زن مبارز ایرانی و ستم مضاعف علیه زنان در نظام آخوندی از ماهیت زن ستیز آن ناشی میشود. اولین نمود گسترش بساط سرکوب در جامعه توسط خمینی، حجاب اجباری او بود. زنان نه تنها حق آزادی و پوشش اختیاری را از دست دادند بلکه با تصویب قانون اساسی نظام آخوندی رسما از حق رهبری، ریاست جمهوری، قضاوت و برخی دیگر از مسئولیتها محروم شدند.
علی جوینی
در تهران ۱۷اسفند ۱۳۵۷ یعنی کمتر از یکماه پس از پیروزی انقلاب ضد سلطنتی، زنان ایران تظاهرات بزرگی برپاکردند.
روز قبل از آن، خمینی طی سخنانی در حوزه قم، داشتن حجاب را الزامی اعلام کردهبود. اولین اقدام خمینی برای گستردن بساط سرکوب در جامعه، همین سخنان او در باره حجاب بود. خمینی از همان ماههای اول بقدرت رسیدن و سرقت رهبری انقلاب ضدسلطنتی، زن ستیزی را در جامعه ما نهادینه کرد.
به همین علت زنان ما که در تمام خاورمیانه پیشرو مبارزات رهایبخش بودند، خود اولین قربانیان سرکوبی و دیکتاتوری تازه به قدرت رسیده شدند!
خمینی ضمن توهین آشکار به زنان گفت: « در وزارتخانه ها نباید زنها لخت بیایند، زنها بروند اما با حجاب باشند. مانعی ندارد بروند؛ اما کار بکنند، لکن با حجاب شرعی باشند.»
بعد از اینکه خمینی قانون اساسی خود را تصویب کرد، زنان قانوناً از گرفتن مهمترین پستهای سیاسی نظیر رهبری، ریاست جمهوری، حق قضاوت و مناصب بسیار دیگری محروم شدند.
از آن پس، زنان ایران در تمامی زمینهها توسط حاکمیت زن ستیز و مردسالار آخوندی عقب رانده شدند.
نتیجه کنار زدن زنان از صحنههای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی این شد که:
(وضعیت زنان ایرانی در سال ۲۰۱۸میلادی)
- شاخص مشارکت اقتصادی در رتبه ۱۴۳
- شاخص بهداشت و بقا در رتبه ۱۲۷
- دستیابی به آموزش و تحصیل در رتبه ۱۰۳
- قدرت سیاسی در رتبه







