها بهدلیل حضور در اعتراضات، به چوبه دار سپرده شد.
بازتاب گسترده اعدام مجاهدین و سربداران در رسانههای معتبر بینالمللی نشان میدهد که موج سرکوب و اعدامهای سیاسی در ایران دیگر صرفاً یک موضوع داخلی تلقی نمیشود، بلکه به مسئلهای جدی در سطح افکار عمومی و نهادهای حقوقبشری جهان تبدیل شده است. از ساندیتایمز تا گاردین و پاریزین، روایت مشترک این است که رژیم حاکم با استفاده از اعدام بهعنوان ابزار اصلی بقا، تلاش دارد صدای اعتراض و مقاومت را خاموش کند، اما انتشار وصیتها، پیامهای آخر و تصاویر زندانیان محکوم به مرگ، این سیاست را به عاملی برای افشای بیشتر ماهیت سرکوبگر حکومت بدل کرده است. انعکاس این مقاومتها نشان میدهد که خون اعدامشدگان نهتنها به فراموشی سپرده نشده، بلکه به نمادی از ایستادگی، مشروعیت مقاومت و مطالبه جهانی برای پایان دادن به چرخه سرکوب در ایران تبدیل شده است.
