اعتصاب سراسری رانندگان کامیون و ماشین‌های سنگین تازه اندکی از آن چیزی‌ست که نظام می‌تواند با آن مواجه شود. در روزگاری که فصل خیزش و قیام است؛ هر جرقه‌ای در خود حامل حریق است.
در جمعبندی‌هایی که بدنه کارشناسی نظام از قیام دی ۹۶ انجام داد از جمله گفته شد که قیام در ایران دارای دو خصلت آکاردئونی و تناسخی‌ست؛ به این معنی که هرگاه به نظر می‌رسد که جمع شده و فروکش کرده است دوباره باز می‌شود و به صدا در می‌آید و هربار که دوباره ظاهر می‌شود دارای چهره‌ی جدیدی‌ست. [اعتراضات تناسخی و آکاردئونی؛ سمینار در «مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری»]
هنوز قیام کازرون فروکش نکرده [به‌عنوان نمونه: چه کسانی قیام کازرون را به راه انداختند؟] پدیده‌ای به‌نام اعتصاب سراسری رانندگان کامیون خود را به عرصه‌ی خیزش و قیام در ایران عرضه می‌کند. پدیده‌ای که می‌تواند الگویی برای سایر گروه‌های کارگری و شغلی در سراسر کشور باشد؛ اعتصاب سراسری.
روز ۱ خرداد وقتی رانندگان حمل و نقل پایانه بار سمنان پلاکارد خود را در دست گرفته تا اعلام کنند وارد اعتصاب شده‌اند بر روی آن از جمله نوشتند: «از سه‌شنبه ۱ خرداد ۹۷ الی …»؛ به این معنی که این اعتصاب می‌تواند نامحدود باشد.
اعتصاب در اعتراض به گران شدن عوارضی‌ها، لوازم یدکی، لاستیک و روغن از یک طرف، و ثابت ماندن کرایه بار از طرف دیگر آغاز شد. [کانال اتحادیه آزاد کارگران ایران ۲ خرداد ۹۷] کامیونداران ماشین‌های خود را خاموش کرده و از بارگیری خودداری کردند و برخی دیگر با کامیون‌های خالی شروع به حرکت کردند.
اینها البته تنها دلایل اعتصاب نبود؛ توزیع ناعادلانه بار، کاهش حق بیمه رانندگان و نبود سختی کار در سنوات بیمه از جمله دلایل دیگری بود که رانندگان کامیون را به اعتراض واداشته بود.
اعتصاب در ۱ خرداد دامنه‌اش به‌بیش از ۷۰ شهر رسید. شمال، غرب، شرق، جنوب و مرکز ایران همه و همه به اعتصاب پیوستند؛ دزفول، قزوین، تبریز، مهاباد، اراک، اصفهان، شیراز، بندرانزلی، شاهرود، سنندج، نیشابور، کرمان و …
رانندگان هفته پیش نیز دست به تجمعات اعتراضی زده بودند؛ با این وجود اعتصاب سراسری‌شان نظام را غافل‌گیر کرد. بی‌دلیل نبود که مانند همیشه نخستین واکنش‌ها از طرف حکومت‌گران چیزی جز تلاش برای تفرقه افکنی نبود. آنها می‌خواهند اعتصاب شکسته شود. به همین خاطر بود که در بندر انزلی، اطلاعیه‌ای با امضای مدیریت انجمن صنفی رانندگان و انجمن صنفی شرکت‌ها منتشر شد که اعلام می‌کرد: «کرایه حمل کالا از امروز به مقصد بندر انزلی به تمامی نقاط تا ۱۲درصد و کرایه حمل محموله‌های فله تا ۱۷درصد افزایش یافته است.» در اقدامی دیگر نیز نظام اعلام کرد: «نرخ کرایه حمل بار را تا ۲۰درصد افزایش می‌دهد». هر دو تلاش البته راه به جایی نبرد؛ اعتصاب نشکست و در دومین روز خود در ۲ خرداد با شکوه‌تر ادامه یافت.
در پایان نخستین روز اعتصاب، مریم رجوی، رئیس جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران «به #رانندگان كاميون و ماشين‌های سنگين كه در بیش از ۷۰ شهر دست به اعتصاب زده‌اند درود» فرستاد و «از عموم هموطنان» خواست که «به حمايت و پشتيبانی از رانندگان زحمتكش اعتصابی بپاخيزند.» [توئیتر مریم رجوی ۱ خرداد ۹۷]
در انقلاب ۵۷ اعتصاب کارگران صنایع نفت کمر نظام شاه را شکست. این بار نیز کارگران با برخورداری از اکثریت جامعه ایران و در حالی که در فاصله‌یی بسیار از خط فقر مطلق زندگی می‌کنند می‌توانند نظام را در معرض چالش‌های بنیان‌افکن قرار دهند. [به‌عنوان نمونه: جایگاه طبقه کارگر در انقلاب آتی ایران]
اعتصاب سراسری رانندگان کامیون و ماشین‌های سنگین تازه اندکی از آن چیزی‌ست که نظام می‌تواند با آن مواجه شود. در روزگاری که فصل خیزش و قیام است؛ هر جرقه‌ای در خود حامل حریق است.
