نبرد مردم و حکومت برای تسخیر خیابان
چندی بود که به کوچه‌پس‌کوچه‌های ایران سر نزده بودیم. موجود ابلهی به نام آخوند تصور کرد که میتواند با قطع اینترنت، مردم ما را از حق ارتباطات‌شان محروم کند. اما روزنه‌ها در دنیای ارتباطات امروز، به‌سرعت به پنجره تبدیل می‌شوند. حالا دوباره ما آمده‌ایم.
ما در کوچه‌پس‌کوچه‌ها، پاشنه کفش‌مان را می‌خوابانیم و به هر دری در شهرهای ایران سر می‌زنیم. حالا در روزهای پایانی بهار ۱۴۰۵ هستیم. جنگ و سرکوب نتوانسته مردم دلیر ما را زمینگیر کند.
حالا دیگر، در نبود خامنه‌ای، برای مردم ما روشن شده که فصل آخوندها تمام شده است. آن‌ها مثل مرغ «نیم‌بسمل» هستند و بی‌خود سخت‌جانی می‌کنند. اما همین سخت‌جانی‌شان برای مردم مصیبت ایجاد کرده است. ما در کوچه‌پس‌کوچه‌ها پای درد مردم می‌نشینیم:
در کوچه پس کوچه های ۲۳ خرداد
صدای یک مادر از قلب تهران
من یک مادرم که دارم تو این روزای سیاه زیر بار شرمندگی جلوی بچه هام له میشوم حال روحی اصلا مساعدی ندارم چون دارم با چشمای خودم میبینم که چطور امید و جوونی بچه هام داره تو این خونه نابود میشه. سه تا دسته گل دارم دختر بزرگم دانشجوهست ولی کاملا بلاتکلیف و ناامیده دومی کلاس یازدهمه و سومی هم همینطور اونها از این شرایط خسته شدن و بریدن. آخه منِ مادر مگه چقدر درآمد دارم که بتوانم پاسخگوی نیاز این جوونا باشم اونها گناهی ندارند حق دارند جوونی کنند و خواسته هایی دارند که من نمیتوانم برآورده کنم. وقتی یک کیسه برنج دو تومانی میشه شش میلیون تومان اولویت همه ما فقط شده سیر کردن شکم خالی دیگه کی میتواند بک لباس و پوشاک و دلخوشی بچه اش فکر کند. بچه های من هیچی نمیگویند فقط دارند با این فقر میسازند تو دلشون میگویند کاریش نمیشه کرد و دم نمیزنند ولی منِ مادر دارم روزی هزار بار از این خجالت میمیرم و زنده میشوم. این حکومت با این گرونی ها فقط سفره ما را خالی نکردند این ها امید و آینده و حقِ زندگیِ بچه های ما را دزدیدند این زنده ماندن نیست این زجرکش شدنِ یک مادرهست کنار جوانهای خسته‌ا ش.
فیش‌های مبهم و جیب‌های خالی؛ روایتی از داخل بخش، به قلم یک پرستار
ارسالی یک پرستار از تهران – به همه کسانی که شیفت‌های شبانه و خستگی‌های مفرط بخش را خوب می‌فهمند.
راستش را بخواهید، هر ماه وقتی پیامک واریز حقوق می‌آید، اول از همه به یک عدد نگاه می‌کنیم عدد جلوی عبارت «تعرفه خدمات پرستاری». اما حقیقت تلخ این است که اکثر ما فقط همین «عدد نهایی» را می‌بینیم. فیش را باز می‌کنیم، یک نگاه گذرا می‌اندازیم و تمام! اما هیچ‌وقت فرصت نکرده‌ایم، یا شاید نگذاشته‌اند که بفهمیم پشت این عدد چه‌خبر است؟ به عنوان کسی که خودش هر روز روپوش سفید می‌پوشد و در راهروهای بیمارستان دوام می‌آورد، چند سوال ساده اما حیاتی ته دلم مانده که فکر می‌کنم حق همه ماست که پاسخشان را بدانیم:
بیشتر بخوانید
این تعرفه اصلاً چطور متولد می‌شود؟ این مبالغ دقیقاً بر چه اساسی و با چه معیاری توسط وزارت بهداشت و سازمان‌های بیمه‌گر برای من و شما تعریف می‌شوند؟
چرا ارزش کار ما در بخش‌های مختلف با هم فرق دارد؟ چرا وقتی من در ICU همان‌قدر جان می‌کَنم که همکارم در یک بخش عادی، مبلغ تعرفه ما باید زمین تا آسمان متفاوت باشد؟ مبنای این خط‌کشی‌ها چیست؟
پول چطور می‌چرخد؟ مسیر حرکت این مبالغ از جیب بیمار و سازمان بیمه تا رسیدن به کارت بانکی ما چطور طی می‌شود؟ در این میان، پول ما در حساب چه کسانی گردش میکند و چقدر از آن آب می‌رود؟
رکود سفارش‌ها و تأخیر در پرداخت حقوق در صنعت ساخت تجهیزات تصفیه
ارسالی از اصفهان – من به عنوان جوشکار و بازرس جوش در شرکتی فعالیت می‌کنم که در زمینه طراحی و ساخت تجهیزات تصفیه آب، فاضلاب و هوا مشغول است. متأسفانه طی چند ماه گذشته شرایط کاری ما به شدت تحت تأثیر رکود بازار قرار گرفته است. در این مدت نه تنها قرارداد جدیدی برای شرکت منعقد نشده، بلکه تعدادی از سفارش‌هایی که پیش از عید ثبت شده بودند نیز لغو شده‌اند و چند پروژه دیگر همچنان در وضعیت بلاتکلیف قرار دارند. یکی از مهم‌ترین مشکلات ما لغو سفارش از سوی یک شرکت بزرگ دامداری بود که به دلیل درگیر شدن با بیماری تب برفکی، همکاری خود را متوقف کرد و سفارش خود را لغو نمود.
