۸۲درصد مستاجران ایرانی زیر خط فقر هستند!!!
طبق گزارش‌های منتشره از سوی وزارت کار دولت پزشکیان ۸۲درصد مستاجران ایرانی زیر خط فقر به‌سر می‌برند.
مسئله زیر خط فقر بودن مستأجران در حکومت ایران به یک چالش بزرگ اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. طی سال‌های اخیر، افزایش تورم، کاهش قدرت خرید، و هزینه‌های سرسام‌آور مسکن، بسیاری از خانوارهای مستأجر را درگیر فقر کرده است. طبق آمار رسمی، بخش بزرگی از این خانوارها در مناطق شهری ساکن هستند، جایی که فشار هزینه‌های زندگی بیشتر احساس می‌شود.
این پدیده نشان‌دهنده شکاف‌های عمیق اقتصادی در کشور است که به‌ویژه در گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه نمود پیدا می‌کند. خانوارهای روستایی نیز از این بحران بی‌نصیب نبوده و درصد قابل توجهی از آن‌ها به‌دلیل درآمدهای پایین، با معضل تأمین مسکن روبه‌رو هستند. افزایش چشمگیر تعداد خانوارهای زیر شاخص فقر، نتیجه سیاست‌های ناکارآمد اقتصادی است که توانایی مقابله با فشارهای مالی را از بسیاری گرفته است.
بر اساس آمار منشتره از سوی وزارت کار دولت پزشکیان، بین سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱، شمار خانوارهای مستأجری که زیر خط فقر بودند، ۴۸درصد افزایش یافت. در سال ۱۴۰۱، بیش از یک میلیون خانوار مستأجر در مناطق شهری (۸۲ درصد) درآمدی کمتر از خط فقر داشتند. هم‌چنین ۲۳۳ هزار خانوار (۱۸ درصد) به‌دلیل هزینه‌های بالای مسکن استیجاری زیر خط فقر قرار گرفتند. در مناطق روستایی، ۷۵هزار خانوار (۷۱ درصد) به‌دلیل درآمد نامکفی و ۳۱هزار خانوار (۲۹ درصد) به‌دلیل هزینه مسکن دچار فقر شدند.
تهران؛ سرآمد مستاجران زیر خط فقر
طبق گزارش وزارت کار، در سال ۱۴۰۱، ۳۷درصد از خانوارهای مستأجر کشور در فقر مطلق بودند. این رقم برابر با ۱.۴۳میلیون خانوار از مجموع ۴.۶میلیون خانوار مستأجر است. بررسی‌ها نشان می‌دهد تنها ۸ درصد از خانوارهای مستأجر درگیر فقر در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. این موضوع نشان می‌دهد فقر مستأجران بیشتر پدیده‌ای شهری است.
محرومیت مسکونی که شامل کیفیت پایین مسکن است، در مناطق روستایی بیشتر دیده می‌شود. در سال ۱۴۰۱، ۴۸درصد از خانوارهای درگیر محرومیت مسکونی در مناطق شهری و ۵۲درصد در مناطق روستایی بودند. در برخی استان‌ها، وضعیت فقر و محرومیت مسکونی تفاوت‌های چشمگیری دارد.
برای نمونه، در استان‌های البرز و قم، ۱۰۰درصد مستأجران به‌دلیل درآمد نامکفی زیر شاخص فقر هستند. در مقابل، استان‌هایی مانند کردستان و آذربایجان غربی، به ترتیب ۳۸ و ۴۶درصد از خانوارهای مستأجر به‌دلیل هزینه‌های بالای مسکن استیجاری درگیر فقر هستند.
استان تهران بیشترین تعداد خانوار مستأجر درگیر فقر را دارد. در این استان ۳۵۲هزار خانوار مستأجر زیر خط فقر مطلق زندگی می‌کنند. با این حال، نرخ محرومیت مسکونی در تهران تنها ۵درصد است. در استان سیستان و بلوچستان، این نرخ به حدود ۶۰درصد می‌رسد.
در همین زمینه
مستاجران و خانه به دوشی به حاشیه شهرها
مستاجران فقیر!
بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱، نرخ فقر مستأجران تغییر محسوسی نداشت. با این حال، تعداد خانوارهای زیر خط فقر ۲۱هزار خانوار افزایش یافت. از کل خانوارهای مستأجر زیر خط فقر مطلق، ۸۲درصد (۱.۱۷میلیون خانوار) به‌دلیل درآمد نامکفی و ۱۸درصد (۲۶۵هزار خانوار) به‌دلیل هزینه‌های مسکن استیجاری درگیر فقر بودند.
طی سال ۱۴۰۱، از مجموع خانوارهای مستأجر زیر خط فقر مطلق، ۹۲درصد (۱.۳۲میلیون خانوار) در مناطق شهری و ۸درصد (۱۰۶هزار خانوار) در مناطق روستایی زندگی می‌کردند. در شهرها، ۸۲درصد از خانوارها (۱.۹میلیون خانوار) به‌دلیل درآمد کم و ۱۸درصد (۲۳۳هزار خانوار) به‌دلیل هزینه‌های بالای مسکن زیر خط فقر بودند.
درون روستاها، این ارقام به ترتیب ۷۱درصد (۷۵هزار خانوار) و ۲۹درصد (۳۱هزار خانوار) است. کمترین تعداد خانوارهای مستأجر زیر خط فقر مطلق در استان ایلام و بیشترین تعداد در تهران گزارش شده است. بیشترین نرخ فقر در استان کرمان با ۵۵درصد و کمترین نرخ در استان زنجان با ۱۸درصد مشاهده شده است.
شرایط اقتصادی حاکم بر حکومت ایران، خانوارهای مستأجر را در یکی از بحرانی‌ترین وضعیت‌های تاریخ اقتصادی کشور قرار داده است. نرخ بالای فقر در برخی استان‌ها و افزایش نابرابری‌های اقتصادی، پیامدهای اجتماعی و روانی گسترده‌ای به همراه داشته است.
