خانم زینت میرهاشمی سردبیر نشریه نبردخلق و عضو سازمان چریک‌های فدایی خلق است. ایشان یکی از زندانیان سیاسی زمان شاه بوده و جزء آخرین دسته زندانیان سیاسی بود که توسط مردم در اواخر دوران پهلوی از زندان آزاد شد. خانم زینت میرهاشمی به برافراشتن پرچم ساواک در یک کشور اروپایی توسط عوامل سلطنت واکنش نشان داد. او تاکید کرد که در برابر تحریف آشکار تاریخ و عادی سازی جنایت سکوت جایز نیست.
در یادداشت خانم زینت میرهاشمی آمده است:
برافراشتن پرچم ساواک؛ تطهیر شکنجه و جنایت
حرکت‌هایی که ذوب‌شدگان راه به تاج و تخت رساندن رضا پهلوی از خود نشان می‌دهند، از سلام‌های هیتلری تا نمایش پرچم‌های ساواک، تلاشی تازه برای خودنمایی پس از شکست پروژه به‌قدرت رسیدن از مسیر جنگ و دخالت خارجی و آگاهی‌رسانی به همه آزادی‌خواهان است.
پرچم ساواک، نماد یکی از مخوف‌ترین نهادهای سرکوب و شکنجه در دوران سلطنت پهلوی دوم، در هر جامعه‌یی که خود را پایبند به آزادی و حقوق‌بشر بداند، اقدامی شرم‌آور و محکوم است. دموکراسی نمی‌تواند هم‌زمان مدافع آزادی باشد و چشم بر تطهیر ابزارهای شکنجه و سرکوب ببندد. حافظهٔ تاریخی مردم ایران و برای نمونه نویسنده این متن کوتاه، هنوز زخم زندان‌ها، شکنجه‌ها و خفقان ساواک را فراموش نکرده است.
در همین زمینه
مایش پرچم ساواک در تجمع رضا پهلوی؛ تطهیر شکنجه و دفاع از فاشیسم
عادی‌سازی چنین نمادی، توهین به قربانیان شکنجه و سرکوب است و هیچ نسبتی با ارزش‌های انسانی و آزادی‌خواهانه ندارد.
در شهر رگنزبورگ آلمان، عده‌یی مسخ‌شده با نماد ساواک راهپیمایی کردند. گرچه آزادی‌خواهی با چنین نمایش‌هایی جمع نمی‌شود، اما این‌گونه اقدامات، اهانت به آزادی، حقوق‌بشر و تلاشی برای تحریف و به‌فراموشی سپردن تاریخ است؛ پروژه‌یی که باید در برابر آن ایستاد.
تطهیر ساواک، جنایتکارترین نهاد سرکوب در دوران سلطنت پهلوی دوم و نمایش آرم آن، نه «آزادی‌خواهی» بلکه دفاع از تاریخ سرکوب و شکنجه است. کسانی که امروز پرچم ساواک را در دست دارند، در حقیقت در برابر دادخواهی زندانیان سیاسی، شکنجه‌شدگان و خانواده‌های جان‌باختگان استبداد ایستاده‌اند. جامعه‌یی که اجازه دهد جنایتکاران دیروز با پرچم و شعار بازگردند، راه را برای تکرار همان سرکوب هموار می‌کند. در برابر این تحریف آشکار تاریخ و عادی‌سازی جنایت، سکوت جایز نیست.
