در آستانه عید نوروز، زمانی که مردم ایران باید خود را برای جشنی باستانی و لحظاتی شاد آماده کنند، موج گرانی کمرشکن کالاهای اساسی، امید را از سفرهها ربوده است. رضا کنگری، رئیس اتحادیه بنکداران مواد غذایی تهران، در گفتوگو با رسانه حکومتی انتخاب در تاریخ ۲۳ اسفند ۱۴۰۳، فاجعهای را شرح داد که حکایت از سوءمدیریت و بیتوجهی رژیم به معیشت مردم دارد: «افزایش ۱۰۰ درصدی قیمت حبوبات، چای، برنج، روغن و خرما». این گرانی افسارگسیخته، همراه با سیاستهای ناکارآمد و دستوری، نهتنها بازار را به چالش کشیده، بلکه پرسشی اساسی را پیش روی مردم گذاشته است: با این قیمتها، چه بخوریم و چگونه زنده بمانیم؟
بازار آشوبزده، از کمبود روغن تا تقلب در برنج
کنگری با اشاره به نابسامانی بازار مواد غذایی هشدار داد که کمبود روغن و گرانی آن بار دیگر گریبان مردم را گرفته است. در کنار آن، سیاستهای دستوری مانند تعیین قیمت ۱۳۰ هزار تومانی برای برنج ایرانی، واحدهای صنفی را به ورطه زیان کشانده است. او توضیح داد: «برنج درجه یک با فاکتور ۱۸۰ هزار تومان خریداری میشود، اما ما را مجبور میکنند آن را ۱۳۰ هزار تومان بفروشیم. این فشار، کاسبان امین را از بازار حذف میکند و راه را برای واسطهگران باز میکند که برنج پاکستانی را در کیسههای برنج ایرانی عرضه کنند.» این تقلبها، که تشخیص آن برای مردم عادی دشوار است، نتیجه مستقیم سیاستهایی است که به جای حمایت از مصرفکننده، به سودجویی دامن میزند.
در همین زمینه
جنگ گرگها در حکومت خامنهای، اعتراف یک مهره حکومتی به بحرانهای درونی
گرانی چای و سیاستی که بازار را بههم ریخت
گرانی چای نیز داستان مشابهی دارد. به گفته کنگری، محدودیت واردات و اجبار به خرید چای ایرانی به ازای هر دو کیلو چای وارداتی، بازار را به آشوب کشیده است. او افزود: «این سیاست باعث شد حوالهها خرید و فروش شوند و برندهای مطرحی چون دو غزال، شهرزاد و احمد، که تقاضای بالایی دارند، با کاهش تولید مواجه شوند.» آمارهای غلط و عدم درک اقتصاد تخصصی چای، این کالای ضروری را هم از دسترس بسیاری از خانوادهها خارج کرده و نوروز را برایشان تلختر ساخته است.
حکومتی که مردم را خون به دل کرده است
این فاجعه اقتصادی، تنها بخشی از رنجی است که رژیم حاکم بر مردم ایران تحمیل کرده است. گرانی ۱۰۰ درصدی کالاهای اساسی در حالی رخ میدهد که هیچ برنامهای برای بهبود معیشت مردم دیده نمیشود. منابع کشور به جای تأمین نیازهای اولیه، صرف پروژههای بیثمر و سرکوب میشود و نتیجه آن، سفرههایی خالی و مردمی است که دیگر نمیدانند چگونه شکم خود و فرزندانشان را سیر کنند. این رژیم، با بیلیاقتی و بیتوجهی، نهتنها جیب مردم را خالی کرده، بلکه جان و روحشان را نیز به تاراج برده است.
قیام، تنها راه رهایی
وقتی حکومتی اینچنین مردم را به ورطه فقر و ناامیدی میکشاند، دیگر تردیدی باقی نمیماند که چاره کار در دست خود مردم است. جوانان ایران، که آیندهشان در سایه این ستم و بی عدالتی تباه شده، باید راه قیام را در پیش گیرند تا از این چرخه درد و رنج بطور خاص معیشت که در زنجیر گرانی و تورم گرفتار است رهایی یابند. نوروز، که نماد نو شدن است، میتواند آغازگر حرکتی باشد که این رژیم ناکارآمد را در آتش خشم خود بسوزاند تش و زندگی آبرومندانه را به مردم بازگرداند. پرسش این است، آیا حاکمان همچنان بیخیال خون دل مردم خواهند ماند، یا صدای خشم ملت سرانجام طنینانداز خواهد شد؟







