احمد مروی تولیت آستان قدس پرده از شرایط بهم ریخته درونی حکومت خامنهای پرده برداشت. احمد مروی، تولیت آستان قدس رضوی، در اظهاراتی کم‌سابقه که رسانه‌های حکومتی در تاریخ ۲۱اسفند ۱۴۰۳ منتشر کرده‌اند، از وضعیت آشوب‌زده و متلاشی‌شده درون حکومت ولایت فقیه شکوه کرده است. او با عباراتی تند و پر از ناامیدی می‌گوید: «چرا این‌قدر اختلاف؟ چرا این‌قدر دعوا؟ چرا این‌قدر کینه؟ این‌قدر قطع رحم؟» هرچند مخاطب دقیق سخنانش مشخص نیست، اما این فریادها نشاندهنده عمق بحران و فروپاشی‌ای است که گریبان حکومت خامنهای را گرفته؛ حکومتی که آتش نیستی در خرمن وجودش زبانه می‌کشد و عواملش در تلاشند تا از سرعت سقوط آن در شیب سرنگونی بکاهند.
فروپاشی از درون، موریانه‌ای که رژیم را می‌بلعد
وقتی مهره‌های حکومت خامنهای هم به آخر خط اعتراف می‌کنند، نشاندهنده اوضاع بحران زده حکومت است که در آن دست و پا می‌زند. اظهارات مروی، یکی از چهره‌های نزدیک به هسته قدرت، نه فقط شکایتی شخصی، بلکه زنگ خطری برای کل ساختار ولایت فقیه است. او با این سخنان، ناخواسته پرده از جنگ گرگ‌ها در میان سران و باندها و دستجات حکومتی برمی‌دارد؛ جایی که اختلافات، کینه‌توزی‌ها و قطع ارتباط میان عوامل حکومتی، پایه‌های این رژیم را از درون سست کرده است. این وضعیت، ویژگی مشترک همه دیکتاتوری‌ها در آستانه سرنگونی است. وقتی اعتماد و مشروعیت مردمی از میان می‌رود و یاران دیروز به دشمنان امروز تبدیل می‌شوند، پایان نزدیک است.
قیام مردم، شمشیر نهایی بر پیکر حکومت خامنهای
جامعه انقلابی ایران آماده سرنگونی استبداد مذهبی است. با این حال، آنچه سرنوشت حکومت خامنهای را رقم خواهد زد، نه فقط این متلاشی شدن درونی، بلکه اراده مردم ایران است. صحبت‌های مروی، هرچند تلویحی، نشان می‌دهد که حکومت از درون پوسیده و در برابر فشارهای بیرونی بی‌دفاع شده است. در این میان، قیام‌های مردمی، به‌عنوان نیروی تعیین‌کننده، در حال شکل‌گیری است. جامعه ایران، که اکنون به یک بستر انقلابی تبدیل شده، آماده است تا با خیزشی نهایی، این حکومت رو به‌زوال را سرنگون کند.
د ر همین زمینه
جنگ گرگ‌ها در قلمرو خامنهای، وقتی زمین سفت می‌شود
حکومت خامنهای در لبه پرتگاه
اضمحلال داخلی و فشار خارجی؛ دو لبه قیچی سرنگونی است که حکومت ولایت فقیه را در محاصره قرار داده است. اظهارات احمد مروی، فراتر از یک گله‌گذاری ساده، نشانه‌ای آشکار از بحران عمیقی است که حکومت ولایت فقیه را در بر گرفته است. در یک تحلیل سیاسی، این سخنان را می‌توان سندی بر چند واقعیت کلیدی دانست.
شکاف درونی بی‌سابقه
جنگ قدرت میان جناح‌ها و مهره‌های حکومت آن‌هم بر سر منافع و سهم خواهی بیشتر، که زمانی با شعار وحدت پنهان می‌شد، حالا به سطحی رسیده که حتی چهره‌های وفادار مانند مروی نمی‌توانند آن را کتمان کنند. این اختلافات، توان تصمیم‌گیری و انسجام حکومت خامنهای را فلج خواهد کرد.
ضعف ساختاری در برابر بحران‌ها
حکومت خامنهای که با مشکلات اقتصادی، تحریم‌های بین‌المللی و نارضایتی گسترده مردمی دست‌وپنجه نرم می‌کند، دیگر توان مدیریت این چالش‌ها را ندارد. پوسیدگی درونی، ظرفیت مقاومت در برابر فشارهای خارجی را به حداقل رسانده است.
نقش تعیین‌کننده مردم
در حالی که حکومت از درون در حال ریزش است، نیروی اصلی تغییر در دستان مردم ایران قرار دارد. جامعه‌ای که سال‌هاست با سرکوب، فقر و فساد روبه‌رو بوده، به نقطه جوش رسیده و هر لحظه ممکن است با قیامی سراسری، نقطه پایان این استبداد را رقم بزند.
حکومت خامنهای اکنون در موقعیتی شکننده قرار دارد؛ از یک سو، عواملش در تلاشند تا با سرکوب و تبلیغات، سقوط را به تعویق بیندازند، اما از سوی دیگر، اوضاع بهم ریخته داخلی و خشم انباشته مردم، این تلاش‌ها را بی‌اثر کرده است. تاریخ نشان داده که دیکتاتوری‌ها در چنین شرایطی دوام چندانی ندارند. آنچه مروی به زبان آورده، نه فقط یک هشدار، بلکه اعترافی به پایان خط است؛ پایانی که با اراده مردم ایران نوشته خواهد شد.
