پنجشنبه۳۰ مرداد ۱۴۰۴، شهر شیراز صحنه اعتراضات گسترده مردمی شد. صدها تن از شهروندان خشمگین این شهر در برابر استانداری فارس گرد آمدند تا اعتراض خود را به قطعیهای مکرر آب و برق نشان دهند. بحران مزمن کمبود آب شرب و خاموشیهای طولانی، زندگی مردم را به شدت مختل کرده و بسیاری از خانوادهها شبها را در تاریکی و روزها را بدون آب آشامیدنی سپری میکنند.
معترضان با شعارهایی نظیر «مردم در بیآبی و تاریکی، مسئولان در آسایش و نور»، «ایرانی میمیرد، ذلت نمیپذیرد»، «آزادی، آزادی، آزادی» و «وزیر بیلیاقت! استعفا استعفا!» خشم خود را از سوءمدیریت و بیاعتنایی مقامات اعلام کردند. یکی از شعارهای پرطنین امروز، «نه غزه، نه لبنان / جانم فدای ایران» بود که بار دیگر تأکید کرد مردم ایران خواستار اولویتیافتن زندگی و معیشت خود هستند نه پروژههای پرهزینه خارجی حکومت.
در همین زمینه
فریاد فریاد از این همه بیداد؛ فریاد اعتراض مردم علیه فقر و ستم
در صحنهای پرشور و به یادماندنی، جمعیت با همصدایی سرود ملی «ای ایران» را خواند؛ لحظهای که اتحاد و همبستگی شهروندان را در برابر ظلم و ناکارآمدی حاکمان به نمایش گذاشت.
این خیزش تازه در شیراز یادآور نقش تاریخی این شهر در قیام آبان ۹۸ است؛ زمانی که مردم شیراز از نخستین شهرهایی بودند که به خیابان آمدند و با شعارهای ضدحکومتی، خشم خود را از گرانی بنزین و فساد ساختاری حاکمیت ابراز کردند. آن اعتراضات با سرکوب خونین و خشونت گسترده نیروهای امنیتی روبهرو شد. امروز اما، همان شهر دوباره به صحنهای برای بیان خشم فروخفته مردم تبدیل شده است؛ خشمی که این بار بر سر بحرانهای معیشتی و بیآبی و بیبرقی انباشته شده است.
معترضان هشدار دادند که ادامه این وضعیت، میتواند به موجهای بزرگتری از اعتراضات در دیگر شهرها منجر شود. آنها تأکید کردند که دیگر وعدههای پوشالی و فریبکارانه مسئولان کارساز نیست و تنها تغییرات واقعی و فوری میتواند از گسترش خشم عمومی جلوگیری کند.
صدای شیراز امروز صدای همه مردم ایران بود: فریادی از دل تاریکی و تشنگی که به ندای آزادی، عدالت و کرامت انسانی پیوند خورد.
