سقوط ۵۰ درصدی قدرت خرید کارگران در بازه زمانی دی ۹۶ تا تیر ۹۷ حکایت از فروپاشاندن و به فلاکت بیشتر کشاندن بزرگترین طبقه اقتصادی و اجتماعی کشور توسط نظام ولایت فقیه دارد.
«در هفته اول تیرماه نسبت به دی ماه سال گذشته، ۴۸.۲ درصد، قدرت خرید کارگران کاهش یافته است.»؛ عباراتی که توسط علی خدایی، از اعضای شورای عالی کار عنوان شد. او تصریح کرد اعلام سقوط تقریبا ۵۰ درصدی قدرت خرید کارگران ظرف ۶ ماه نتیجه بررسی «گروه کارگری» شورای عالی کار است. [تسنیم ۵ مرداد ۹۷] به عبارت دیگر او تایید میکند که این آمار از طرف بخشی از حکومت منتشر میشود، پس منطقیست بپذیریم که آمار واقعی میتواند بسیار بزرگتر از این باشد.
پیشتر علیرضا حیدری، «نایب رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری» در گفتگویی با ایلنا که به تاریخ ۱۱ اسفند ۹۶ منتشر شد، گفته بود: «براساس آمار وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی» «دستمزد در هزینه تمامشده تولید در حدود یک دهه قبل بین ۱۲ الی ۱۵ درصد بوده، اما اکنون به کمتر از شش درصد رسیده است. مزد واقعی که اکنون به کارگران پرداخت میشود حتی به اندازه نصف مزد یک دهه قبل نیست.» [مزد دریافتی کارگران به کمتر از نصف آن در یک دهه پیش رسیده است؛ خط گرسنگی یا مرگ]
شورای عالی کار برای سال ۹۷ اعلام کرد که حداقل دستمزد کارگران نزدیک به ۲۰ درصد افزایش یافته است اما واقعیت آن بود که براساس قیمت دلار در ۱۶ فروردین ۹۷، دستمزد کارگران کمی بیش از ۲۱۸ دلار بود در حالی که حقوق آنها در همین روز در سال ۹۶ رقمی معادل ۲۴۸ دلار میشد. [حداقل دستمزد کارگران برای سال ۹۷؛ فقر فزایندهی کارگران و اعتراضات شتابنده] این همه در حالیست که تنها چهار روز بعد از ۱۶ فروردین ۹۷، بهای دلار از مرز ۶ هزار تومان گذشت. [صعود دلار و احتضار ریال؛ زمینهها و چشماندازها] و جامعه کارگری بازهم فقیرتر شد.
تهاجم گسترده نظام ولایت فقیه به معیشت کارگران در سالهای سلطه بر ایران نخست با امحاء تشکلات کارگری آغاز شد، در گام بعد موضوع استخدام دائم به قراردادهای موقت فروکاسته شد، و سپس تحت عنوان خصوصی سازی بزرگترین نهادهای اقتصادی کشور به مالکیت سپاه منتقل شد، که نتیجه آن بیکاری و بیحقوقی گستردهتر کارگران بود. موج اخراجها به بهانه تعدیل نیروی انسانی و عدم پرداخت دستمزد کارگران به پدیدهای رایج تبدیل شده است.
با شروع قیام دی ماه، کارشناسان نظام تایید کردند که نقش اقشار فرودست در آن عمده بوده است. ماههای پس از آن نیز بر این واقعیت تاکید کرد.
فقر فزاینده کارگران آنها را بیش از پیش راهی خیابانها میکند. آنچه مسلم به نظر میرسد کارگران ایران، امروز بیش از همیشه چیزی جز زنجیرهایشان برای از دست دادن ندارند.
بحران آب و فروپاشی زندگی اقتصادی







