پرسش: چرا خامنه ای توان سرکوب اعتراضات مردم ایران را ندارد؟
پاسخ: وقتی ما صحبت از توان سرکوب میکنیم باید یک ارزیابی کلی از حکومت ایران در مقاطع مختلف و در کلیت دستگاهش در رابطه با سرکوب داشته باشیم.
وقتی میگوییم توان سرکوب، باید اول آن را معنی کنیم. یک مثال ساده بزنیم؛ وقتی دو فرد در رینگ بوکس قرار دارند با هم زدوخورد میکنند. ممکن است که سئوال کنید که حریف مقابل، توان ضربه زدن ندارد و یا این یکی توان ضربهزدن به او را ندارد؟
طبیعی است که در زدوخورد بین این دو عنصر، این دو بکسور در صحنه رینگ تا بخواهی زدوخورد وجود دارد.
از همین مثال ساده بیاییم به رابطه حکومت ایران و مردم ایران.
وجود مقاومت و مردم در صحنه مانع اصلی سرکوب
بین مردم ایران و مقاومت ایران با این حکومت، یک نبرد ۴۲ ساله طی شده و الان نیز در دوران گذار قرار داریم.
بنابراین تا آنجا که به زدوخورد برمیگردد و آن روی سکهاش تا آنجا که به حکومت ایران برمیگردد در مقوله سرکوب، خب این توان را دارد که بتواند در مقاطعی ضربه بزند و سرکوب بکند.
ولی صورت مساله اساسا و به هیچ وجه این نیست. صورت مساله این است که آیا حکومت ایران به وسیله سرکوب، توان به انجمادبردن جامعه را دارد یا ندارد؟
مثال سادهای زده شد تا این قضیه خوب روشن شود. حکومت ایران سرکوب میکند اما زمانی سرکوبش موفق هست که بتواند جامعه را فریز کند. جامعه را در یک ناباوری مطلق فرو ببرد، از فضای خاکستری به فضای سیاه منتقلش کند. امید به تغییر را درون جامعه بخشکاند.
در یک کلام اصطلاحی که بکار میبرند بتواند وحشت را ارتقاء دهد به نقطه منکوب کردن. یعنی نقطه زمینگیرکردن جامعه، که مطلقا نمیتوانند.
در شرایط فعلی و موقعیت کنونی حکومت ایران به دلیل جامعه انفجاری، به اعتبار مردمی که در صحنه هستند و به اعتبار مقاومتی که در صحنه وجود دارد و به اعتبار اوضاع و شرایط بینالمللی که ما الان با آن روبرو هستیم، به رغم هر سرکوبی به غایت درهم شکسته و ضعیفتر شده است.
به عبارت دیگر قادر نیست جامعه و مردم ایران را از مسیر پرشتاب سرنگونی و تغییر به عقب بیاندازد. مانع جدی بتواند در مقابلش ایجاد کند. [رئیسی و جامعه انفجاری ایران ]
یک مثال از دوران حکومت شاه از سرکوب
نگاه کنید در زمان شاه، کشتار ۱۷ شهریور را داشتیم، مگر شاه به رغم کشتار ۱۷ شهریور توانست جلوی روند سرنگونی را بگیرد؟
بنابراین کشتار و سرکوب به هیچ وجه من الوجوه شاخص موفقیت برای حاکمیت نیست.
شاخص این است که آیا میتواند جامعه را در انجماد فرو ببرد یا نه؟ به همین خاطر خیلی واضح و روشن میگوییم که این جامعه در انجماد رفتنی نیست. پارامترهای بسیار واضح و روشنش را نیز در اعتراضات ۱۳۹۶ و بعد اعتراضات آبان ۱۳۹۸ دیدیم.
بعد از اعتراضات سال ۱۳۹۸ نیز مردم ایران بعد از عبور از فاجعه کرونا و بعد از تحریم نمایش انتخابات حکومتی و حماسه پیروزمندی که ساختند نشان دادند که در مقابل این حکومت ایستادهاند.
همچنین آن چیزی که الان ما شب و روز در کف خیابانهای ایران شاهدش هستیم. اینها همه نشان میدهد که جامعه ایران در انجماد فرورفتنی نیست و پرشور و پرحرارت دارد مسیر سرنگونی را طی میکند.







