چرا پروژه بچه شاه یک پروژه انحرافی است؟
هرگاه ایران دچار تلاطم میشود، هر زمان که شکافها عمیقتر و آینده مبهمتر میگردد، یک پروژه نخنما دوباره از زیر خاک بیرون کشیده میشود: بچهشاه. عروسکی کوکی که استعمار، با دستکش مخملی و ابزار دیجیتال، میکوشد آن را دوباره به ملت ایران قالب کند.
اما این بار نه با کودتای نظامی، بلکه با کودتای رسانهای؛ نه با تانک، بلکه با بات، حساب جعلی، هوش مصنوعی و مهندسی افکار عمومی.
این سناریو تازه نیست. ملت ایران از کودتای ۲۸ مرداد، از همدستی شاه، شیخ و استعمار علیه اراده ملی، زخمی عمیق بر حافظه تاریخی خود دارد. همانجا بود که روشن شد «منجی وارداتی» همیشه مترادف است با استبداد داخلی و وابستگی خارجی. امروز هم همان پروژه، با چهرهای بزکشده و زبانی بهظاهر مدرن، در حال تکرار است.
محبوبیت تقلبی؛ نه جنبش، نه مردم
آنچه امروز در شبکههای اجتماعی بهعنوان «حمایت گسترده مردمی» از رضا پهلوی نمایش داده میشود، جنبش نیست؛ جعل است. یک کارخانه تولید توهم.
روزنامه معتبر فرانسوی فیگارو در مقاله افشاگرانه خود نشان میدهد که چگونه شبکههایی از حسابهای جعلی، محتوای دستکاریشده و حتی مطالب تولیدشده با هوش مصنوعی، برای برجستهسازی این چهره بهکار گرفته شدهاند. کارزارهایی که از خارج کشور هدایت میشوند و هدفشان نه اطلاعرسانی، بلکه تحمیل روایت مطلوب استعمار است؛ روایتی که میخواهد یک مهره سوخته را بهعنوان آلترناتیو جا بزند.
مهندسی افکار عمومی؛ از «رفتار هماهنگ جعلی» تا اسب تروا
گزارش مستند و چندساله مؤسسه پژوهشی مستقل تردستون ۷۱، با تحلیل بیش از هفتاد میلیون داده واقعی از شبکههای اجتماعی، پرده را کاملاً کنار میزند. نتیجه روشن است:
بخش بزرگی از نفوذ دیجیتال بچهشاه حاصل رفتار هماهنگ غیرواقعی است؛ یعنی شبکهای از حسابها که بهطور سازمانیافته و ماشینی عمل میکنند تا توهم حمایت مردمی بسازند.
پس از بهروزرسانی پلتفرم ایکس و نمایش «کشور مبدأ اتصال»، رسوایی کامل شد: شمار زیادی از حسابهای پرهیاهوی سلطنتطلب، با برچسب ایران – اپلیکیشن اندروید فعال بودند؛ در حالی که دسترسی آزاد به این شبکه در ایران مسدود است. چنین اتصالی فقط با ابزارهایی ممکن است که در اختیار نهادهای امنیتی قرار دارد.
تردستون این الگو را «اسب تروا» مینامد: ظاهری اپوزیسیونی، اما باطنی آلوده. حسابهایی که همزمان هم ژست مخالفت میگیرند و هم به اختلافافکنی، تخریب سایر جریانهای مخالف و بیاعتبارسازی هر اعتراض واقعی دامن میزنند.
زمانبندی فعالیتها ــ دقیق، ثانیهای و تکرارشونده ــ مهر تأیید نهایی است: این انسان نیست؛ ماشین است.
جمعبندی بیرحمانه اما دقیق است:
این جنبش نیست؛ شبیهسازی جنبش است.
بیپایگاه در ایران، مطلوب در پایتختهای غربی
روزنامه آلمانی اشتوتگارتر سایتونگ نیز بدون تعارف مینویسد: نفوذ گروه پهلوی در ایران بسیار ناچیز است. نه سازمان دارند، نه نیروی اجتماعی، نه ریشه در جامعه. بازگرداندن سلطنت، خواست اکثریت مردم ایران نیست.
واقعیت خیابانهای ایران یک شعار شفاف دارد:
آزادی و دمکراسی
نه استبداد موروثی، نه استبداد دینی.
اما چرا با وجود این واقعیت روشن، پروژه بچهشاه همچنان باد میشود؟ پاسخ در نگرانی محافل غربی است.
آنها از سرنگونی احتمالی رژیم ایران میترسند، نه به این دلیل که آلترناتیوی وجود ندارد، بلکه به این دلیل که آلترناتیو بسیار قوی و سازمانیافته شورای ملی مقاومت مطلوب آنان نیست. به همین دلیل برخی محافل استعماری دنبال خلق یک آلترناتیو دیجیتالی هستند. رضا پهلوی سر خلق شده! این آلترناتیو دست ساز است. اما مشکل از آنجا آغاز میشود که با وجود یک آلترناتیو سازمان یافته و مشروع و دارای قدرت سازماندهی در داخل کشور، تحمیل یک آلترناتیو قلابی بسیار دشوار است. دو دلی کنونی برخی محافل غربی را باید در همین واقعیت جستجو کرد.
دست در دست سرکوبگران
رسواتر از همه ، تلاش آشکار رضا پهلوی برای ارتباطگیری با قلب ماشین سرکوب است. دعوت علنی از نیروهای وزارت اطلاعات و سپاه برای پیوستن به او، نقاب را کاملاً کنار میزند.
این نه پروژه آزادی است و نه گذار دموکراتیک؛ این فقط تعویض مدیر استبداد است.
پدرش نیز روزگاری در رسانههای غربی قهرمان «مدرنیزاسیون» معرفی میشد، در حالی که واقعیت، زندان، شکنجه، حذف احزاب و خفقان مطلق بود. آن تجربه با خون نوشته شده است و ملت ایران فراموشکار نیست.
پایان یک توهم
امروز، با تمام بحرانها، یک حقیقت غیرقابل انکار است:
آینده ایران نه از دربار تبعیدی میآید، نه از اتاقهای فکر استعمار، نه از ارتش باتها و حسابهای جعلی.
پروژه بچهشاه، با تمام زرقوبرق دیجیتال، سرابی بیش نیست؛ نمایشی مصنوعی که در برخورد با واقعیت جامعه ایران فرو میپاشد.
ملت ایران یکبار فریب «منجی تحمیلی» را خورده است.
این بار، نه شاه را میخواهد، نه شیخ را، و نه عروسکهای کوکی استعمار را.
ی. یزدی
۲۱ بهمن ۱۴۰۴







