توهمات مسئولان حکومت و پیامدهای آن برای ملت
تحلیل خیال‌بافی در حکومت خامنه ای از منظر تاریخی و روانشناختی؛ آیا توهمات سردمداران حکومتی نشانه زوال عقل است یا ابزاری برای فریب مردم؟
از سعدی شیرین سخن در گلستان آمده است: «شاهزاده‌ای که در آینه خود را شیر بیشه می‌بیند، اما در واقعیت به گربه‌ای هراسان می‌ماند». این حال و روز سردمداران و سرداران سپاه است که از فرط پریشانی به خیال بافی روی آورده اند.
در همین رابطه واکنش‌ها به اظهارات عجیب محسن رضایی همچنان ادامه دارد. او گفته بود: « اگر دشمن مایوس شود، آمریکایی‌ها به تهران می‌آیند و در فرودگاه امام التماس دیدار با مسئولان حکومت می‌کنند».
پاسدار نقدی هم مشابه این خیال‌بافی را تکرار کرده است. او مدعی شده: «اگر کاروان‌دار بود، از حالا بلیت سفر به بیت‌المقدس می‌فروخت».
این توهمات در تاریخ فراوانند. پس از شکست‌ها، حاکمان برای توجیه و فریب مردم به آن پناه می‌برند. نمونه خارجی آن هم در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده بود که یک مقام طالبان گفته بود: «روزی آمریکا دست گدایی مقابل افغانستان دراز می‌کند و التماس استخدام کارگر آمریکایی از افغانستان می‌کند».
در همین زمینه
یک نمونه تاریخی از خیال بافی برای عوام فریبی
در تاریخ ایران، طی جنگ دوم با روس، فتحعلی‌شاه پس از تصرف تبریز توسط روس‌ها، جمعی را جمع کرد. او شعار می‌داد اگر لشکر فرابخواند، روس را نابود می‌کند. حاضران می‌گفتند: «بدا به حال روس». فتحعلی شاه توهم‌زده ایستاد، شمشیر کشید و خواند: «کشم شمشیر مینایی، که شیر از بیشه بگریزد ـ زنم بر فرق پسکوویچ، که دود از پطر برخیزد». جمع التماس کرد: «شاه قدر القدرت شمشیر نکش، جهان زیر و رو می‌شود». این خیال‌بافی حکومت برای حفظ آبرو بود.
تحلیل روانشناختی خیال‌بافی در حکومت خامنه ای
از دیدگاه روانشناسی، پناه به توهم برای فرار از فشار شکست است. در سالمندان، «توهم دمانس» یا زوال عقل نامیده می‌شود. افراد چیزهایی می‌بینند که وجود ندارد.
عارضه مشابه: «خیال‌پردازی ناسازگار». افراد دنیای خیالی می‌سازند و در تنش به آن پناه می‌برند. اگر خیال‌بافی در حکومت خامنه ای از زوال عقل باشد، چرا چنین افرادی تصمیم‌گیر ۹۰میلیون ایرانی‌اند؟
اگر برای فرافکنی و فرار از پاسخگویی است، چرا با کارنامه شکست، همچنان برنامه‌های غلط را تکرار می‌کنند؟ این توهمات و خیال‌بافی در حکومت خامنه ای نه تنها مردم را فریب می‌دهد، بلکه کشور را به نابودی کشانده است. این مسولیت قشر آگاه و روشنفکر جامعه است که در مقابل این توهمات و خیال بافی‌های شیادانه نقش خود را ایفا کند.
