صبح روز دوشنبه ۲۵فروردین‌ماه، دستگاه قضایی حکومتی علی دهانی، جوان ۲۲ساله بلوچ و زندانی سیاسی را در زندان زاهدان اعدام کرد. علی که اهل روستای سیب و سوران بود، دوران سربازی خود را در پاسگاه کاسکین بمپور می‌گذراند. او در تاریخ ۱۵آبان ۱۴۰۱، پس از کشته شدن چهار تن از نیروهای امنیتی این پاسگاه که در سرکوب “جمعه خونین زاهدان” نقش داشتند، بازداشت شد.
یادآوری می‌شود که در جریان سرکوب خونین مردم زاهدان در جمعه خونین بیش از ۱۰۰تن از مردم و نمازگزاران توسط نیروی انتظامی رژیم به رگبار بسته شدند و کشته شدند.
سرباز وظیفه دهانی به‌لافاصله پس از دستگیری، تحت شدیدترین شکنجه‌های فیزیکی و روانی قرار گرفت و در روندی پرابهام و بدون دسترسی به دادرسی عادلانه، به اعدام محکوم شد. وی در بند ۹ زندان مرکزی زاهدان، معروف به بند سیاسی، بارها هدف آزار و شکنجه توسط رئیس بند به نام “سیاسر” و سایر مأموران زندان قرار گرفت. اعدام او در حالی انجام شد که منابع حقوق‌بشری گزارش داده‌اند این ششمین مورد از اعدام زندانیان سیاسی تنها در عرض یک هفته گذشته است.
در همین زمینه
ترفندهای بی‌ثمر رژیم ایران برای توجیه احکام اعدام زندانیان سیاسی
افزایش نگران‌کننده اعدام‌ها در ایران؛ ابزار دائمی سرکوب
رژیم در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از خیزش‌های مردمی گسترده در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲، بار دیگر به حربه اعدام به‌عنوان ابزاری برای ایجاد رعب عمومی متوسل شده است. ایران یکی از بالاترین نرخ‌های اعدام در جهان را دارد و بنا بر گزارش‌های نهادهای حقوق‌بشری، در سال ۲۰۲۴ میلادی بیش از ۸۰۰ مورد اعدام ثبت شده است که بخش قابل‌توجهی از آنها مربوط به زندانیان سیاسی، اقلیت‌های قومی و مذهبی به‌ویژه بلوچ‌ها و کردهاست. این موج گسترده اعدام‌ها، نه‌تنها بیانگر سرکوب خشن اعتراضات مردمی‌ست، بلکه نشانه‌ای از ضعف و ترس حاکمیت از نارضایتی‌های فزاینده در جامعه‌ای‌ست که دیگر تاب تحمل استبداد را ندارد.
در واکنش به اعدام علی دهانی و افزایش اعدام‌های اخیر، نهادهای مدافع حقوق بشر و مقاومت ایران خواستار اقدام فوری جامعه جهانی، از جمله سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا، برای توقف موج سرکوب و نجات جان سایر زندانیان محکوم به اعدام شده‌اند.
