چارلی چاپلین بازیگر طنز و فیلم‌ساز بزرگ عصر خود بود که تا همین امروز هم سینمای جهان تحت تاثیر بازیگری اوست. چاپلین از طریق شخصیت سینمایی خود، یعنی ولگرد کوچولو، به نمادی جهانی بدل شد و یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ سینما محسوب می‌شود. حرفه‌اش از کودکی در دوران ویکتوریا تا یک‌سال پیش از مرگش در سال ۱۹۷۷، بیش از ۷۵ سال به طول انجامید و طی این مدت با ستایش و جنجال‌هایی نیز روبه‌رو شد.
دوران کودکی چاپلین در لندن با فقر و سختی گذشت؛ به‌طوری‌که پدرش مفقود بود و مادرش با مشکلات مالی دست و پنجه نرم می‌کرد. او پیش از نه سالگی دو بار به اردوی کار فرستاده شد.
از همین رو آثار طنز چارلی رگه تلخی از فقر و بی‌رحمی در عین مهربانی را درون خود دارد.
داستان زیباترین سیرک
داستان زیباترین سیرک یکی از داستان‌های منسوب به چارلی است که در زیر می خوانیم:
«چارلی چاپلین می نویسد با پدرم رفتم سیرک، در صف خرید بلیط؛ یک زن و شوهر با ۴ تا بچه‌هایشان جلوتر از ما بودند. وقتی به باجه رسيدند و متصدی باجه، قیمت بلیط‌ها را برایشان اعلام کرد، ناگهان رنگ صورت مرد تغییر کرد !!
نگاهی به همسرش انداخت، معلوم بود که پول کافی ندارد و نمي‌دانست چه بکند. ناگهان پدرم دست در جیبش کرد و یک اسکناس صد دلاری بیرون آورد و روی زمین انداخت. سپس خم شد و پول را از زمین برداشت و به شانه مرد زد.
در همین زمینه
چارلی چاپلین؛ من فرشته نبودم اما تلاش کردم آدم باشم!
و گفت: ببخشید آقا، این پول از جیب شما افتاد.
مرد که متوجه موضوع شده بود، شگفت زده به پدرم نگاه کرد.
سپس گفت: متشکرم آقا !
مرد شریفی بود ولی برای این‌که پیش بچه‌هايش شرمنده نشود،کمک پدر را پذیرفت.
بعد از اين‌که بچه ها به‌همراه پدر و مادرشان داخل سیرک شدند، ما آهسته از صف خارج شدیم و بدون دیدن سیرک به طرف خانه برگشتیم.
من در دلم به داشتن چنین پدری افتخار کردم! «آن زیباترین سیرکی بود که به عمرم رفته بودم».
