در دل کویر بلوچستان، جایی که بادهای سوزان با اشک‌های کودکان بلوچ هم‌نوا می‌شود، صدایی لرزان از عمق محرومیت برمی‌خیزد: «آرزو دارم شناسنامه داشته باشم تا درس بخوانم». این فریاد یک کودک از کریم‌آباد زاهدان است؛ فریادی که روز پنجشنبه ۱۲مهر ۱۴۰۴، همچون شمعی در تاریکی شبکه‌های اجتماعی روشن شد و پرده از فاجعه‌ای برداشت که هزاران کودک بلوچ را از آغوش آموزش می‌راند.
این نه یک داستان فردی، بلکه روایتی جمعی از محرومیت سیستماتیک است، محرومیتی که ریشه در سیاست‌های ضدبشری حکومتی دارد که حتی قلم و دفتر را از دستان کودکان می‌قاپد.
صدای خاموش کودکان بلوچ درکریم‌آباد: از آرزو تا انکار
ویدئوی دلخراش منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی، تنها نوک کوه یخ است. کودکان بلوچ بدون‌شناسنامه، که هویت‌شان را بادهای بلوچستان با خود برده، حالا حتی سایه‌ای از مدرسه هم ندارند. پیش‌تر، با نامه‌های استشهاد محلی از شوراها و دهیاران، درهای کلاس‌ها به روی‌شان گشوده می‌شد؛ اما بخشنامه جدید اداره‌کل آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان، همچون دیواری آهنین، این درها را کوبید و کلاس‌های درس به روی کودکان بلوچ بسته شد.
از آغاز سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵، گزارش‌های دهشتناکی از سراوان، زاهدان، خاش، میرجاوه، فنوج و زابل سرازیر شده است، کودکانی که پارسال نیمکت‌ها را گرم می‌کردند، امروز در کوچه‌های خاکی بازی می‌کنند، نه از سر شادی، که از سر اجبار. مدارس، از ترس توبیخ اداری، شناسنامه را شرط بقا می‌دانند و عدالت را به باد می‌سپارند.
در همین زمینه
کودکان بی‌شناسنامه در ایران، فاجعه‌ای خاموش در سایه تبعیض
آمارهای رسمی، همچون زخمی کهنه، خونریزی را فاش می‌کنند، صدها هزار نفر در بلوچستان و بیش از یک میلیون در سراسر ایران، فاقد مدارک هویتی‌اند. این بخشنامه نه‌تنها تحصیل را ناممکن می‌کند، بلکه نسل آینده را به ورطه فقر و ناهنجاری می‌ا‌فکند. فعالان حقوق بشری هشدار می‌دهند، این نقض صریح حقوق کودک است؛ تضییع عدالت آموزشی که زمینه‌ساز چرخه‌ای شوم از بیکاری و ناامیدی می‌شود. در سال‌های گذشته، مدیران مدارس با پذیرش موقت و شفاهی، نوری از امید می‌افروختند؛ اما حالا، ترس از سایه حکومت، آن نور را خاموش کرده. خانواده‌ها بلاتکلیف‌اند، کودکان گمشده در حاشیه، و بلوچستان، زندانی بدون دیوار.
فاجعه‌ای که ریشه در عمق دارد، حکومت ضد علم و دانش
این بحران، تصادفی نیست؛ محصول حکومتی است که علم را دشمن می‌شمارد و دانش را تهدید. حکومت آخوندی، با ماهیت ضدبشری‌اش، کودکان را قربانی بی عدالتی می‌کند، همان حکومتی که خامنه‌ای بر تخت آن نشسته و منافع مردم را به مسلخ برده است. محرومیت از تحصیل در سیستان و بلوچستان، نمادی از تبعیض قومی و طبقاتی است، بلوچ‌ها، محروم از هویت، محروم از آینده، این سیاست‌ها نه‌تنها عدالت را نابود می‌کنند، بلکه بذر انقلاب را می‌پاشند. کودکان بلوچ امروز، نسلی پرشورند که فردا فریاد خواهند زد: «درس بخوانیم تا بسازیم، نه برای ساختن زندان‌های شما».
فریاد برای عدالت: سرنگونی، تنها کلید رهایی
مردم ایران، این واقعیت را دریافته‌اند که هیچ اصلاحاتی از دل این حکومت ضد انسانی بیرون نمی‌آید. تنها راه نجات کودکان بلوچ بازمانده از تحصیل، قیام‌های آتشین و اعتراضات بی‌امان است. باید این حکومت نکبت را سرنگون کرد و لاغیر!. تا قلم‌ها آزاد شوند، شناسنامه‌ها عادلانه توزیع گردند و کلاس‌ها پر از خنده کودکان بلوچ شود. صدای این کودکان می شویم؛ فریادشان را به اعتراض بدل می‌کنیم. آینده ایران در دستان ماست، نسلی که درس بخواند، نه بمیرد از بی‌درس ماندن. حالا وقت آن است، برخیزید، تا کودکان فردا برخیزند!
