دانشجویان علوم پزشکی تهران در روز دانشجو، سرکوب، تجاریسازی آموزش و بازداشت همکلاسیها را محکوم کردند
در ۱۶ آذر ۱۴۰۴، دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران با بیانیهای جسورانه، بازداشت پویا قبادی، وحید بنیعامریان و تهدید اعدام احسان فریدی را محکوم کردند و حضور سرکوبگران حکومت خامنه ای را در روز دانشجو رد کردند.
اعلامیه دانشجویان علوم پزشکی تهران که در آستانهی ۱۶ آذر ۱۴۰۳ منتشر شد، یکی از صریحترین اسناد اعتراضی سالهای اخیر در دانشگاههای ایران است. این بیانیه نه تنها بازداشت همکلاسیها، تهدید اعدام و فشارهای امنیتی را محکوم میکند، بلکه تجاریسازی آموزش، افزایش شهریههای نجومی، محدودیت اینترنت علمی و ناامنی خوابگاهها را نیز به عنوان بخشی از پروژهی سیستماتیک رژیم خامنهای برای نابودی دانشگاه معرفی میکند.
دانشجویان تأکید کردهاند که حضور مسئولانی که خود عامل این وضعیتاند در مراسم روز دانشجو، توهین به استقلال دانشگاه و تجربه زیستهی دانشجویان است. آنها با صراحت اعلام کردند: «۱۶ آذر متعلق به صدای مستقل دانشجویان است»، نه نمایشِ تبلیغاتی حکومت آخوندی در تهران. این جمله، خط قرمز روشنی است که خامنه ای و سرکردگان حکومتی نمیتواند از آن عبور کند.
متن کامل اعلامیه جمعی از دانشجویان علوم پزشکی تهران
دانشگاه علوم پزشکی تهران باید بستر آموزش، پژوهش و همبستگی علمی باشد، محیطی که در آن دانشجو بتواند با اتکا به دانش و اخلاق حرفهای فعالیت کند. اما این فضا در سالهای اخیر با فشارهایی روبه رو بوده که کیفیت آموزش، امنیت روانی و حقوق پایه دانشجویان را تهدید کرده است.
بازداشت همکلاسی هایمان از جمله پویا قبادی و وحید بنیعامریان و قرار گرفتن احسان فریدی در معرض حکم اعدام، نمادی از شرایط نگران کنندهای است که مسیر طبیعی دانشگاه را مختل کرده است. همزمان، موج احضارها و تعلیقها درکنار مسائلی مانند افزایش سنگین شهریه و تجاریسازی آموزش، اختلال در برنامههای بالینی و حوادث ناایمن در خوابگاهها و محیطهای آموزشی ثبات جامعه دانشجوی را تحت تاثیر قرار داده است.
محدودیتهای اینترنتی- ازجمله «سیمکارتهای سفید» و ایجاد تفاوت در دسترسی به منابع علمی امکان ارتباط با دانش جهانی را کاهش داده و مانعی جدی دربرابر یادگیری و پژوهش ایجاد کرده است.
در این شرایط، حضور مسئولانی که درشکلگیری وضعیت موجود نقش داشتهاند، در ۱۶ آذر روز دانشجو که نماد استقلال و نقد دانشگاهی است با مطالبات و تجربه واقعی دانشجویان همخوانی ندارد. این حضور بدون پاسخ گویی شفاف به مشکلات آموزشی، رفاهی و امنیتی، نمیتواند نشانه گفتوگو تلقی شود.
ما جمعی از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران، تاکید میکنیم که ۱۶ آذر متعلق به صدای مستقل دانشجویان است؛ صدایی که خواهان ارتقای کیفیت آموزش، احترام به حقوق پایه و ایجاد فضایی امن برای نقد و یادگیری است. دانشگاه باید محل رشد علمی و مسئولیت اجتماعی باشد، نه عرصه فشار بر دانشجویان. ما برای حفاظت از شان دانشگاه و بهبود شرایط آموزشی و انسانی آن ایستادهایم
جمعی از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران.
اطلاعیه جمعی از دانشجویان سند تاریخی نسل جدید در مسیر آزادی
اعلامیه جمعی از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران، تنها یک متن کتبی نیست؛ آغاز یک جنبش جدید است. او میداند اگر امروز در برابر تهدید اعدام همکلاسیاش سکوت کند، فردا ممکن است خودش روی تخت اعدام باشد.
اعلامیه دانشجویان علوم پزشکی تهران، سند تاریخی نسل جدیدی است که دیگر حاضر نیست در دانشگاه اسیر دیکتاتوری درس بخواند. آنها با همین روپوشهای سفید، پرچمِ «زن، مقاومت، آزادی» را دوباره برافراشتهاند و نشان دادهاند که دانش پزشکی بدون آزادی، فقط ابزاری برای طولانی کردن عمر دیکتاتوری است.
حکومت خامنهای خوب میداند که اگر این صدا در دانشگاههای پزشکی خاموش نشود، به سرعت به بیمارستانها، درمانگاهها و همهی جامعه سرایت خواهد کرد. برای همین با وحشت تمام، احضار میکند، تعلیق میکند و تهدید به اعدام میکند. اما تاریخ به ما آموخته که هرگاه دانشجو و پزشک با هم برخاستند، دیکتاتوریها دوام نیاوردند.
۱۶ آذر ۱۴۰۳، روزی شد که دانشجویان علوم پزشکی تهران اعلام کردند: «ما نه تنها برای صندلی و شهریه، بلکه برای آزادی یک ملت ایستادهایم. این بیانیه، نقطهی عطفی است در مسیر انقلاب، انقلابی که با حضور دانشجو در میدان رزم برای سرنگونی حکومت ضد بشری ولایت فقیه آغاز شده و با اتحاد همهی اقشار، دیکتاتوری را به زانو درخواهد آورد.