مجموعه این اتفاقات باعث شده است که شرکت با مشکلات مالی جدی روبه‌رو شود. به همین دلیل از بهمن‌ماه سال گذشته تاکنون حقوق کارکنان پرداخت نشده و بسیاری از همکاران در شرایط دشواری قرار گرفته‌اند.
در کنار این مشکلات، افزایش روزافزون قیمت‌ها و هزینه‌های زندگی نیز فشار مضاعفی بر کارکنان و خانواده‌های آنان وارد کرده است. شرایط اقتصادی موجود نه تنها مشکلات معیشتی ایجاد کرده، بلکه فشار روانی قابل توجهی را نیز بر نیروهای شاغل در این بخش تحمیل کرده است.
امیدواریم با بهبود وضعیت اقتصادی و بازگشت پروژه‌ها و سفارش‌های جدید، امکان ادامه فعالیت پایدار شرکت و تأمین معیشت کارکنان فراهم شود. البته چشمم آب نمی خورد که این وضعیت بهبود یابد
سیرک شبانه بسیجی‌ها در کاشمر
بر اساس گزارش ارسالی یک شهروند از شهرستان کاشمر، در این شهر نیز مشابه سایر شهرهای ایران که رزیم نیروهای بسیج و … خود را در خیابان جمع میکند، سیرکهای شبانه بسیجی‌ها در مرکز شهر برگزار شده که شمار شرکت‌کنندگان در آن‌ها معمولاً بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر است. این تجمعات عمدتاً از ساعت ۸ تا ۱۱ شب در محدوده فلکه مرکزی کاشمر و خیابان خمینی برگزار می‌شود.
به گفته این هموطن، برگزارکنندگان تلاش می‌کنند با استفاده از بلندگو، پرچم، توزیع چای و غذا، فضای تجمع را پرشورتر نشان دهند. در حالیکه بخش قابل توجهی از مردم شهر نسبت به این برنامه‌ها بی‌اعتنا هستند و استقبال گسترده‌ای از آن‌ها مشاهده نمیشود و از آن تحت «سیرک شبانه بسیج» اسم میبرند که در ساعات شبانه موجب ایجاد مزاحمت و سلب آسایش بخشی از شهروندان شده است.
زندگی از زبان یک معلم بازنشسته
چند سال است که در قالب «استمرار خدمت» مشغول فعالیت هستم. استمرار خدمت به این معناست که فرهنگی پس از رسیدن به شرایط بازنشستگی، بنا به نیاز آموزش‌وپرورش و کمبود نیرو، همچنان به خدمت خود ادامه می‌دهد.
اعتراض ما به این است که چرا همکاران پیشکسوتی که بیش از ۲۵ تا ۳۰ سال سابقه خدمت و مدیریت موفق دارند و کارنامه آنان در طول سال‌ها مشخص و قابل ارزیابی است، باید مجدداً ملزم به شرکت در آزمون شوند؟
آیا فردی که بیش از سه دهه در آموزش‌وپرورش خدمت کرده، سال‌ها مسئولیت مدیریت داشته و عملکردش بارها مورد ارزیابی قرار گرفته، هنوز باید با مطالعه ده‌ها منبع و شرکت در آزمون، شایستگی خود را ثابت کند؟
این تصمیم نه تنها کمکی به ارتقای کیفیت مدیریت نمی‌کند، بلکه برای بسیاری از همکاران باسابقه نوعی بی‌اعتنایی به تجربه، سوابق و خدمات چندین ساله آنان تلقی می‌شود.
سؤال جدی ما این است که چرا معیار آزمون و سنجش همواره برای معلمان و مدیران مدارس اعمال می‌شود، اما در انتخاب بسیاری از مدیران و مسئولان اداری، چنین حساسیت و ضابطه‌مندی مشاهده نمیشود؟ چرا فرهنگیان باید همواره پاسخگوی انواع ارزیابی‌ها باشند، اما درباره برخی انتصابات، شفافیت و پاسخگویی کافی وجود نداشته باشد؟ چرا عدالت اجرا نمیشود؟ چرا وقتی نیازمند هستید ما باید جواب مثبت بدهیم ؟
فریاد نخبگان زیر چرخ‌دنده‌های غارتگری رژیم
گزارش ارسالی از یک هموطن که با تخصص مهندسی کامپیوتر به دلیل سیاست‌های تبهکارانه رژیم ولایت فقیه به ته خط رسیده است. این هموطن می‌گوید اوضاع خراب بی‌پولی و اجاره خونه و هزینه سنگین مواد و دکتر جوری شده که همین روزها خودکشی می‌کنم و دیگر توان ادامه و راهی ندارم. از بیکاری وام گرفتیم و مغازه زدیم ولی مغازه را دزد زد شغلی داشتم که تعدیل نیرو کردند و الان بیکارم با ماهی سی میلیون تومان اجاره و قسط و بدون هیچ درآمدی دیگر آخرای عمرم است من در یک شرکت کار می‌کردم که شرکت هم مقصر نبود چون نتوانست دیگر حقوق بدهد و من یکی دیگر توان ادامه ندارم.این وضعیت جوانان تحصیلکرده ماست .
